Afscheid nemen ????

Jawel , de eerste tranen zijn er geweest ondanks dat ik roep: ik neem geen afscheid ik ga alleen wat verder weg wonen. Maar als je dan een foto ziet van je dochtertje dat getroost wordt door haar geweldige kleuterjuf dan voelt het toch wel als heel gemeen wat wij gaan doen.
Het blijft een feit dat ik over een week gedag zeg tegen ons vertrouwde leventje, kennissen, vrienden, buren en familie. Maar het is zo gezellig als ze die nog even langskomen met leuke cadeautjes. En horen dat je gemist gaat worden heeft iets ego strelends. Soms denk ik dat het voor de achterblijvers moeilijker is.
Echt afscheid nemen deed ik, nog geen 3 maanden geleden, van mijn schoonmoeder die toen is gestorven. En daar word ik regelmatig aan herinnerd nu we spulletjes inpakken die op één of andere manier met haar verbonden zijn.
Maar ik realiseer me goed dat er nog wel meer tranen kunnen komen als ik en de kinderen gesetteld zijn in Koeweit en ik daar alleen zit. En ach, een huilbui lucht enorm op. Zo nu snel verder met inpakken want ze hebben net weer nieuwe dozen gebracht. Maar ik moet gaan uitkijken want de 6 kuub begint vol te lopen.

Verhuisdozen pakken!

Zo verhuisdoos 17 is ingepakt ! We zouden er meer dan 100 mogen meenemen. Ze worden met een vliegtuig vervoerd en binnen een week in ons nieuwe huis gezet (zeggen ze). Wat is een verhuizing toch goed voor het opruimen en schoonmaken van een huis. Er komen al circa 6 vuilniszakken met `rommel´ uit. Wij maken ieder kastje en laatje schoon dat we open maken en selecteren wat er wel en niet mee moet. Het systeem dat we hier mee opbouwen voelt erg goed. Ik weet precies wat er in welke doos zit. Aangezien we dat ook nog opschrijven kunnen we de lijsten voor de douane zo invullen.

Vandaag is de eerste schooldag in Nederland. Wat is het toch weer leuk om al die bekenden weer te zien. De kinderen hadden in de ochtend gewoon school en middags Engelse les. En dat ik ook nog mee kon helpen in mijn “oude” baantje als verkeersouder maakt het alleen nog maar leuker. Maakt dit het afscheid eind volgende week moeilijker of geeft het een fijn gevoel om zoiets gehad te hebben en eventueel achter de hand te hebben ? De eerste afscheid barbecue was in ieder geval gewoon gezellig. En hoe creatief worden mensen in het bedenken van afscheidscadeautjes. Misschien ga ik dat pas echt missen als we werkelijk in Koeweit wonen. Merken dat je vrienden hebt die je zullen missen is eigenlijk wel prettig.

Verder heeft de English School Fahaheel gereageerd en de kinderen zijn geregistreerd en wij moeten op gesprek komen ongeveer meteen na aankomst. Op basis van leeftijd gaat Vera naar jaar-1 en Ivo naar jaar-3. We weten niet zeker maar jaar-1 zou betekenen dat Vera begint met leren lezen ne schrijven in het engels. Worden onze kinderen dan echte wereldburgers?

De school kunnen we vinden, nu de binnenkant nog. Het contract van het appartement wordt vandaag door de eigenaar naar de werkgever opgestuurd voor ondertekening. Weer een stap verder.

De website van de familie Verhoeven is ook weer up to date. Nog niet helemaal af maar in ieder gevoel weer bij!

Eveline

House Hunting in Koeweit !

Mijn eerste echte kennismaking met Koeweit ! En het viel niet tegen. Eigenlijk is helemaal niets tegengevallen.
Drie dagen zijn we rond geleid door Koeweit door onze relocator Huda. Zij bracht ons ook in contact met de makelaars. Op 4 verschillende appartementen konden we slechts terecht maar we wisten onze keuze te maken. Een groot appartementencomplex met 4 zwembaden, een groot privé terras met ocean view, drie slaapkamers, een logeerhoek en veel extra service inclusief. We kunnen gebruik maken van een maid en een chauffeur. Er zijn ruimtes voor fitness en catering. Kortom om hulp hoeven we niet verlegen te zitten. Toch handig in een ver land waar je nog niet alles van weet. We zijn niet gelukkig met het klassiek arabisch ingerichte appartement maar het geeft meteen de uitdaging om er toch een leuke moderne en Arabische mix van te maken. De Ikea catalogus hebben we al opgehaald bij de vestiging. En ik ben er zelf naar toe gereden door dat chaotische verkeer. Dick heeft me voor het blok gezet om me over de vrees van dat enge verkeer heen te zetten.
Dit appartementencomplex ligt vlakbij een Londons hospital, een kwartier rijden van school en een half uur rijden van Dick zijn werk waar alles mee begonnen is. De andere expat familie van Dow woont iets noordelijker op 10 min. rijden.
We hebben ook een auto mogen uitkiezen. Ongelooflijk dat ik daar telkens ga uitrijden in een SUV. Het liefst zou ik fietsen maar dat is dus echt not done. Het is dan ook geen wonder dat je daar veel overwicht ziet en dat ze ‘gymen’ erg stimuleren. Ook dat zal een deel van mijn leven moeten worden om niet dicht te slippen van de lekkere cocktails, milkshakes etc.