Goodbye, hello

 

De laatste dagen in Nederland werden gekenmerkt door genieten van die kleine Nederlandse dingen die je zo mist, de gezelligheid van mijn ouders en het groter wordende verlangen naar man en kinderen. Natuurlijk heb ik ook nog kunnen helpen. Mijn vader heb ik zo vervroegd terug kunnen krijgen op de poli voor wondverzorging.Het grote, dikke, vieze verband is eraf gehaald en zijn been is opnieuw verbonden. Hij mag nu nog verder met een “mutsje” van verband. Later op de week kreeg hij helaas nog wel het nieuws dat er waarschijnlijk meer huid weggehaald moet worden doordat de randen niet helemaal schoon waren. Zou ‘t dan weer zo’n ingreep worden?

We gaan ons maar concentreren op het grote feest komende zomer, als ze 50 jaar getrouwd zijn. ik ben even wezen kijken bij Het Openluchtmuseum om het zaaltje te zien. Inspiratie genoeg om er iets leuks van te maken.

Ondertussen ging het leven gewoon door in Canada alsof ik er bij was. Zo is Vera, ondanks mijn afwezigheid, nog eventjes geslaagd voor de dancetest bij figure skating. Ze heeft de eerste graad van ijsdansen “in her pocket”. Mijn afwezigheid werd opgevangen door haar bijles lerares die ook ooit schaatsen als passie had, een vriendin als supportster, de coach voor haar haar en een gehaaste vader die nog net op tijd de camera kon pakken.                                                                                   Om toch mij erbij te hebben had ze “mijn” jurkje aan  

 

 

Precies een week na aankomst ging ik met een zware koffer op stap, terug naar Canada. Het verliep allemaal volgens plan ondanks dat het vliegen via Minneapolis met een Amerikaanse maatschappij niet de beste keuze is. Je hebt niet eens een tv schermpje aan boord en door de Amerikaanse douane gaan maakt je ook niet vrolijker. Op het eind werd ik getrakteerd op Noorderlicht  toen we in de lucht hingen boven Calgary. Mijn koffer arriveerdde laat, als één na laatste. Ik had al bijna de hoop opgegeven.

Om twee uur ‘s nachts reed ik onze garage binnen. en kort daarop stond Dick naast me. Hij kon niet slapen. In een opgeruimd huis stonden bloemen en een kaart: Welcome back, en zo voelde het ook.

Donderdag en Vrijdag voelden ik me niet helemaal optimaal door de tweede jet-lag in een week tijd. Vrijdagavond kon Dick terug naar het vliegveld om zijn vader op te halen. Zaterdag hebben we ons dus nog maar rustig gehouden en we hopen vandaag wat meer te laten zien van de omgeving. Hij doet het wonderbaarlijk goed.

Hier vertelt hij over vroeger aan de ontbijttafel met de kinderen terwijl ze wafels eten. Heerlijk allemaal.

Na het ontbijt was het tijd om meer te laten zien van ons leven. Via een omweg kwamen we terecht in Elk Island National. Wilde dieren zagen we niet op een bizon.

Via de noord uitgang, waar we een mooi kunstwerk tegen kwamen in the middle of no where, zijn we naar Dick’s werk gereden.

 

Daar hebben we een rondje gemaakt rond the site. Toch ook heel leuk en interessant.

Dit is een deel van Dick’s project. Je ziet heel intressant.

