Eveline Muis in Canada

Crazy

2012-01-29T19:23:00.001+01:00

Vera’s Crzay week op school om de teamspirit te bevorderen werd voortgezet. Na haar succes op de schaatsen hees zij zichzelf, de volgende dag, in een voetbal shirt voor Jersey day.

Een voetbal shirt dat we nog eens voor Ivo hebben gekocht in Koeweit. Er is echter een foutje in het shirt. Wie weet wat?

Tussen alle ijhockey Oilers shirts viel ze wel op. De naam van Nistelrooy gaf wel wat tongtwisters. Het wordt hier (vertaald) uitgesproken als neusgat. Vera kon dat niet waarderen. Haar verbondenheid met Nederland is dus nog goed aanwezig.

Het groepsgevoel voor school was die avond ook goed te voelen bij de vergadering over het herzien van de scholen komend schooljaar. Volgend jaar worden bij enkele scholen de Junior Highs weggehaald. Hier is veel over te doen en om deze kleine school recht van spreken te geven was gevraagd om massaal te komen. Dat is gelukt. Waarschijnlijk maakt Vera het niet meer mee om hier naar Junior High te gaan, dus ik heb het met enige “afstand” kunnen volgen hoe de board van Catholic schools hier een beslissing over wilt nemen. Ik blijf me erover verbazen hoe dat katholiek zijn nog zo belangrijk wordt gevonden, in deze moderne tijd waarbij de kerken minder vol raken. Het lijkt erop dat hierin de bisschop geen recht van spreken heeft en dat was al een hele opluchting voor mij.

De “crazy hat day” was een groot succes. Op school liep een bonte verzameling van hoeden. De één nog gekker dan de ander.

Bij crazy hairday heeft Vera zich beperkt tot een groene pruik:

Voor mij is ze een soort Annie met groen haar geworden.

De vrijdag was pyjama dag waar ik al niet meer van op kijk.

Bij Ivo op school hebben ze ook vergelijkbare activiteiten als: beach day, crazy hair day enz., maar als een Junior High student wil je daar natuurlijk niet in gezien worden. Bovendien is hij nog steeds te druk met projecten. Architecture is ingeleverd. We zijn benieuwd.

Vrijdag heeft Ivo ook nog willen presteren op de triathlon. Hij wilde zo graag echt eens de snelste zijn van Junior High dus hij is er flink voor gegaan. Met hardlopen kwam hij een seconde te kort. Ik heb `m moeten timen met een stopwatch en baal er dus enorm van dat ik niet iets eerder had ingedrukt bij de finish die er niet echt duidelijk was. Bij zwemmen was hij ook net te langzaam.

Misschien moet ik hem maar niet meer in mijn groepje hebben om het geweten rust te geven. Het had niet zo eel gescheeld of ik was er helemaal niet bijgeweest. Ze waren me vergeten een email te sturen!? De lerares verwijt de secretaresse en zij verwijt de juf… Zo typisch voor hier om niemand als “schuldige” aan te wijzen.

Deze keer wilde ik per sé aanwijzig zijn om Ivo`s nieuwe klasse juf te leren kennen. En dat is gelukt. Ivo kwam dinsdag geschrokken uit school dat zijn klasseleraar ineens is vertrokken van school en dat hij deze juf krijgt. Heel vreemd natuurlijk zo halverwege het schooljaar, halverwege een maand en halverwege de week zonder dat wij op de hoogte zijn gebracht. Ik heb tijdens mijn werk daar nog even over lopen vissen maar moet de conclusie trekken dat we wel nooit achter de echte waarheid zullen komen. Ivo heeft dus weer eens afscheid moeten nemen van iemand die hij graag mocht. Wat zal dat doen met zo`n kind op langer termijn?

Ik kwam van de week terug met mijn eerste salarisstrookje. Nou ja, salaris? Ik kan er net een bezine tank van betalen. Dat wist ik natuurlijk van te voren, maar het mag de pret toch niet drukken. Misschien moet ik zeggen dat ik zo mijn cursus heb terugverdiend. Van de week heb ik een cursus: Zippers! gevolgd. Als ik zou oefenen kan ik binnen een minuut, met één speld heel netjes een rits inzetten. Nou heb ik nog mijn twijfels of me dat echt gaat lukken in een minuut, toch heb ik het erg leuk gevonden. De leidster is van origine een Nederlandse dus dat schepte toch een band. Ik heb weer veel geleerd en zou willen dat ik meer tijd aan naaien kon besteden. Ik ga er beslist aan werken om dit voor elkaar te krijgen, ondanks dat het heel wat voeten in de aarde had voor dit gezin om mij na schooltijd weg te kunnen laten gaan.

Toen ik van de week Vera trots zag showen met een pakje van mijn hand, op de fotosessie van de schaatsclub, ben ik gesterkt in mijn beslissing om dit meer te doen. Ik ben inmiddels halverwege met een nieuwe. Het zwarte pakje pakje gaat binnenkort vervangen worden door een fel oranje want dat blijkt toch haar nationaal kleur te zijn.

Zo nu eerst Vera ophalen van een sleep-over als straks de mannen terugkomen van een extra voetbal training. Even lekker naar buiten dus ondanks dat ik weer verkouden ben. Men zegt dat de winter te mild is om ziektekiemen te doden. Dan moeten er toch heel veel mensen ziek zijn in Nederland.

Lachen

2012-01-24T18:24:00.001+01:00

Vera had gisteren de hele dag op hoge hakken gelopen op school. Ze was daardoor groter dan haar (kleine) juf. Ze had haar enkels niet gebroken en kon dus snel door naar haar danstest voor de Canesta (tango).

Hetzelfde jurkje en haardracht wilde ze hebben, want dat bracht haar geluk vorige keer. Omgekleed, make-up, betalen en toen was het wachten op het jurylid. Even konden ze nog warm rijden en Vera ging daarbij de mist in, ze viel zelfs. Maar ze bleef lachen.

Het jurylid arriveerde en tot ieders verbazing was het een normale vrouw met een leuk petje op. Ze staat bekend om haar milde jurering.

Vera stond klaar. Dick kwam, samen met Ivo, gehaast binnen. Vera zag dat ook en was opgelucht dat haar mannen er ook bij waren. In datzelfde tempo ging Vera van start met de vaste danspartner van de club, Al.

Oh, oh, het zag er niet zo goed uit. Maar Vera bleef lachen, zelfs recht in het gezicht van de jury. Ze zat niet helemaal in de maat en ik was niet enthousiast over het optillen van het voorste been. Ja, ik begin ook zo’n irritante moeder te worden. Haar houding was beter dan de vorige keer want daar had ze hard aangewerkt. Snel mocht ze weer van het ijs. Dick heeft nauwelijks kunnen filmen.

Haar coach en ik geloofden niet dat het goed genoeg was om te slagen. Vera dacht er anders over. Het wachten op de uitslag begon…

Het duurde gelukkig niet lang. Het briefje met op- en aanmerkingen werd gepresenteerd door de coach. Wat technische punten ter verbetering maar met een goede expressie en houding (!) stond erop. Dat was genoeg om te slagen!!!!! She did it again.

Ok, we waren blij maar als ouder moet je haar toch even duidelijk maken dat het met de hakken over de sloot was en dat ze niet moet denken alles te kunnen bereiken met een mooie lach. Ach, eigenlijk is het ook geen verrassing dat Vera dit zo weet te regelen. Wel handig als je dat kan. Misschien wel heel Hollands om haar weer met twee voeten op de grond te willen krijgen.

