Veel expats staan op het punt om Koeweit te verlaten voor een vakantie thuis en nu het lijkt dat wij dan toch daadwerkelijk vertrekken is men ineens bezig met afscheid nemen van ons. Een hele rare situatie eigenlijk.
Donderdag had Dick zijn afscheid op het werk. Natuurlijk was ik niet uitgenodigd, zo is dat in dit Arabisch land. Vrouwen hebben hun eigen carriere en zijn er niet voor de support van de mannen.
Dick komt nog wel terug maar nu werd er alvast een officiële lunch met toespraken en alles georganiseerd. Het was geen verrassing dus Dick had zijn speech ook al voorbereid. Veel waardering werd er uitgesproken.
De gebruikelijke taart werd er ook nog aangesneden. Echter op Dick’s verzoek is deze niet weggegooid maar mee naar huis genomen zodat wij er ook nog van konden genieten.
En aangezien we in een land wonen waar niet op geld wordt gekeken zijn er hele mooie kado’s meegekomen waaronder een iPad. Zo heeft hij nu ook een digitale spiegelreflex foto-camera gekregen, die ons goed van pas zal komen.
‘s Avonds hadden we een afscheidsfeestje verzorgd door het bedrijf voor een ander Nederlands koppel dat naar Terneuzen gaat. Ik had veel tijd gestoken in een slideshow van de vele foto’s die ik wonderbaarlijk genoeg van hun had, dus ik was er klaar voor.
De gastvrouw die het tot in de puntjes had verzorgd had gevraagd om in Koeweitse kleding te verschijnen, het liefst met een oranje tintje.
Zie hier:
Toch wel vreemd om zo over straat te moeten en ook nog eens heel warm. Wilma herkende mij niet eens achter het lapje met zware make-up en zonder bril.
Na het voorgerecht werd me duidelijk gemaakt dat het tijd was voor de slideshow. Toen ik alle apparatuur in gereedheid bracht werd ik ineens opzij gezet door mijn vriendin Karin en bleek dat wij een slide show kregen aangeboden met foto’s van ons van de laatste drie jaar. Dat was een hele grote, leuke verrassing.
Maar daar bleef het niet bij. We kregen nog een hele toedracht met de collega’s in winterkleren en wij werden ook langzaam zo aangekleed. De speech en foto’s maakten duidelijk dat we dat nog weleens nodig zullen hebben.
Wie zei dat het warm was in Koeweitse kleding? Als kado hebben we naast persoonlijke giften nog een handgemaakt model van een Koeweitse Dhow gekregen.
Na nog twee gangen eten was het dan zover dat ik mijn slide show over Jan Willem en Wilma mocht vertonen. Gelukkig vonden zij (en de rest) het leuk en zullen we vrienden blijven ondanks de gewaagde grapjes die ik erin had verwerkt.
Kortom na een leuke, warme avond met veel verrassingen gingen we laat naar huis.