Welcome on board of the rollercoaster

Dinsdagochtend ben ik dus weggegaan bij mijn gezin in Canada. Wat een tranen. Ik doe dit nooit meer. De auto kon ik alleen kwijt op het dak van de parkeergarage in een grote hoop sneeuw. Die staat (stond?) muurvast. Op de borden was mijn vlucht niet te vinden. Na wat zoekwerk bleek ik op de vlucht mee te moeten naar Calgary die daar vervolgens een uur stilstaat om verder te gaan naar Montreal. Een uur wachten in de plaats met sneeuw problemen. Kon dus net nog de vlucht naar Amsterdam halen. Economy comfort zat niet vol en we hadden dus allemaal een extra stoel. Heerlijk. Op Schiphol kwamen we een uur te vroeg aan. Maar die tijd heb ik verspeeld met de formulieren in te vullen voor mijn koffer die niet was aangekomen. Het goede nieuws was dat ik licht kon reizen in de overvolle treinen die door een groen landschap met regen zijn weg vond naar Arnhem. Rond koffietijd viel ik mijn moeder in de armen. Zij was moe maar kon zichtbaar meer met haar arm dan voor de operatie.  Mijn vader was net vertrokken naar het ziekenhuis voor zijn operatie om 12.30u. Om 3.30u hadden we nog niets gehoord en de verhalen van min moeder van mensen die niet uit de narcose kwamen maakten de sfeer niet ontspannen. Toch even het ziekenhuis bellen of ze al nieuws hebben. 'Oh, u bent zeker de dochter uit Canada? Hij wilt u graag zien maar is nog niet terug op de afdeling'. Na een uur kwam hij dan aan de telefoon, mijn moeder kon hem zelfs eventjes spreken. Weer tranen. Na 50 jaar huwelijk kun je echt niet zonder elkaar.
Door de regen op weg naar het ziekenhuis met de bus. De auto stond bij het ziekenhuis. Natuurlijk beland je dan in de verkeerde bus.Na een omweg kwamen we aan in het ziekenhuis. Mijn vader troffen we slaperig aan op zijn kamer met een groot verband rond zijn been en op zijn hoofd  vette watten met drukverband vastgehecht aan de gezonde huid. Mijn moeder schrok. Ik was allang blij hem te zien.
Na gezien te hebben dat t toch wel goed met 'm ging heb ik mijn verlangen naar een bed uitgesproken na 20 uur reizen en een jet lag. Eerst moest ik nog die schakel auto naar huis rijden door de gietende regen. Gelukkig kon ik aansterken met echte Hollandse erwtensoep in t restaurant van het mooie Rijnstate ziekenhuis.
Natuurlijk reden we verkeerd en moest ik erg opletten om niet een fietser over hoop te rijden want die lijk je hier steeds meer te hebben. Speciaal die zonder licht lijken zo'n stad meer en meer te bezetten. Thuisgekomen heb ik nog een robbertje gevochten met de KLM. De koffer was inmiddel op Schiphol maar het was te laat om het te bezorgen. Buiten kantooruren is het te duur voor de KLM om te bezorgen???!!! Dan maar snel naar bed met een pyama van mijn moeder en een geleende tandenborstel.
's Nachts om 2.30u klaar wakker en heerlijk gebeld met de kinderen en Dick.
De volgende ochtend weinig tijd om het doorgaans rustige tempo van mijn ouders te volgen. Al snel kreeg ik het telefoontje dat ik mijn vader kon halen. Hup snel uit de pyama in dat autootje naar het ziekenhuis waar hij stond te wachten bij zijn bed. Hij was op tijd terug voor de koffie om 10.30u. Zo zag hij eruit:

Niet een mooi gezicht (ondanks de twee strikjes die ze hadden gemaakt met het hechtdraad op het verband) om naar buiten te gaan en hij was toch wel echt patiënt die aan de pijnstillers moest en snel moe is. Grapjes als je moet niet mooi willen zijn op jouw leeftijd en eindelijk wordt je een knappe vent vallen gelukkig nog goed.

Je zult net zien dat ze komende week bezichtigers krijgen voor het aangrenzende huurpand en dat de gordijnen nog niet hangen enz. Dus ook op dat front ben ik inzetbaar. Mijn moeder voelt zich erg fit en verzorgt de broodjes kroket, lekkerbekjes en ander lekker Hollands eten. Ik heb nog even tijd gevonden om fietsend naar de winkels te gaan. Heerlijk. De bloembollen komen op en de vogeltjes zingen. Ik voel niet eens dat het regent.

En vanochtend kwam dan ook nog even Patty op bezoek. Dat is toch ook geweldig en niet alleen omdat ze kon helpen met de gordijnen hiernaast.

Misschien kan ik vanmiddag nog even naar wat andere familie op bezoek. We moeten 't er toch van nemen, voor ik weet zit ik weer in het vliegtuig om man en kinderen te omarmen. Het gemis is voelbaar. Ik ben trots hoe ze het daar doen in Canada, ben trots op mijn ouders en op mezelf. Moet ik het toch eens vaker doen?