Vera’s dag kon niet meer stuk en is lachend naar bed gegaan met een officieel internationaal bewijs dat ze geslaagd is voor de Canesta.

Telefoontje

2012-01-22T20:20:00.001+01:00

Deze week stond natuurlijk in het teken van de vrieskou. Je leven vindt steeds meer plaats rond de kachels en verder van ramen en deuren die steeds meer ijsvorming krijgen. De kinderen mogen dan ook niet meer in de pauzes naar buiten wat natuurlijk een gebrek aan frisse lucht geeft. Er zijn strenge regels voor de grens waarbij kinderen wel en niet naar buiten mogen. De windchill (zeg gevoelstemperatuur) is de doorslag. Ik geloof dat –15 de grens is om kinderen binnen te laten. Daarboven is het nog goed te doen. Kun je het voorstellen? Veel tijd wordt dus ook besteed aan het aan- en uitkleden van al die lagen kleding die kinderen dragen (als het goed is).

Woensdagmorgen om 5.45u ging de telefoon. Wat je dan denkt is: wie in Europa of Koeweit is vergeten dat het hier nog nacht is of zou er iets met de familie zijn? Kortom je bent klaar wakker en gaat luisteren. Op het antwoordapparaat stond een bericht dat de schoolbussen niet zouden rijden die dag vanwege de kou. Het was een gevoelstemperatuur van –40 en dan zijn de oude schoolbussen niet meer betrouwbaar en als ze stil zouden vallen absoluut niet meer veilig want een goede verwarming kennen ze niet. Ok, maar hoe krijg ik mijn kind dan wel op schoo,l of moetem ze dan niet naar school? Ik heb de plaatselijke televisiezender maar aangezet voor meer informatie. En aangezien ik toch al wakker was heb ik tv kijken gecombineerd met de bewegingen op de elliptical. Ik wil toch in goede doen zijn voordat we op de langlauf skies kunnen stappen, en er is zoveel reclame tussendoor op de televisie dat je best wat anders kunt doen tegelijkertijd. Een paar scholen waren gesloten maar niet de onze. Dick zou Ivo wel brengen. Op zijn werk moeten ze toch wel begrip hebben dat je wat te laat komt bij deze extreme omstandigheden. Ik heb in een chaotisch druk verkeer Vera naar school gebracht. Als voorzorg hebben we extra dekens in de auto en de tank goed gevuld. Mocht je stil komen te vallen zou je al na 5 minuten onderkoeld raken door een vernijnige koude wind die snijdt in je gezicht. En dat verwacht je dan niet want het was een prachtig zonnige dag. Gelukkig waren de extra voorzieningen niet nodig. Ook niet op mijn ritten naar Ivo’s school voor het supervision work en later om hem op te halen. Gelukkig had ik hier een vriendin die Vera weer op konden halen die om dezelfde tijd uit is.

Aan het eind van de week was het minder koud. De thermometer bleef hangen rond de -20 graden. Dick had een halve dag vrij genomen om weer eens te kunnen langlaufen. Niet bij het Wilderness center met alle goede verzorging van de trails maar bij Blackfoot. Daar waren de trails vorig jaar ook goed, het is daar lekker rustig en daar wist Dick ook nog wel een leuke hut te vinden. Uren zijn we niemand tegen gekomen. Wel herten, eekhoorns en op de terugweg een manke coyote die de weg overschoot. De trails waren nu wel slecht en dat vind ik dus echt niet prettig als je berg afwaarts gaat in een bocht. Ik ben nog nooit zoveel gevallen. Blijven liggen en uitrusten leek me prettig maar is niet te doen bij die lage temperaturen. Als een gentleman wachtte Dick keurig op mij dus het had toch nog iets van een samen-zijn. Alhoewel ik twijfels kreeg bij dit initiatief want een gsm bereik is er daar ook niet meer in the wilderness. Ook de hut was veel te koud. We konden daar niet echt genieten van een meegenomen snack en de koolmeesjes die daar massaal kwamen eten van het vogelzaad in de voederbakken. De terugweg werd toch echt allemaal te veel voor mij. De enige keuze die ik had was doorgaan (en intern vloeken). Bij terugkomst in de auto bleken we drie uur op pad te zijn geweest. Hiervoor hebben mijn ochtend trainingen dus niet geholpen.

Ik kon bijna niet meer lopen toen we bij Ivo’s school een bouwwerk moesten ophalen. Dit is één van de projecten waar Ivo aan moet werken. Hij doet dit in een groepje maar een goede teamspirit lijkt er niet te zijn. Ivo voelt zich erg verantwoordelijk om dit op tijd af te krijgen dus hij werkt er nog veel thuis aan. Zijn teamgenoten komen zo nu en dan ook helpen maar goed gaat het niet. Ondanks dat die aanloop natuurlijk wel leuk is. Vera en ik zijn ook teamleden geworden doordat we al vele `muren` hebben gekleurd. Van de week hoop ik voor het laatst naar school te rijden met het bouwwerk. Je wilt je zoon toch steunen?!

Dit is niet het enige project. Hij moet voor Sciense nog een presentatie maken over zijn experiment van water afkoeling onder verschillende omstandigheden. Dit doet hij dan wel met zijn vader.

Daarnaast zijn we (!) ook begonnen aan zijn Rube Goldberg machine (zie: www. youtubecom, zoals wij ook hebben gedaan). Vrijdag hebben we al een trechter en plastic slang gekocht om een soort van knikkerbaan te maken. Nu denk ik na over het maken van een hefboom van een bezemsteel en Ivo heeft al van Lego een ander soort knikkerbaan gemaakt.

Toch denk ik binnenkort eens een gesprek te hebben met de leraren want dit roept allemaal vragen op.

Vera`s project voor komende week is leuker en makkelijker. Zij krijgt een crazy week op school. Om een school/- teamspirit te bevorderen wordt ze elke dag met iets grappigs aan verwacht. Zo is er een crazy shoe day, maar ook: een sportjersey day, een crazy hat- en hair day. En natuurlijk weer een pyjama dag.

Voor de crazy week bedacht ze zelf dat het wel leuk zou zijn om een cap te beplakken wat allerlei dingen. Vrijdag na school hebben we ons helemaal uitgeleefd met lijmtang en frutseldingen. Mocht die dag zijn tegen gevallen met sporten, dit was een meevaller die me erg goed ligt, en het resultaat mag er dus wezen:

Ik maak geen foto van de hoge hakken die ze uit mijn kast heeft gehaald om morgen aan te doen voor de crazy shoe day. Ooit gekocht als grapje voor een Koeweits feestje maar dus niet voor een 10 jarige dochter. Ik hoop maar niet dat ze de enkel verzwikt want morgen staat ze weer ingedeeld voor een nieuwe danstest bij figure skating. Nu is zij met haar papa op stap op de langlauf skies dus dat kan natuurlijk ook nog wat spierpijn geven morgen. Ik mag toch aannemen dat Dick nu een pad kiest met goede trails ondanks dat het slechts –5 graden is en er wat verse sneeuw is gevallen. Wordt vervolgd.

Hot dogs, corn dogs en nu ook Sun dogs.

