We did it!

Vrijdag was ik toch maar even met Ivo langs de huisarts gegaan. Nu was ik bijna zeker dat hij een typisch geval van Osgood-Schlatter is en dat hij rust moet hebben, toch hoopte ik op een oplossing zodat Ivo mee kon spelen in de kampioens wedstrijd. Bovendien heb ik iets teveel patienten zien eindigen in drie maanden gips. De huisarts was het weer helemaal met me eens maar adviseerde toch vooral even langs te gaan bij een zekere sport fysiotherapeut. Als ik zou zeggen dat het haast heeft zou ik tegen flinke betaling misschien al binnen 24 uur terecht kunnen. Als ik het via de gebruikelijk health care zou doen moet je 4 weken wachten. Voor mijn oud collega: dit is de manier om geld te verdienen, $100 (=70 euro) is toch snel verdiend voor enkel een onderzoek dat voornamelijk bestaat uit formulieren invullen (en geloof me dat het zwart op wit staat dat je hun niet aansprakelijk kunt stellen).
Inderdaad konden we na 24 uur langskomen, een paar uur voor dé wedstrijd. Ik moest het helaas uit handen geven omdat ik had toegezegd te zullen helpen bij de concession op het football field hier achter. Dat betekende 4 uur lang broodjes inpakken en hot chocolade maken. En nog meer, maar dit warme eten vond gretig aftrek bij een kou van ongeveer –8 graden. Dick wist dus de volgende foto van Ivo te maken in een ijsbad:
Ivo houdt de klok goed in de gaten wanneer hij er weer uit mag naar het warme bad. Daarna nog ultra sound en tape en toen was hij klaar voor de wedstrijd. Na de uitleg dat je tegenwoordig wel met pijn door mag gaan is Ivo ervoor gegaan. Als een wonder heeft hij veel meer kunnen sporten dan voorheen.
Heel dik aangekleed en onder een deken keken we toe hoe onze jongens speelden tegen de Raiders voor de City Cup van Greater Edmonton. We hadden de pech dat ze  (we?) de laatste wedstrijd van de dag waren dus rond zonsondergang, half in het donker én als het nog kouder wordt. De football moms hadden al gezegd dat het er echt bij hoort om tenminste één wedstrijd in de kou mee te maken. Ach, het was best wel te doen en het laat je harder schreeuwen.
Veel aanmoediging hadden ze niet nodig want ze waren duidelijk sterker dus werden ze de kampioen!!!
De kampioenen met enkele coaches. Coach Dick rechts en Ivo is onvindbaar in de blije massa.
Hier staan we onze helden op te wachten als ze het veld afkomen.
Dit blije gezicht van onze zoon wil ik nooit vergeten.
Hier loopt coach Dick van het veld met de sterspeler Chuba. Wat kan die jongen hard lopen, sterk blokken en zelfs nog doorlopen als hij wordt geblokt. De tegenstanders hebben hem flink te grazen genomen. Voor een hersenschudding wordt gevreesd, daarom kijkt hij niet blij en krijgt hij enige steun van de coach.
In de kleedkamer was ‘t feest:
                                                 
Bij de coaches staat in het midden head coach Bill met the cup in zijn hand. Hij is de enige in korte broek, het zou zijn lucky shorts zijn, dus ook bij deze lage temperaturen gaat ie aan. Hij zegt(!) het niet koud te hebben. Ik heb al meerdere coachen zo gezien. Zouden ze deze succes coach aan het copieren zijn?
Maar ook in de bus waren ze hoorbaar en zichtbaar blij:

Morgen gaan we eens kijken of er een stukje in de krant staat geschreven want tot nu toe valt de publiciteit van de media tegen. De Sabrecats hebben nog wel het hoogste niveau in de provincie bereikt. Volgende week gaan ze voor de Alberta cup in Calgary (3 uur rijden hier vandaan).
Tot die tijd kunnen we genieten van the cup. Toevallig hebben wij ‘m in huis voor een dagje.

Wie had gedacht,  dat we, na 18 jaar, meer zouden genieten van dit stuk lelijk, glimmende metaal dan van onze trouwringen op 0611?