Wel of niet

 

Vorige week toen ik een mailtje kreeg dat ook mijn vader van de week voor zijn operatie naar het ziekenhuis moet kwam ik terecht in de mallemolen van zal ik gaan of niet. Je hart zegt dat je dan graag bij je ouders wilt zijn voor support. Maar zomaar je gezin hier achter laten is niet makkelijk (voor mij). Vera zei meteen heel dapper: go!. Voor Ivo lijkt het ook geen probleem, maar is natuurlijk wat “cooler” in zijn reactie. En niet alleen mijn kinderen willen me weg hebben. Velen zeiden dat ik moest gaan en dat ze zouden helpen met de opvang van de kinderen. Eigenlijk is mij de beslissing uit handen genomen. Met zoveel aangeboden hulp moet je wel gaan en kan je het niet meer maken om hier te blijven. Ik had nog even een langlauftochtje met vijf vrouwen nodig om de moed te vinden om daadwerkelijk de tickets te boeken. Het is nog een wonder dat ik deze keer wel de moose heb gezien die ons pad overrende. Mijn gedachten waren op sneltreinvaart aan ‘t organiseren.om nog enigzins de controle te houden over de kinderen om ze in die goede handen te krijgen. Is het de controle freak in me of wil ik ‘t voor iedereen makkelijk maken om te helpen? 

Naast het maken van een lijst van belangrijke zaken tijdens mijn afwezigheid moest ik ook nog meerdere brieven schrijven tegen het sluiten van onze school. Er zijn nieuwe bronnen aangeboord die gebombardeerd moeten worden met brieven. Onze ouderraad is met een indrukwekkende strijd bezig die alle support krijgt. Vanavond ga ik naar de Madonna school waar Vera naar toe zou moeten van de board. De catholic board komt verklaren waarom ze deze beslissingen hebben genomen. Ik kan zo even een kijkje nemen in haar eventueel nieuwe school. Woensdag zal ik er niet bij kunnen zijn als ze op onze school komen want dan moet ik gearriveerd zijn bij mijn ouders. Eigenlijk allemaal een slechte timing, but so be it.

Gelukkig hebben we gisteren ook nog tijd gevonden om met z’n viertjes nog even op stap te gaan. Dit keer op de langlauf latten.Het was een tochtje met hindernissen. De skies van de dames in ons gezin gleden niet meer zo goed doordat sneeuw bleef plakken aan de skies. Vera raakte letterlijk en figuurlijk uit balans. Ze begint dan ook minder dapper te zijn zo vlak voor mijn vertrek.

Inmiddels heeft mijn moeder haar dotteroperatie gehad. Het viel tegen maar het resultaat is goed. Nu moet ze rusten. Nog even en ik ben onderweg. Vannacht toen zij geholpen werd lag ik toch veel wakker om vooral de telefoon eventueel te horen. Alsof we die ooit niet zouden horen in ons gehorige huis. Vanochtend kon ik mijn moeder al bellen en zelf horen dat het goed met haar gaat. Ik heb iedereen gewekt met het goede nieuws en ben overtuigd dat ik liever daar dan hier zit in zo’n situatie.

Gelapt

 

Ja, we zijn weer up to date met een nieuwe harde schijf in de computer. De HP helpdesk heeft flink geholpen.

Het “vasten” is begonnen en dat is op de katholieke scholen ingeluid met pancakes. Samen met 3 andere ouders hebben we 600 pancakes gebakken voor 300 leerlingen.

Een paar uur heb je daar voor nodig. Zeker als er hier en daar nog eens een zekering uitspringt. Die uren gaven ons natuurlijk ook de gelegenheid om eens te praten over de ontwikkelingen binnen de katholieke scholen. Het is allemaal erg emotioneel en het duurt even voordat een shock toestand overgaat in een actie. Ik was één van de weinige die een brief had geschreven en men wilde graag weten wat de reactie van de board leden waren. Helaas zijn deze emails nou net verloren gegaan op de computer maar een paar trefwoorden wist ik nog wel. Dat zijn natuurlijk weer punten die anderen kunnen proberen te weerleggen. Veel kans geef ik ons niet. Een tv zender heeft aandacht besteed aan het sluiten van onze school en de minister reageerde met: ik steun eigenlijk altijd een beslissing van de catholic board…En die zijn niet van mening te veranderen, zo lijkt het. Hierna liepen de emoties nog hoger op bij de ouders. Ongelooflijk wat mensen er dan ineens uitflappen. De sfeer wordt er niet beter op.