2012-01-15T19:07:00.001+01:00

Na een zeer milde winter werden we vanochtend wakker in een witte diepvries van –20 (met een gevoelstemperatuur van –30). We werden gebeld door onze Canadese vriendin dat er een Sun dog aan de hemel staat. Ik was nog maar net wakker dus direct begrijpen deed ik het niet. Dankzij Wikipedia weten we dat dit het breken van de zonnestralen is in de ijskristallen hoog in de lucht.

Het lijken drie zonnen met om de buitenste zonnen een regenboog. Zie je de hond? Nou, ik weet niet dus wat die er mee te maken heeft weet ik niet, stond niet geschreven in Wikipedia. Dick heeft dat ook niet ontdekt toen hij zo dapper was even een stukje te lopen om deze fot te maken.

Ze verwachten heel de week deze temperaturen dus wie weet worden het lijden verzacht door deze mooie natuur verschijnselen. Overigens het lijden is alleen maar buiten. Binnen zitten we gewoon bij de kachel. En als het niet hard waait merk je wonderbaarlijk weinig van de kieren in de houten huizen. Ivo wilt sneeuw shovelen om geld te verdienen dus hij moet zich wel dik aankleden. Hij staat ook nog niet te juichen.

Toen hij van de week op een avond de nieuwe kleedkamers van de Eskimo’s ging bewonderen hoefden hij niet naar een iglo. De Eskimo’s is het football team van Edmonton en zij waren erg trots op hun nieuwe accomodatie. Dick en Ivo vergaten hun Brabantse roots niet want ze blijven meer onder de indruk van de PSV kleedkamers, maar dat hebben ze natuurlijk niet hardop gezegd. Pepijn uit Woerden was erbij dus dat is dan te pijnlijk Ivo was aan het mopperen dat de houten spelersstoelen erg hard zijn.

Het was een uitje georganiseerd door één van de coaches van een nieuw op te richten football team Wolverines en het wordt nog spannend of dat gaat lukken. Wij hopen van wel. Niet te verwarren met het voetbal dat Ivo nu nog speelt in de sporthallen. Gisteren zijn we zelfs door een sneeuwstorm naar een wedstrijd gereden. Nog even en ik ga zulke uitsptapjes ook maken voor Vera’s figure skaten nu ze flink aan het trainen is voor de competities. De eerste is gelukkig niet verder dan Edmonton waar ik steeds beter de weg leer kennen. Gisteren heb ik snel en moeiteloos een rondje kunnen maken van de sportzaak waar Dick geld terug krijgt voor zijn kapotte langlauf laarzen tot aan een geweldige stoffenhal waar ik prachtige stof heb kunnen kopen voor een figure skating dress voor Vera (again). Dick heeft mijn overlocker toch goed aan de praat kunnen krijgen hier ondanks het voltage probleem. Dus mijn vingers jeuken.

Vorige week zondag hebben we zo ook nog een leuke wandeling door Edmonton ontdekt. Parkeren bij de botanische tuin en dan over een loopbrug sta je zo hartje stad waar een expositie aan de gang was.

Ik verheug me er al op om daar te wandelen met het bezoek dat we kunnen verwachten uit Nederland in Maart en Mei. Kan ik meteen laten zien in welk hotel het allemaal is begonnen.

Het was meteen een relaxt einde van een rustige vakantie. De volgende ochtend moesten we terug in het ritme van vroeg op, schoolbus halen en terug in de schoolbanken. Het is goed gelukt. De kinderen waren blij hun schoolvriendjes weer te zien.

Ik was dus doorgegaan naar het consulaat voor mijn paspoort. Een nieuw paspoort lijkt onderweg te zijn. Het niet kunnen openen van de juiste internet pagina zou echt alleen aan onze computers liggen, ook die van Dick’s werk… Ik ben al wel een cm. gekrompen, hhmmm.

Paspoorten associeer je met reizen en we vonden dat dat weer tijd werd. Ik heb voor een lang weekend een korte vakantie geboekt in een cabin bij de hoogste berg van the Rockies. We kijken er naar uit.

Laatse weekje vakantie

2012-01-08T18:53:00.001+01:00

Eindelijk heben we eens de langlaufskies kunnen onderbinden. Even verderop hadden ze (zege maar de gemeente) van alles georganiseerd op en en rond de langlauf paden voor de nieuwjaarsdag. We dachten eigenlijk dat er te weinig sneeuw zou zijn om fatsoenlijk te langlaufen maar aangezien we nu allemaal onze eigen spullen hebben aangeschaft werd ‘t eens tijd. Bovendien scheen de zon volop waardoor het heerlijk weer was om buiten te zijn.

Ivo merkte al meteen dat de schoenen die we zes weken geleden hebben gekocht alweer te klein zijn…Toch kon ons dat niet hinderen om op stap te gaan. Het viel alles mee ondanks dat het toch weer even wennen was. Gelukkig heb ik die ene boom in de bocht naar beneden nog net kunnen ontwijken. En aan de sporen te zien was ik niet de enige. Toen Ivo en Dick er nog even flink aan hebben getrokken, hebben Vera en ik ons laten verleiden om bij het kampvuur te zitten, hot chocolate te drinken en bannock te eten.

Bannock is brooddeeg met cinnamon om een stok gewikkeld die je boven het vuur houdt om te garen. Dat laatste viel niet mee als je het niet zwart wilde krijgen aan de buitenkant.

Later kwamen nog een paar buurtbewoneners rond het vuur zitten zodat we ook nog leuke gesprekken kregen. Van die buurtewoners die zelf eigenijk nog nooit het wilderness centrum hadden betreden en wij als buitenlanders zijn daar vaste klanten. Voor de duidelijkheid ik en nog nooit op de kaasmarkt in Gouda geweest.

Al dat voer gaf Vera en mij weer energie om het rondje nog eens te maken en nu bleef de boom ver van me dus dat was prettig.

Juist voor zonsondergang zijn we terug gereden en gelukkig hebben we geen moose (eland) op de auto gehad. Dat klinkt misschien raar maar vrienden van ons zijn, vlakbij, in botsing gekomen met twee mooses en het is ongelooflijk hoeveel schade dat geeft. Gelukkig liep het voor hun goed af want het gebeurt ook wel dat mensen gewond raken of erger. Om het verhaal compleet te maken. De mooses leven nog, slechts één liep er mank weg. De politie is nog op zoek geweest naar ze maar hebben ze niet meer kunnen vinden. Schijnt trouwens wel lekker te zijn dat moose vlees.

Thuisgekomen begon Vera met overgeven, uit `t niets. We gaven de bannock nog de schuld. Echter ze heeft de hele avond en een beetje van de nacht overgegeven dus een virus en/of oververmoeid zijn zal ook wel mee hebben gespeeld. Na een slechte nacht lag ze zielig op de bank en van het geplande uitje op Dick’s vrije dag, ter compensatie van een feestdag in het weekend, kwam niets terecht. De volgende dag was Vera weer helemaal fit maar moest Dick ook weer werken.

De kinderen zijn nog lui geweest van de vakantie. Weer meer films gekeken, gespeeld met vriendinnetjes, sleep-over gehad en zich gewoon ook verveeld. Ivo is zomaar spontaan gaan eten koken. Recept gezocht, marinade gemaakt en bakken maar. Dick wilt zo graag de crockpot (slowcooker) meer gebruiken zodat hij deze niet voor niets heeft gekocht een jaar geleden en Ivo heeft daar dankbaar gebruik van gemaakt. Het resultaat was: brisket (klapstuk), gekookte aardappelen met jus en boontjes (“want dat doet opa Adri ook altijd”).

