Beter

Hier een plaatje dat ik onderweg, langs de snelweg, tegen kwam. Al een paar dagen hangt dit huis zo schuin. Het is dus niet een uiting van kunstige architectuur. In neem aan dat ze het gaan afbreken en dat het daarom zo hangt, maar duidelijk is het niet. Je blijft je dus verrassen. Ik zat net te bedenken dat ik me eigenlijk niet meer zo snel verbaas over de dingen hier in Koeweit maar toen ik dit zag veranderde mijn gedachten.

Ivo had een "loopoor" gekregen en daarna knapte hij weer op. Maandag is hij alweer naar school geweest maar eigenlijk heb ik er spijt van dat ik hem niet langer heb thuis gehouden want hij is nog snel heel moe. En tjonge, wat zijn de glazen dan half leeg bij hem. Nu blijkt ook telkens weer dat de integratie met de Koeweitse kinderen op school erg moeilijk is, zo niet onmogelijk. Als je kinderen dan ook nog zeggen dat ze naar Nederland willen is het moeilijk dat ik er nu even een week alleen voor sta. Vandaag kreeg Ivo van de "karatebaas" wederom te horen dat ze in hem een grote toekomst zien. Ik zie dat niet zo en van Ivo hoeft het geloof ik niet zo. Ivo had me net verteld dat hij deze leraar eigenlijk heel raar vindt doen. Ik geloof dat te begrijpen.

In ieder geval is Vera al helemaal opgewonden dat ze morgen bij haar klasgenootje Shifa kan gaan spelen, alhoewel ze nu begint te twijfelen want het is toch wel een beetje eng zo'n buitenlands gezin (Indonesisch moslim gezin). Ik hoop zo voor haar dat ze ook buiten school goede aansluiting krijgt met haar. Op school gaat het in ieder geval goed. Toen Vera een druppeltje bloed op haar vinger had, door een kapotte nagelriem, mochten ze samen naar de nurse. Wat zijn wij Hollanders dan toch nuchter op onze scholen. Een plesiter en een kus van de juf zou toch ook voldoende zijn. Maar goed Vera en Shifa lijkt de nieuwe combinatie. En deze moeder zal morgen nog wel een keer extra rijden om Vera daar op te halen. Het lijkt haar hobby wel.

Moe

Gisteren moesten we weer vroeg op voor school en werk. De kinderen hebben we moeten wakker maken. Later weggaan naar school durf ik echt niet. Je hebt ook hier zo een file en dan heb ik graag wat speling in de tijd. Als je hier een botsing hebt, hoe klein die ook is, je mag de auto's geen centimeter verzetten totdat de politie er is. En er gebeuren nogal vreemde dingen in het verkeer.
Voor Vera is het nieuwtje eraf om te leren schrijven. Ze huilt als ik haar achterlaat op het schoolplein bij de juf. De juf vertelde me dat ze haar bezighoudt zodat ze niet kan nadenken over mij, want dan gaat het niet goed. Nou dat klopt wel want ze komt met stapels tekeningen naar huis. Ze kleurt niet netjes want eigenlijk vindt ze tekenen enz. kinderachtig, schrijven wil ze leren. We begrijpen dat het voor haar moeilijk. Stel je voor dat je ineens zelf op een chinese school wordt gezet...
Toch moeten we maar doorzetten. Ze zegt ook moe te zijn en dat zijn we allemaal. Gisteren lagen we al te slapen om 21.00u. En ik heb het gevoel dat dat nog wat avonden mag gebeuren. Ik ben dus toch niet mee geweest naar de koorrepetitie maar het klinkt allemaal wel erg leuk. Gelukkig was hier ook begrip voor.
En Ivo moet dan ook nog huiswerk maken. Ik probeer te helpen als zijn zusje dat toelaat. Met Arabisch kan ik dus niet helpen maar dat maakt het misschien extra leuk voor Ivo. Met geschiedenis over de romeinse tijd kan ik natuurlijk wel helpen maar dan moet je niet je boeken zijn vergeten. Paniek bij Ivo. Via internet heb ik alternatief huiswerk gevonden over de romaeinse tijd. Nu maar hopen dat de juf ook hier begrip voor heeft. Donderdag begint Ramadan en mogen we een uur later starten op school en met werken. Ik ben Allah dankbaar. En dat het iets met vasten te maken heeft lijkt niet waar te zijn. Het was belachelijk druk bij de groentenboer en de eerste afspraak voor een eetfeest tijdens Ramadan staat al gepland. Gelukkig is het hiet vroeg donker. Overigens zijn het voornamelijk mannen die dan de inkopen doen. Toch een vorm van emancipatie ? Gezien de hoeveelheden eten is het maar goed dat ik hier heb kunnen sporten vanochtend.