Het gerucht gaat dat New Horizons in ons schoolgebouw komt. Dat is Ivo`s school, dus dat zou dan helemaal een rare situatie geven. Ik heb het de volgende dag gevraagd aan de directeur van Ivo`s school en hij zei nog van niets te weten. Hij maakte ook duidelijk dat de catholic board dan moet komen onderhandelen met de public board en die twee kunnen niet door een deur. Ze zijn wel op zoek naar een schoolgebouw…Triest dat het belang van verzuiling nog altijd belangrijker is dan het welzijn van de kinderen. Ik heb toch even informatie ingewonnen op de catholic school naast Ivo`s huidige schoolgebouw voor het geval zij daar blijven en wij dus weleens naar die kant zouden kunnen verhuizen. Gecompliceerd dus allemaal.

Eigenlijk stond ik bij toeval in de achtertuin van die katholieke school.Ivo en de andere leerlingen van Junior High waren op weg naar de curling baan toen we ineens een leerlinge op school ontdekte die ook had mee gemoeten. Ze was geboeid door een boek in de bibliotheek toen de leerlingen vertrokken. Ik bood meteen aan haar even af te zetten met de auto. Het is slechts 2 minuten rijden. Maar dat mag dus echt niet. Ook een leraar mag niet een leerling even met de auto brengen. Het schijnt met verzekeringen te maken hebben. Daar stond ik met mijn goede bedoelingen. Er zat niets anders op dan haar te voet te brengen. Er was nette verse sneeuw gevallen dus dat maakte het niet makkelijker. We zijn allemaal uitgegleden, maar daar zal wel geen verzekering over zeuren. Het bleef gelukkig ook slechts  bij wat blauwe plekken. Dus zodoende liep ik door de tuin van Holy Redeemer die Vera wat graag willen hebben.

Even kon ik dat allemaal vergeten toen ik donderdag voor `t eerst naar mijn quiltclub ging. Ik ben van plan een memory quilt van Koeweit te maken. Een moeder op Ivo`s school nodigde mij uit om dat samen met haar te doen op haar quiltclubje. Dat is natuurlijk geweldig aardig en leuk bovendien. Ik leer nieuwe mensen kennen en het gaat er heel relaxed aan toe. Ivo zegt nu: je geeft m`n moeder oude kleren die ze verknipt om weer aan elkaar te naaien.

De dag ervoor had Vera besloten dat haar jurkje voor schaatsen goed genoeg was om eens uit te proberen op het ijs dus ik heb nu ook tijd voor een ander “lapjes”-project.

Zelf ben ik nog niet helemaal tevreden maar velen dachten daar anders over, wat dan toch weer leuk is. Aan Vera`s ogen ligt het niet dat ze niet alle minpuntjes van het jurkje ziet want die zijn weer getest en goed bevonden. Het is hier gebruikelijk dat ieder kind jaarlijks een gratis oogtest ondergaat.

Mij werd het toch wat wit voor de ogen want het is nog even flink gaan sneeuwen. Zo flink zelfs dat Ant en ik vrijdagmorgen zijn gaan langlaufen. Heerlijk was het ondanks dat we schijnbaar net een moose hebben gemist. Tijd voor onze oogtest, of waren we gewoon geconcentreerd met het glijden bezig op de toch nog stroeve sneeuw?

Gisteren is Ivo weer begonnen met football in zijn nieuwe team, de Wolverines. Niet in de sneeuw maar in een sporthal van een school hebben ze geoefend. Dick is gebombeerd tot team fotograaf dus mijn blog zal wel vollopen met mooie football pictures.

Dit jaar gaan we dus voor navy blue and bronze or is it gold?

‘s Avonds moest hij dan ook nog weer gewoon voetballen er is nu eenmaal een overlap tussen de winter- en zomersporten. Nou ja, zomersport. Buiten ligt de sneeuw 24 cm. hoog. Vera en ik konden op de sneeuwschoenen lopend naar Zoé verjaardag voor een gezellige en lekkere maaltijd. De volgende ochtend werd ik alweer door ze opgehaald omdat Vera en Zoé in het kerkkoor zongen tijdens de schoolmis.

Vol overgave deed ze mee.

Father Dan droeg als stil protest een `t shirt van de Jean Vanier school met de tekst: a pleasant place to be. Nou maar hopen dat iemand van de school board in de kerkbanken zat.

Nu is het tijd om lekker te gaan ontspannen in de sneeuw. De kinderen gaan van de heuvel glijden. Ik ga zo met ze mee.