Even leek het erop dat hij geen tijd voor koken had want hij werd ineens mee uitgenomen door Isaac en zijn oma naar paintball. Wat was Ivo (en zijn ouders) blij dat een vriend hem kwam halen. Hij had aleens gebeld met een paar vriendjes maar zo’n initiatief nemen is toch moeilijk voor Ivo. Hij heeft toch liever dat mensen naar hem toekomen. Je ziet het werpt wel vruchten af om initiatieven te nemen. Hij heeft ook nog een paar keer toboganing gedaan hier in de buurt met een vriendje van zijn huidige school. Vroeger in Holland was dat sleetje rijden alleen zijn de sleetjes nu wat meer “fancy”. En o ja, hij heeft zelfs een spelletje ijshockey meegedaan op de ijsring hier achter. Nog even en hij gaat de Canadezen sporten nog echt waarderen, ondanks de blaar op zijn voet van zijn schaatsen. Zullen die ook alweer te klein zijn?

Dick had nog een dagje vrij genomen om naar het grote waterpark te gaan in the West Edmonton Mall. Hij had kaartjes gekregen als waardering voor het coachen van het soccerteam. En dat is niet mis want in plaats van $135 te betalen mochten wij zo doorlopen. Vera had nog een vriendinnetje meegenomen zodat het feest compleet was. Ik kreeg allemaal instructies van haar moeder mee wat zij wel en niet durft en wat wel en niet mogelijk is. Nou, deze meid met hoogtevrees, pakte mij ineens bij de hand om me mee te nemen naar de hoogste glijbaan voor een race. Zij nam de donkere en ik zou nog wat licht hebben. Voor mijn gevoel ben ik in een gesloten, nauwe, donkere buis in een vrije val, heel lang naar beneden gegleden over hobbels met een verhoogde hartslag en adrenaline gehalte totdat ik ineens in een bak met water terecht kwam die het eindpunt was.

Volgens Ivo was dit nog helemaal niet de engste en moest ik ook maar eens de glijanen proberen waarbij een vloer onder je wordt weggetrokken om gelanceerd te worden in een kurketrekker. Nou, dank je wel. Ik zat lekker op mijn stoeltje tegenover het golfslagbad een Libelle te lezen. Ik heb nog wel even de Thunderbolt op een sleetje geprobeerd. Het zag er zo simpel uit van de onderkant maar de werkelijkheid was toch wel eng.

De volgende dag zijn we maar iets rustigs gaan doen. Vera had een puzzel gekregen van de buurman. Een puzzel met een Hollands plaatje. Heel verslavend zo’n ouderwetse niet electronisch, digitaal spelletje. Het bracht meteen herinneringen terug aan de kerstvakantie bij oma Pannekoek en opa Boor. En wat blijft het leuk als het plaatje af is.

Gisteren zijn we ook met het serieuse werk begonnen. De eerste house hunting hebben we gehad. Ik zag een huurhuis op internet, op loopafstand, dat erg leek op wat we nu hebben. Het was inderdaad een zonnig huis met veel privacy maar helaas een slag kleiner dan dat we nu hebben dus dit zal het waarschijnlijk niet worden. Ik vrees toch dat we afhankelijk moeten worden van wat het bedrijf ons te bieden heeft en ambtelijk zijn ze niet maar ze kennen wel hele trage molens.

Ik heb nog wel te doen met de ambtelijke molens nu ik morgen mijn paspoort ga verlengen op het consulaat. Traag zijn ze niet en we wonen ook vlakbij maar klantvriendelijkheid moet daar nog wel worden uit gevonden. Hun internet links voor de juiste formulieren werken niet maar er wordt wel gesteld dat als ik niet met de juiste papieren verschijn mijn aanvraag niet in behandeling wordt genomen. Ik denk met een omweg de juiste formulieren te hebben. Ik heb het gevoel dat de stress factor als maar toeneemt nu ik meer met dit soort instanties moet werken sinds ik in het buitenland woon. Misschien had ik toch die kurketrekker glijbaan moeten nemen om de stress te kunnen relativeren.

Rustig

2012-01-01T20:50:00.001+01:00

Vakantie in Canada is tot nu toe erg rustig. Veel slapen en weinig doen. Zelfs mijn oefening ès ochtends op de elliptical heb ik laten varen. Ook zal dus het nieuwe jaar moeten beginnen met dieten. Nu hebben we ook de pech dat er een virus rond gaat in ons gezin waardoor er het nodige gehoest, gekucht en gesnoten moet worden. Zelf heb ik het op mijn oor zitten en mijn moeder zal het niet vreemd vinden dat het weer mijn rechter oor is. Zondag hebben we nog wat kunnen schaatsen op het schaatsbaantje hier achter. Onze favoriete bezigheid was dvd kijken en dat ging even niet want de stroom lag eruit dus dan wordt je vanzelf wel actief. Dankzij de gaskachel bleef het warm maar voor meer dan twee uur hadden we geen licht, koeling in de diepvries of konden we koken. De kaarsjes stonden op tafel en we waren net aan het bedenken hoe we eten op de bbq konden klaarmaken toen ineens alle lichten binnen en buiten weer aanfloepte. Waarom een groot deel van ons stadje zonder stroom (spanning) heeft gezeten is ons niet duidelijk. Het schijnt wel vaker te gebeuren.

Ivo kreeg gedurende deze rustige dagen de gelegenheid om samen met zijn vader aan zijn science project te werken. Uren hebben ze getallen geroepen die stonden voor de temperaturen van het water dat onder verschillende omstandigheden afkoelde. Iedere student van grade 7 zou deze vakantie bezig moeten zijn met het bedenken en uitvoeren van zijn science experiment. Ivo heeftnatuurlijk een vader die natuurlijk dit weet aan te pakken zodat hij goed voorbereid terug naar school zal gaan in Januari.

Dinsdag zijn we gaan rijden en zie wat we tegen kwamen in het Alberta:

Het was echter wel achter glas in het Royal Alberta museum. We zijn weer helemaal bij met de geschiedenis van Alberta. We konden de kinderen nu ook laten zien dat die indianen zonder electriciteit wel goed konden overleven. En hoe!

Er is ook nog geklust in huis en als ik even een mooi randje strijk heb ik een heuse naaitafel met overlocker boven staan. Mijn handen jeuken om aan een volgend figure skate jurkje voor Vera te werken. Het was trouwens nog een hele klus voor Dick om het hout gezaagd te krijgen want wij denken in centimeters en de zaagjongen van de doe-het-zelf markt in inches…Officieel zijn ze ook hier over maar regelmatig stuit je op mensen en zaken die de centimeters nog echt niet aan kunnen.

Helaas heb ik nog geen tijd gehad om te werken achter de naaimachine want er moest ook nog weer naar de orthodontist gegaan worden…. en heeft de kapster Ivo’s zijn haar onder handen genomen. Eigenlijk wilde ik toen eens flink shoppen want de week na kerst is alles zeer goedkoop. Het begint op boxingday, de dag na kerst. Ik ga me toch afvragen of die boxing meer te maken heeft met de sport dan met de dozen want de winkels zijn overvol. Na één zaak had ik eigenlijk al genoeg van.

Vera moest deze week ook weer gehaald en gebracht worden om te oefenen voor de show op oudejaarsavond die hier New year’s eve heet. Met een paar keer oefenen moesten de juniors klaar gemaakt worden voor een dansje in de figure skating show. Ze is nu dus weer een hele ervaring rijker.

