Mixed feelings

Van het weekend ben ik druk bezig geweest met het naaien voor de schoolmusical. Ik heb een stapel lappen in mijn handen geduwd gekregen met de opdracht dat ik er maar iets van moest maken voor African people en een leeuw. Ik geloof dat ze redelijk in paniek zijn omtrent de musical en met hun handen in het haar zaten over de kostuums. Ze weten mijn hulp erg te waarderen en ik ben niet ontevreden over het resultaat. Jammer dat het hier niet gebruikelijk si dat ouders hun schouders willen/ kunnen zetten onder zo'n leuk project.
Het leeuwenpak is nog niet af. Mijn patroon was zes maten kleiner en dat durfde ik niet aan. Gisteren ben ik met Louise en Juliana opz oek gegaan naar een kleermaker in de buurt van school die me wil helpen. Dat viel niet mee, maar het lijkt gelukt (voor relatief veel geld). Morgenavond zou het al klaar zijn en kan ik verder met decoreren. Het was heerlijk dat Dick me aan alle kanten heeft geholpen om dit mogelijk te maken. Hij heeft de kinderen meegenomen naar een bezoek en heeft ook nog met ze de dierentuin bezocht. Hij had vrijkaartjes via het werk gekregen dus was er een goede aanleiding. Wij blijken in Europa heel verwend te zijn met hele mooie dierentuinen.
Nu lijkt het of ik een heel fijn weekend heb gehad maar dat is niet helemaal waar. In gedachten was ik veel bij mijn familie die bij de crematie waren van mijn oom Dick. Koeweit is dan heel ver weg. Ik vind het moeilijk dat je afscheid moet nemen van iemand zonder bij de rituelen aanwezig te zijn. De rituelen rond een overlijden zijn dus blijjkbaar toch heel belangrijk. Gelukkig hebben mijn broer en ouders er alles aan gedaan om me op de hoogte te brengen, en dat is fijn.
Ivo's gezondheid valt ook nog wat tegen. Zonder fysieke inspanning doet hij het goed maar wild spelen met vriendjes maakt hem acuut heel ziek. Voor hem was er dus geen voetbal dit weekend. Eigenlijk precies zoals de arts had verteld. Give it time...

Laatse berichtje uit Nederland ??

Nog twee dagen en de taxi staat voor de deur. We willen echt die uitdaging aangaan. We hebben uit Koeweit bericht gekregen dat het appartement daadwerkelijk van ons wordt. Contact met de nieuwe school is gelegd en daar zijn we meteen welkom. Dus woning, auto (erg belangrijk daar), school en gezondheidszorg zijn geregeld. Laat het nu maar gebeuren. Momenteel zijn we druk met afronden van van alles nog wat. De verhuizendozen zijn gisteren opgehaald. Was toch nog echt 6 kuub. Had ik niet gedacht. Het voelde toch wel vreemd toen die verhuisauto kwam aanrijden. Tegen de kinderen zei ik zoiets van: en nu gaat het echt gebeuren. Van schrik ben ik de afscheidskadootjes gaan klaarmaken. Morgenmiddag delen ze die uit op school en ze lijken het eerder leuk dan vervelend te vinden.
Vele mensen wensen ons veel geluk. De emails, telefoontjes en kaartjes stromen binnen. Echt hartverwarmend. Het lijkt voor de achteblijvers echt veel moeilijker dan voor ons. Of moet de klap nog komen. Ik zal daar nooit eenzaam hoeven zijn want iedereen lijkt te willen meeleven. Dan moeten jullie natuurlijk wel reageren !
Daarnet nog even bij de kapper geweest en straks hebben de kinderen de laatste engelse les van die leuke en goede lerares. Het enige wat ik nog moet opstarten is het inpakken van de koffers maar dat is waarschijnlijk zo afgerond want alles ligt klaar. Als we maar geen overwicht hebben. En dan bedoel ik die koffers.

Afscheid nemen ????

Jawel , de eerste tranen zijn er geweest ondanks dat ik roep: ik neem geen afscheid ik ga alleen wat verder weg wonen. Maar als je dan een foto ziet van je dochtertje dat getroost wordt door haar geweldige kleuterjuf dan voelt het toch wel als heel gemeen wat wij gaan doen.
Het blijft een feit dat ik over een week gedag zeg tegen ons vertrouwde leventje, kennissen, vrienden, buren en familie. Maar het is zo gezellig als ze die nog even langskomen met leuke cadeautjes. En horen dat je gemist gaat worden heeft iets ego strelends. Soms denk ik dat het voor de achterblijvers moeilijker is.
Echt afscheid nemen deed ik, nog geen 3 maanden geleden, van mijn schoonmoeder die toen is gestorven. En daar word ik regelmatig aan herinnerd nu we spulletjes inpakken die op één of andere manier met haar verbonden zijn.
Maar ik realiseer me goed dat er nog wel meer tranen kunnen komen als ik en de kinderen gesetteld zijn in Koeweit en ik daar alleen zit. En ach, een huilbui lucht enorm op. Zo nu snel verder met inpakken want ze hebben net weer nieuwe dozen gebracht. Maar ik moet gaan uitkijken want de 6 kuub begint vol te lopen.