Geen internet (dag 3 en 4 in BC)

 

Na wederom een lekker ontbijtje, klaargemaakt door Vera, zijn we naar het langlauf gebied gegaan in de hoop dat Dick mee zou kunnen. Het lukte hem best wel dus zijn we voor klein rondje op stap gegaan. Heerlijk was het. Een mooie trail die voor ons allen goed te doen was midden in t wijdse bos en op verse sneeuw. Dat je dit samen doet met je kinderen die op je wachten of fluitend voor je een berg afglijden en je nog wat tips toe roepen geeft voor mij een extra dimensie waar ik erg van geniet, en ik niet alleen. Als een soort van speurtocht volgden we de groene stip op de bomen om ons ‘t juiste pad te wijzen. Terug bij de parkeerplaats besloten we nog een rondje te doen. De makkelijkste, die dus moeilijker was omdat niemand deze neemt en de sneeuw daar dus heel diep was en we eigenlijk ons eigen spoor moesten maken.

 

 

Toen weer terug bij de parkeerplaats zijn we gestopt en hebben een soort van picknick gehad in de achterbak van de auto. Toch wel jammer dat we niet meer hebben kunnen doen op de latten.

Terug in de auto zijn we wat verder Highway 5 afgereden naar het zuiden in de hoop dat we eens wat konden zien van die snowmobielen. Vele auto’s met van die dure dingen op of achter de auto haalden ons in op de snelweg dus ergens zouden we ze toch wel moeten kunnen spotten. Op een grote parkeerplaats stonden diezelfde auto’s en daar tussen zagen we een paar vertrekken.

Maar één maal afgeslagen tussen de bomen zijn ze niet meer terug te vinden. Deze 2-tacs racen weg met veel lawaai and that’s it. Ik geloof niet dat ik dit echt snap.

Terug in het huisje is Vera de eigenaresse gaan helpen met de paarden verzorgen. Beiden hadden een heerlijke tijd. Ondertussen kon Dick gebruik maken van hun internet bij hun op de veranda. We deden ‘t al twee dagen zonder berichten uit de wereld en de wereld zonder berichten van ons. Wordt je toch wat nerveus van. Het verhaal van die arme Friso wisten we dus ook niet terwijl wij alleen maar genoten van de sneeuw. Ivo en ik hebben geduldig gewacht op de herten die vast om 4 uur langskomen voor de havervlokken maar die kwamen vandaag dus niet. Wij zijn blijkbaar te eng, we moesten het doen met de twee honden en vijf katten en dat was ook niet verkeerd.

  

Blij dat we berichten hadden opgehaald en de wereld ingestuurd hadden, liepen we terug naar de cabin voor de maaltijd uit de crockpot. Gezellig werd het niet want niet allen wij maar ook de laptop was bevroren. Het lijkt erop dat onze harde schijf is gecrashed. Ik typ dit weer op een oude, grote vaste computer bij ons thuis. Oud, langzaam maar zeer betrouwbaar. Wij warmden ons op aan het vuur uit de firepit naast de cabin. Het blijft leuk vuurtje stoken, zelfs in de vrieskou.

Tijd om naar bed te gaan voor Vera en voor ons een goed boek te lezen. De bedden vond ik niet zo lekker dus was lezen een betere optie.

We werden gewekt met prachtig weer dat het uitzicht op de bergen vanuit de cabin nog mooier maakte. Het was tijd om in te pakken en terug te rijden naar Alberta.

Bij Jasper zijn we de Icefields Parkway opgegaan die soms nog griezelig vol met ijs en sneeuw lag. De beloning lag onderaan de Icefields. Niet de eerste keer dat we daar waren maar het blijft mooi en in ieder jaargetijden of bij ander weer oogt het ook anders.

 

 

Na de Icefields zijn we weer het dal ingedoken verder naar het zuiden. Bij the Weeping wall werden we weer verrast door een mooie bevroren waterval.

Maar als je goed kijkt zie je meer. Namelijk klimmers tegen de bevroren pegels.

Hierna was het eigenlijk wel afgelopen met de verrassingen. Na de afslag Rocky Mountain house werd de weg rustiger en saaier. Nog even werden we verrast door mooi ijs op het Abraham lake maar toen was het toch wel over met de pret en moesten we nog meer dan twee uur rijden naar huis.

Je auto ziet er dan zo uit:

Van buiten en van binnen,

Meteen konden we ook de oprit schoon maken van sneeuw want die was ook hier weer gevallen.