Vera is dat meisje in het zwarte pakje met weinig glitter. Mijn voornemen voor het volgende jaar is een pakje te maken waarbij ik me helemaal laat gaan met glitters.

Volgend jaar wil ze ook haar solo laten zien. Dat durfde ze nu nog niet aan. De solo die we zagen zijn toch wel indrukwekkend maar dat schrikt Vera niet af. Misschien dat volgend jaar de buurman ook weer wil komen kijken. Vera was daar erg door opgewonden dus ze zal vast goed haar best blijven doen.

Na hun optreden op het ijs gingen we de vrieskou in om te kijken naar het vuurwerk. De gemeente had flink uitgepakt. Er waren verschillende activiteiten indoor en outdoor. ‘s Middags waren ze al begonnen met het maken van ijssculpturen en Vera heeft zelfs een stukje mogen hakken aan de prinses die voor de ijsbaan werd gemaakt.

Rond negen uur waren we thuis en wilden de kinderen per se wakker blijven tot het nieuwe jaar. Verder gebeurde er niets bijzonders in huis, buitens huis en op tv dus dan ga je maar weer een film kijken en genieten van de laatste home made oliebollen. Patty was zo vriendelijk om ons de verrassen door een pak echte Koopmans oliebollen mix op te sturen. Hollandse oliebollen gebakken in Canadese Canola olie. Om 12 uur was het ook nog heel rustig en zijn we na een family hug naar bed gegaan. Niet één rotje hebben we gehoord!

Vanochtend hebben Dick en ik Youp gekeken via uitzending gemist. De kinderen snapten hier helemaal niet van.

Canadese kerst met een Hollands/ Scandinavisch tintje

2011-12-26T18:39:00.001+01:00

Zoals bij veel gezinnen hier mochten we op kerstochtend de kadootje onder de kerstboom open maken. Ongewassen en nog in pyjama zijn we eraan begonnen.

Hier krijgen wij dames een boek van onze favoriete Canadese tv programma:”say yes to the dress”.

Later maakten we, nog steeds ongewassen en in pyjama, een Skype verbinding met Nederland om de rest van een Nederlandse Santa de pakjes open te maken voordat zij aan het kerstdiner begonnen en wij aan ons ontbijt. Een kerst zou toch niet compleet zijn zonder je familie gezien te hebben.

s’ Middags gingen we te voet bij een hoge temperatuur van +5 graden, met ons viertjes, in optocht met pannen en kratten in de hand op weg naar het huis van de Canadese familie Rush. Daar was ook grootmoeder die oorspronkelijk uit Noorwegen komt. Even later kwamen daar Ant, Peter en Pepijn bij waardoor er ineens meer Nederlanders dan Engelstalige in hun huis waren. Eigenlijk was dat best wel een uitdaging want Peter had nog nooit onze Canadese vrienden ontmoet en omgekeerd. Zou er wel een klik zijn?

Ook daar lagen er weer een aantal toepasselijke kadootjes onder de boom.

Vera kon zodoende met haar eigen schort de Nederlandse start maken met bitterballen.

Even later kwam dé turkey uit de oven, gemaakt door onze Grand chef Natasha.

De meisjes dekten de tafel en de maaltijd kon beginnen met lekker gevulde portobellos van Ant. Dus eigenlijk was er ook nog een Italiaans tintje.

Gezellig met je vrienden rond een tafel en lekker eten. Mijn kerst was toen al geslaagd ondanks dat we niet naar huis zijn gereisd.

Even voor het Noorse toetje was het tijd voor the crackers. Is dat niet Engels? Dus toen zaten we daar met van die maffe papieren hoedjes op en met een kadootje in de hand.

En even later vond Pepijn de hele amandel in zijn rijstepudding dus hij was de winnaar van een extra kadootje:

Natuurlijk wilde de meisjes een sleep-over dus hier in de kelder is er nog steeds een klein feestje aan de gang.

Talent

2011-12-24T04:57:00.001+01:00

Maandag kwam Vera thuis dat ze mee wilde doen met de talent show van Junior High. Ze hadden te weinig mensen die het aandurfden dus mochten de lagere klassen ook mee doen. Dit betekende dat ze op woensdag een auditie moest doen. Maar auditie doen in wat? Ze wilde dansen. Maar hoe draai je een dans in elkaar in twee dagen met weinig oefentijd? Ze was ervan overtuigd dat haar dat wel zal lukken. Tjonge, als zij iets wilt zal ze er ook voor gaan? Van wie heeft ze dat?

Na enig overleg besloten we dat ze de muziek voor haar schaats solo moest gebruiken want daarvan kent ze iedere tel. Maar ja, schaatsen gaat natuurlijk niet op het toneel dus heeft ze met de nodige creativiteit haar solodans gedaan met stappen in plaats van glijden.

Woensdag vlak voor de kerstviering zei ze stralend de auditie gedaan te hebben voor streng kijkende junior high leerlingen. ‘s Avonds stond ze op de lijst van deelnemers. Het was dus gelukt. Als jongste mocht ze mee doen. Lef heeft ze dus ook.

Ze had ook al besloten om mijn nieuw gemaakte schaatsjurkje aan te zullen doen. Tja, dat vond ik natuurlijk wel leuk.

Dus vandaag na het uitserveren van de hot lunch zijn Dick en ik op school gebleven om te kijken naar de talent show. Grote jongens en meisjes traden op. De meeste zongen hun liedje, een paar dansers, een violist en fluit speler en toen werd Vera opgeroepen. Ze stond daar alsof ze dat al jaren doet. Met veel flair wist ze het publiek te betoveren en de stapjes met hier en daar een foutje vielen niet op. Als zij nog niet genoeg straalde dan deed het jurkje dat wel. Na groot applaus kwam ze stralend terug de zaal in. Haar juf en ik hadden even een blik van “wat een meid”. Ze deed het toch maar even.

Aan het einde van de show wist een leraar nog met een karateslag een tegel van beton door midden te slaan. Hij had zich laten uitdagen. Voor iedere duizend dollar die school zou ophalen voor het kankerfonds zou hij proberen zo’n tegel door midden te slaan. Er werd in korte tijd 1600 dollar opgehaald.

De twee hoogste klassen hadden nog een flashmob ingestudeerd op muziek van Michael Jackson.

Het was een leuk einde van school en een leuk begin van de vakantie!!!!!!!!!!

Kerstvieringen

2011-12-23T03:56:00.001+01:00

Zoals gezegd we komen in de sfeer. Natuurlijk horen daar ook de kerstvieringen op school bij. En hoe bestaat het: op beide scholen hadden ze de viering gepland op woensdagavond. Gelukkig was er bij Vera op school ook een middagvoorstelling zodat we naar beide vieringen toe konden gaan. Ze hebben een middagvoorstelling om de senioren, die regelmatig worden bezocht door onze Junior High scholieren de kans te geven erbij te zijn. Ze lopen zo wel de loterij van de kado manden mis. Dit zijn manden die we vorige week hebben verpakt met een paar moeders onder het genot van een wijntje (geschonken door de directeur van school). De manden hebben allemaal een thema waarvoor de kinderen van school iets hebben mee moeten nemen. Zo heb je een speelgoedmand, lectuurmand, warme dranken mand enz. Ook dit is weer in het kader van fundraising. Zo rond kerst wordt er royaal gegeven en de schoolkas gespekt.

Bij Vera waren ze al weken bezig met het repeteren van de musical. Een modern kerstverhaal waarin haar klas moest rappen. Nou hou ik daar helemaal niet van maar het was toch erg leuk. Eigenlijk ook wel heel modern voor zo’n streng katholieke school. Het werd dan ook gecompenseerd op het eind met hele christelijke liederen.

Na afloop mochten we dan ook nog foto’s maken bij de kerstlichtjes. Haar juf is er gaan staan met heel grade 4, een hele hechte groep:

Bij Ivo op school ging het er helemaal anders aan toe, maar dat is dan ook een public school. De zuilen staan hier nog erg recht overeind. Veel zagen we niet van Ivo want hij en zijn klasgenoten moesten helpen achter de schermen en met het decor. De kleintjes van elemantary deden de voorstelling. Veel moderne dans en moderne versies op klassieke kerstsongs. Veel konden we er niet van zien want het was onverwachts overvol in de gym en ze wilden het dit jaar eens low key houden door niet op een podium te gaan staan. Dat bleek dus achteraf heel onhandig.

Dat er zoveel mensen kwamen had ik ook niet verwacht want het was heel glad op de wegen. Toen ik daar overdag op school was zeiden de andere helpers ook al dat het lang geleden was dat zelfs de snelweg zo vol met ijs lag. Nou ligt onze auto gelukkig nog behoorlijk stevig op de weg door de winterbanden dus we durfden het aan. En bovendien moesten we wel gaan vanwege de schoolspirit werd ons verteld door onze zoon. Ik vraag me trouwens af wanneer de Candezen besluiten niet meer de weg op te gaan?

Aan het eind kwam Ivo naar ons toe met een stukje ijzer in zijn hand. Even dacht ik dat hij met een paperclip rond liep, maar nee hoor het was een deel van zijn beugel. GGGGGRRRRRR. En in verband met de kerst kan hij pas over een week terecht bij de orthodontist…

Vandaag had zijn school ervoor gekozen om met de Junior High scholieren nog eens een triathlon te doen. Ze hebben het idee dat de kinderen zo vlak voor kerst niet erg geconcentreerd meer zijn dus is het een mooie week om weer wat extra aandacht aan sport te besteden. Ook nu heb ik weer meegeholpen. Ik had een klein groepje dat ik moest aanmoedigen en waarvan ik de tijd moest noteren. Ik hoop dat Ivo zich niet teveel heeft geschaamd voor zijn moeder.

Ivo heeft weer hard kunnen lopen. Hij was veruit de beste van onze groep met 9min. 52 voor 2km. De snelste van Junior High is hij niet geworden en dat is niet vreemd voor mij want hij is flink verkouden, zoals velen. Het chloorwater in het zwembad heeft daar geen verbetering in gebracht. We hebben na afloop nog leuk zitten kletsen met een paar vrijwilligers. Ik ga me er steeds meer bij thuis voelen.

Hier zijn ze aan het fietsen met het model ligfiets.

Run Ivo run.

Ondanks het presteren in de sporten komen we steeds meer in die kerstsfeer, wat dat dan ook mag zijn. Ondanks dat het gevoel van joy, warmth and peace ruw is verstoord doordat vandaag bij Vera op school bekend is gemaakt dat de principal erg ziek is en voor het ergste wordt gevreesd. Iemand waar we allemaal veel respect voor hebben. Vera heeft er al de nodige tranen om gelaten. Vanavond drink ik geen wijn met hem maar drinken we een wijntje op hem.

Nieuwe carriere voor Dick?

2011-12-21T23:48:00.001+01:00

Gistermiddag heeft Dick bij Ivo op school een presentatie gegeven aan de Junior High leerlingen wat voor werk hij doet en hoe hij daar zo bijgekomen is. Iets wat Dick graag doet.

Nu zal ik niet de hele presentatie laten zien over de banen en de opleidingen eb de banen die hij heeft gehad maar ik kan wel de slides laten zien met de uitleg over zijn huidige werk. Zo zal hopelijk bij velen de vraag beantwoord zijn wat hij nu eigenlijk doet. Gisteren ben ik er stiekem bij gaan zitten in de klas om ook die vraag beantwoord te krijgen. Nu heb ik nog niet helemaal het antwoord wat ik wil want hij heeft wel uitleg gegeven hoe het drillings proces werkt, maar wat hij nou doet als Project Director is nog steeds niet duidelijk voor mij.

Ivo had te horen gekregen dat zijn vader “pretty cool” is en dat was natuurlijk voor hem het belangrijkste. Zijn klasse docent was blij met de boodschap die Dick had meegegeven.

We komen in de sfeer

2011-12-19T19:57:00.001+01:00

Vandaag had ik dus op het vliegtuig moetn zitten naar familie en vrienden in Nederland. Pijnlijk dat we daar niet inzitten, is het gevoel. Rationeel gezien is het beter. Vanochtend was het op het nieuws dat dit de drukste dag van het jaar is op het vliegveld dua het geeft de nodige rust. Daarbij kijk ik uit naar ons Canadese kerstdiner met gevulde kalkoen. Heel Canadees zal het niet zijn want er komen meer Nederlandse vrienden en we eindigen met een Noors toetje. Zo hebben wij moeders dat besproken tijdens een lunch. Eigenlijk is dit best een spannend diner want er schuiven mensen aan de tafel die elkaar helemaal niet kennen. Dit past natuurlijk wel helemaal bij de kerstgedachten.

Ivo was ook bij deze lunch maar hij had geen inspraak. Nu had hij ook niet die behoefte want hij zat daar heel witjes met veel pijn aan zijn wang. De dag ervoor had hij een nieuw draad op zijn beugel gekregen omdat de vorige gebroken was. De nieuwe draad was dikker en langer op verzoek van de orthodontist. Maar het was dus te lang en boorde een gat in Ivo’s wang…Voor de vierde achtereenvolgende week kon ik dus weer naar die orthodontie praktijk. We zijn vragentekens gaan zetten bij deze praktijk. Helemaal toen ze ons de schuld wilde geven voor het ongebruikelijke feit dat de draad was gebroken. Arme Ivo hij neemt de tandverzorging heel serieus en houdt veel rekening met het eten. Bovendien flos ik dagelijks zijn tanden wat een moeilijk klusje is met een beugel in. Gelukkig kwam de orthodontist erbij en die zag dat de oorspronkelijke draad niet strak genoeg op te tanden zat en dus teveel speling kreeg. Gelukkig dat het werd recht getrokken. Nou was de sfeer niet echt vervelend want ze blijven hier superbeleefd en vriendelijk zelfs de dokter die duidelijk maakte dat zijn assistente dus eigenlijk een fout had gemaakt. Als de hoofd assistente deze keer niet had gecontroleerd zou er weer een fout zijn gemaakt. Ik zal haar naam onthouden en telkens heel vriendelijk om haar hulp vragen en vooral niet weggaan bij de stoel zoals ze zijn gewend. Een typisch probleem hier. Een drukke zaak die niet goed personeel kan vinden. De concurrentie is moordend want je hebt keus uit veel tandartsen en orthodontisten zoals je dat hier ook hebt met winkels. Dat maakt de spoeling voor goed personeel dus dun. Misschien iets om mee te nemen in de gezondsheids plannen van Nederland waarbij ze concurrentie willen bevorderen.