Sleetje rijden (dag 2 in de bergen)

De kinderen werden wakker op de slaapbank in de woonkamer, wij op een queen size in de slaapkamer.

Na een uitgebreid ontbijt, waarvan de ingredienten waren klaargezet door Elke de eigenaresse van de Mica Mountain lodge, zijn we naar Valemont gereden. Een grote plaats op de kaart maar in werkelijkheid een klein plaatsje dat in de winter wordt overspoeld door snowmobiel rijders. Na een bezoekje aan de supermarkt hebben we uitgebreid koffie/ chocomelk gedronken bij de Zwitserse bakker. Toen hebben we de trails van het cross country gebied geinspecteerd. Dick durfde het vandaag nog niet aan met zijn blessure dus hebben we dat een dag uitgesteld. Hij moest immers fit zijn voor ons uitje ‘s middags.

Het uitje ‘s middags wisten we lang geheim te houden voor de kinderen. Het leek ons namelijk iets heel bijzonders waarvoor we de opwinding niet te hoog wilden laten oplopen. We hadden dogsledding geboekt. Ergens in de bossen stonden de honden op ons te wachten. Na het invullen van de waiver (niet aansprakelijkheids papieren) en een uitgebreide uitleg werden we ingedeeld.

 

De honden waren helemaal opgewonden. Ze kunnen niet wachten op het vertrek om te mogen rennen en trekken. Ze liggen voor vertrek letterlijk  vast aan een boom en een anker in de grond. En als ze dan weg mogen lijkt het een explosie van kracht van de zes of acht krachtige honden.Daardoor mochten de kinderen ook niet alleen de slede bedienen.  Je gaat toch maar liefst met een vaartje van 10 km/u door de bergen. In dit geval langs de Cold Fire Creek vlakbij de Jellowhead trail Highway 16  net voorbij het plaatsje Tete Jaune. We werden ingedeeld bij de gids en tevens eigenaresse. Dat was eigenlijk heel leuk want zo kon je nog veel vragen. Daarbij was ze ook nog eens heel aardig en plezierig. Ze deed ook alle moeite om het ons naar de zin te maken, zodoende mochten de kinderen ook nog eens sturen. Hierdoor heb ik vaak in de comfortabele positie gezeten dat ik in de slede moest zitten. Het enige ongemak waren de sneeuw stukjes die de honden wegtrapten.  Dick heeft de hele rit van een dik uur mogen sturen en werd al snel vertrouwd met de commando’s “hike” en “woooohhhh”, oftewel gaan en stop.  Maar ook het remmen en steppen opwaarts ging ‘m goed af. 

   

  

 

Na afloop was het tijd om wat te drinken en te eten. Niet alleen voor ons maar ook voor de honden. Zij kregen kippensoep met hondenbrokken. Ze hadden het zo op.

 

De honden werden ingepakt om naar huis te gaan en wij reden een stukje terug over the Yellowhead trail.

 

 

 

Highway 16 of Yellow Head loopt van Winnipeg (Manitoba), Saskatoon (Saskatchewan) langs Edmonton (Alberta) door naar Vancouver, meer dan 30 uur continu rijden, 3000km dwars door Canada.

Even voor Mount Robson, de hoogste berg in de Canadese Rockies , zijn we gestopt bij the Rearguard falls, waar in de late zomer de zalmen zijn te zien die terug zwemmen. Ondanks dat die nu natuurlijk niet aanwezig zijn en het in de winter haast onvindbaar wordt gemaakt voor de toeristen was het prachtig om te zien. Toch weer anders dan de watervallen van gisteren.

  

Vlak voor zonsondergang zijn we weer richting Valemont gereden om te eten. Een beetje vroeg maar wij leven op Alberta tijd met een uur tijdsverschil. Zo konden we de drukte van stoere snowmobile rijders voor zijn.

 

We troffen zo’n restaurant aan waar alles fout liep met onze bestelling. Who cares, het was lekker en wij zijn in een vakantie mood.

Vera is bij thuiskomst direct gaan slapen. Zou ze dromen over haar favoriete  hond Moonshine? Of zou het een andere hond als Peanut of Limo worden?

Tijd om even weg te gaan naar British Colombia

Dick begon de week hinkend. Hij had voetbal gespeeld met de jongens van zijn team en een van de jongens heeft hem flink op zijn achillespees geraakt. Hinkend begon aan de week. Hij wilde nog wel zo graag een diamanten ring voor me kopen voor Valentijn. Hij eindigde met heerlijk ruikende Hyancinten bij de supermarkt met de minste loopafstand. Dat van die ring zal wel een grapje zijn. Ivo doet niets meer aan Valentijn voor zover wij weten en Vera heeft de klas getrakteerd en de klas trakteerde haar.

Vera`s traktatie met haar eigen gemaakte kaartje.

Ze kwam met een zak vol snoep en kaartjes thuis. Ivo had natuurlijk ook hele andere dingen aan het hoofd met zijn rube Goldberg machine demonstratie en Science fair.

 

Ivo`s Science presentatie bord met uitleg over zijn experiment over het afkoelen van water.

Maandagmorgen heb ik `m maar even afgezet op school met al zijn materiaal. Ik was niet de enige ouder, de schoolbus zal wel leeg geweest zijn. Ondanks alle voorbereidingen is de ballon niet geknapt bij zijn Lego Rube Goldberg. De leraar zal het moeten doen met het youtube filmpje, kijk maar op youtube onder de naam lordoviful.

De leuke, vriendelijke Valentijns sfeer bij Vera op school was de volgende dag ook snel weg toen de board van de Catholic school duidelijk maakte dat Vera`s school hoogstwaarschijnlijk wordt gesloten aan het einde van het schooljaar… Ze moet nu naar Madonna aan de andere kant van Sherwood Park.

Een hoop emoties kwamen los. We hadden haar  graag op deze school de basisschool laten afmaken. Dat is ook één van de redenen dat we hier zouden blijven en een nieuw huis in dezelfde buurt willen zoeken. Dat Junior High zou weggaan was wel duidelijk maar hier had niemand op gerekend. Over twee weken valt de definitieve beslissing bij de minister. Ik verwacht dat deze het advies van de board zal opvolgen en ik niet alleen. We kregen het verzoek nog protesten in te dienen bij de board in de hoop dat ze toch nog van gedachten veranderen. Gisteren heb ik eenprotestbrief geschreven zo goed en zo kwaad als dat gaat in het Engels. Tot mijn verbazing heb ik uitgebreid  antwoord gekregen met tekst en uitleg over hun beslissing.

De timing om nu een lang weekend naar de bergen te gaan viel dus heel goed. Er even tussenuit en met andere dingen bezig zijn!  Zodoende zijn we vanochtend vroeg vertrokken richting Valemont in Britsih Columbia 9500 km ten Westen van Edmonton). Natuurlijk zijn we nog gestopt in Jasper, éen van onze favorieten. Het weer was geweldig mooi, veel zon en niet echt koud. De rechte, lange weg naar de bergen blijft saai maar we hebben de nodige activiteiten om de tijd te doden.

  

Zoek de verschillen.

 

De watervallen in Maligne Canyon waren nog bevroren. Het blijft mooi. Dick had het er voor over om voorzichtig nog steeds licht strompelend naar beneden af te dalen.

     

Vera en ik zijn echter snel naar boven terug gemoeten na een verhoogd adrenaline moment.  We hadden ons laten verleiden om met een vrouw mee te gaan de canyon is. We twijfelde maar ze zei gisteren nog daar gelopen te hebben en het was heel veilig. Ze was echter de camera vergeten en kwam nu nog even terug om foto`s te maken. Dan kan er toch niets fout gaan. Vera was nog geen 10 meter op het ijs of zij zakte  door het ijs. Gelukkig alleen een onderbeen maar het was genoeg voor ons om meteen te stoppen. Die mevrouw ging door en later kwam er ook nog een groep met gids dezelfde route lopen. Vera en ik hadden geen tijd om te kijken hoe het is afgelopen. Wij zijn heel snel terug gegaan naar de auto om haar te voorzien van droge kleren.

Helemaal opgewarmd zijn we aan het einde van de middag naar ons huisje gegaan. Het was nog een uur rijden. We zitten nu in een kleine gezellige cabin midden in de bergen zonder internet en telefoon. Toch wel even wennen. Een afwasmachine is hier ook neit dus konden eindelijk de kinderen ook eens ouderwets afwassen. Van de week had ik geholpen bij Ivo op school bij een uitje waarbij ze pizza hebben gebakken en ik heb nu zelf ervaren dat veel middelbaar scholieren niet weten af te wassen. Hier wordt dus nu aan gewerkt. Geweldig zo`n huisje.