Zonder pijn kon Ivo dus het weekend in. Voor Vera en mij startte deze heel leuk met een toneelvoorstelling in de plaatselijke schouwburg. Het was de Wizard of Oz gespeeld door amateurs onder begeleiding van professionals. Wouw, wat krijg je dan iets moois te zien. Naast de goede begeleiding was er geld noch moeite gespaard waardoor er mooie verassende te zien waren. Vera genoot zichtbaar van dit verjaardag’s kadootje.

Hier zie je na afloop Vera met Toto (een echte levende hond!) en op de achtergrond andere acteurs zoals Dorothy met haar oom.

En heel dapper durfde Vera de heks uit het westen een hand te geven.

Vera zou best ook weleens mee willen doen voor zo’n musical maar dan zullen we kunstschaatsen toch even stil moeten leggen voor een paar maanden. Net nu de coaches Vera willen introduceren in de competitie. Ik kan zo de aanmeldingsformuleren voor haar op de bus doen. Ze lijkt het te willen en het wordt voorzichting aangepakt dus steun ik het idee. Bovendien is de eerste keer vlakbij en dat is lang niet altijd het geval.

Zondag heeft onze meid de plaats van haar broer ingenomen bij het soccerteam. Niet om te spelen maar om te helpen in een bejaardenhuis. Een bedrijf wilt de toernooien voor “ons`team sponsoren maar als tegenprestatie moesten de jongens wel een paar uur helpen in een bejaardenhuis. Ivo kon niet vanwege het einde jaarsfeest van het football team dus leek het ons aardig om dan maar zijn zusje te sturen. Vera vond het prachtig en de bejaarden vonden haar prachtig. Toen ik haar kwam halen zei één van de coaches dat we trots op haar konden zijn. En dat dan op zijn vlaams wat het nog bijzonderder maakte. Nou zijn we dat zeker.

Ivo was dus ondertussen met de Sabrecats in het grote zwembad. Dick was er ook weer als coach bij en ze hebben plezier gehad. Na afloop werden alle ouders uitgenodigd voor een pizza maaltijd en presentaties. De gymzaal(!) van de Luthern church deed weer dienst als zaal. Ongelooflijk wat voor grote gebouwen die kerk kent en de hele gemeenschap lijkt er gebruik van te maken. En ook kerken vind je hier overal. Het was heel leuk om iedereen weer te zien en stl te staan bij het afgelopen fantastische seizoen. Ook hier was geld noch moeite gespaard om de spelers, coaches en andere helpers in het zonnetje te zetten.

Hier was Ivo naar voren geroepen onder zijn nieuwe nickname: Flying Dutchman. Hij komt hier terug met een tas vol kadootjes met oa. een nieuw shirt en een echte stoere jaren 50 jas van de Sabrecats (en ik pas `m ook )

Het was moeilijk afscheid nemen, maar er zijn al plannen om volgende jaar een nieuw team op te richten waar Ivo voor is uitgenodigd. Er waren andere ouders die hopen dat Ivo ja zegt zodat ook Dick en ik weer van de partij zijn. Ik hoop dus inmiddels ook dat hij het doet ondanks dat het drie maanden heel intensief zal zijn, zoals we nu weten. Ivo heeft hierin natuurlijk het laatste oordeel, want hij moet het doen!

Komende week, de laatste schoolweek, staat in het teken van school kerstconcerten en presentjes voor de leraren en coaches. Ze liggen ingepakt klaar op tafel. Maar o jee, Ivo en Vera hebben op dezelfde dag en tijd de concerten…

Zo en nu naar een Japanse lunch met drie Nederlandse vrouwen.

Vol met verrassingen

2011-12-11T19:37:00.001+01:00

Vorige week zondagochtend 4 December kwamen de kinderen naar beneden en vonden hun schoenen gevuld met chocolade munten (dollars). “Ooh leuk, Zwarte Piet is langs geweest”. Het duurde even maar toen vonden ze toch ook de pakjes. Sommige zelfs met gedicht.

He, lekker even dat echte Sinterklaas gevoel. Ik kreeg nog een Slap horloge: , heel onverwachts. Maar waarom kreeg Dick geen kadootje? Is hij stout geweest of heeft het een andere reden. Later op de week vond ik in een hoek van de kelder een schaar en een rol met herkenbaar inpakpapier…

Natuurlijk stond de week in het teken van Vera’s verjaardag. In het weekend hadden we al vier taarten en 12 muffins gemaakt en die lagen klaar in de diepvries. Ik moest nog wat andere dingen voorbereiden dus ik was wat beperkt in mijn hulp aan scholen. En misschien ook maar goed want bij beide scholen kwam de levering te laat of helemaal niet. De cookie dough kwam twee uur te laat aan op Vera’s school. Even voor de Nederlandse kijkers: Cookie dough is een bevroren koekbeslag in een emmer die je eruit kunt scheppen om zo in de oven te schuiven voor heerlijke koekjes. Scholen en sportclubs verkopen deze voor veel geld om zo weer extra geld te krijgen. Fundraising dus. Ze komen in wel tien verschillende smaken voor de mens en in drie smaken voor de hond. Het is zaak dat je die dozen vol met emmers snel uitsorteerd om ze even later mee te kunnen geven aan de juiste persoon. Een zorgvuldig werkje dus en voor mij een uitdaging om de chocolate chip with or without nuts goed gescheiden te houden van de emmers chocolate monster cookies etc. Ik heb geen klachten gehoord. Ik blijf me ook elke keer weer verbazen dat een school met zo’n simpele actie duizende guldens weet te verdienen.

De chocolade bestelling op Ivo’s school kwam in eerste instantie helemaal niet opdagen. We zaten met zes vrijwilligers te wachten maar helaas. De chocoladefabriek gaf de koerier de schuld en de koerier het choladebedrijf… Wekregen Starbucks koffie en muffins van school dus we hebben gezellig kunnen bijkletsen. Toen de meeste weg waren en ik moest blijven wachten, met een andere moeder, voor het helpen met de hot lunch en supervising heb ik me maar bezig gehouden met het lamineren van kleuterwerkjes. Het werd dus een klein handenarbeid clubje. Vlak voor sluitingstijd van school werd alsnog de chocolade bezorgd maar toen waren de vrijwilligers weg. De volgende dag zijn andere moeders vier uur lang bezig geweest met het uit sorteren van deze fundraising.

‘s Middags heb ik samen met Vera het “crea-bea” gevoel kunnen voortzetten met het maken van haar traktatie. Heel ouderwets en simpel hebben wij een meloen omgetoverd tot een egel met kleurige, fuit/ snoep stekels. Ik kreeg veel bekijks toen ik het binnen droeg de volgende dag.

Tussendoor is Vera nog naar figure sakting gebrach,t en ooh ik vrees weer een snelheidsovertreding gemaakt te hebben. Ik reed mee met de flow die niet echt hard reden maar meer dan de 30km/u die is toegestaan… Ze staan hier echt overal te controleren. Ik ga me toch maar eens meer bezig houden met mijn snelheidsmeter dan met het overige verkeer.

Donderdag was Vera dan jarig. Ze werd 10, dus we hebben geen kinderen meer in de enkele cijfers. Slik. ‘s Ochtends lag de de ontbijttafel weer vol met kaarten, emails en kadootjes. Dat blijft toch heel leuk.

Op school heeft ze ook alle aandacht gekregen en het nodige kado gekregen en ‘s middags kwamen er nog weer vrienden om haar te feliciteren.

Hier zingen we het lang zal ze leven in verschillende talen: Engels, Nederlands, Arabisch en Frans. Op school doen ze ook nog een Spaanse en Italiaanse versie en later bleek dat de klasgenootjes de Arabsche versie al kunnen meezingen.

Op vrijdag was het tijd voor haar feestje na school. Onverwachts kwam er nog een jongen uit haar klas mee en het buurmeisje schoof ook nog aan. Feest dus.

We begonnen met (eigengemaakte) sandwiches om te voorkomen dat ze de rest van de middag hyper zouden zijn. Dat werkte goed. De mevrouw die we hadden ingehuurd voor een workshop juwelen maken kon ze goed bezig houden. Ze hebben heel rustig mooie armbanden en kettingen gemaakt.

De juwelen pro liep de deur uit en de pizza koerier stond op de stoep. Het was echter zijn eerste dag dus dat liep een beetje moeizaam.

Hier smikkelen ze toch lekker van de breadsticks en pizza.

Daarna was het dollen in de kelder. Dat werd nog erger na het aansnijden van de ijstaart met champagne. Suiker deed toen dus zijn werk.

Om zeven uur werden de meesten opgehaald en konden ze een ballon meenemen. Dat blijven ze leuk vinden ondanks dat ze alweer zo groot zijn. Je moet ze natuurlijk wel goed vasthouden.

Na het opruimen en poetsen van de toiletten kreeg ik keelpijn en stortte helemaal in. Gisteren heb ik veel geslapen en vandaag lijkt het al wat beter te gaan.

We maken ons alweer op voor het volgende feest. Dus voor ik het wist had Vera alle kerstdecoratie al uit de dozen. Als ik dan niet met oma Pannekoek kan versieren doe ik het maar hier uitgebreid met mijn moeder, zal ze gedacht hebben. Je kunt natuurlijk ook niet achter blijven bij de Canadezen die flink uitpakken met lichtjes en andere decoraties. De mannen zijn maar boodschappen gaan doen. Traditiegetrouw (als oma Alice) hebben we de boom opgezet met kerstmuziek op de achtergrond. Naast veel versieringen met herinneringen heb ik de boom goed kunnen vullen met rode ballen van garage sales. Geweldig wat je voor 3 dollar dan kan kopen.

En ook hier liggen alweer kadootjes klaar.

Jozef heeft echter nog wat lijm nodig.

Onder controle!?

2011-12-03T19:12:00.001+01:00

Vera werd steeds onrustiger met haar danstest aan het einde van de week in het vooruitzicht. Dus maandag en woensdag had ze gewoon haar trainingen met nog wat laatste op- en aanmerkingen. Woensdag had ik ook nog de leuke taak om muziek te draaien bij de figure skating club. Zowaar ga ik meisjes herkennen en wist ik op het juiste moment de juiste muziek voor het juiste meisje te draaien (de jongens die mee schaatsten hebben nog geen solo). Lang kon ik er niet bij stilstaan want we moesten meteen door naar een ouderavond op Ivo’s school. Dick was zojuist gearriveerd van zakenreis dus die kon gelukkig mee. Het blijft prettig te horen dat het goed gaat met Ivo.

De dag ervoor bleek bij de fysiotherapie dat zijn knie het ook beter doet, op dit moment. Als het minder gaat, door zijn harde groeien, heeft hij nu een fijn, simpel massage apparaat waar hij snel de pijn mee kan verlichten door het ontspannen van zijn bovenbeen spieren. Heel simpel en doeltreffend deze “deegroller”.

De volgende dag kon hij meteen ook heel goed scoren op de triathlon die zijn school had georganiseerd. Hij had zo hard gelopen dat hij bijna niet meer op zijn benen kon staan toen ik hem kwam halen maar was daarmee wel de snelste van de klas en de een na snelste van heel Junior High. Dat je dan thuiskomt en je tas met natte handdoek in de hoek gooit en er niet meer naar omkijkt mag ik dan zeker niet vertellen.

Of zijn bake sale op school, om geld te verdienen voor zijn adventure trips, goed is verlopen weet ik niet? We hadden, met ons allen thuis, ons best gedaan om koekjes te bakken en het een beetje leuk in te pakken. Nou was dat voor mij de eerste keer dat we aan zoiets meededen dus ik wist niet echt wat we moesten doen. De organisatoren vonden het heel geslaagd maar toen we ‘s avonds weggingen op school was nog niet de helft verkocht… Nu is het weer aan het sneeuwen dus hij kan vanmiddag meer geld verdienen met shovelen. Op zijn school ga ik me ook meer thuis voelen. Van de week heb ik zelfs supervising kunnen doen bij de kleuters en dat was toch weer heel leuk. In ieder geval heel anders dan bij de Junior High students. De andere moeders van school beginnen ook meer tegen met me te praten en belangstelling te tonen.

En zo gleed de week aan ons voorbij en was het testdag voordat we het wisten. Bij Vera lag dat natuurlijk iets anders want zij begon toch behoorlijk last te krijgen van de zenuwen. Later gaan slapen en vroeger op. Met haar haar strak in een knot ging ze vrijdag gewoon naar school om onder lunchtijd door mij opgehaald te worden. Hoe het precies zou verlopen wisten we natuurlijk niet bij die club. Ik wist wel dat we daar een uur van te voren moesten zijn en dat waren wij ook. Niemand, van de club, was daar dus aanwezig. De gebruikelijke kleedkamer mochten we niet gebruiken, daar zat de jury (dat is 1 vrouw). Na het betalen van het testgeld werden we met z’n allen in één kleedkamer gepropt. Vera wilde met iedereen kletsen. Ik heb van alles gedaan om haar rustig en warm te houden. Het kind glom van alle zalfjes die ik om haar heb gesmeerd om te masseren. Het hielp wel.

Toen kon ze ineens gaan warm rijden. Gelukkig had ik zelf al bedacht dat het even daarvoor tijd was om de schaatsen aan te doen. De coach had haar kleding goed gekeurd, op haar onderbroek na (die je niet kon zien) en ze kon het ijs op. Alle massages leken te helpen want vol zelfvertrouwen maakten ze mooie slagen. Het eerste kind barstte in tranen uit en de coach had haar handen vol aan haar. Zij had dus ook geen handen vrij om de deur te openen voor de koningin die binnen kwam. Snel schoten anderen te hulp om voor dit jurylid de weg vrij te maken.

Dick (die er tijd voor vrij kon maken) en ik moesten plaats nemen op de tribune en toekijken, wat ik bijna niet durfde. Ineens stond Vera daar klaar met de danspartner Al op het ijs. Dick stond klaar met de camera:

Muziek startte, Vera begon op tijd en vol overgave en goed geconcentreerd deed ze wat ze moest doen. Ooohh, wat voelde ik me trots. Onze kleine(?) meid stond daar op haar dunne ijzertjes en presteerde onder druk. Het duurde wel lang voordat de jury wuifde met haar hand dat de muziek moest stoppen en zij dus genoeg had gezien om Vera te beoordelen. Vol trots kwam ze van dat ijs. Ik kon het niet laten om naar haar toe te gaan en op te vangen.

De coach was er niet van overtuigd dat ze geslaagd zou zijn. Vera had niet overal haar been goed uitgestrekt en ze bleef niet overal even recht staan. Het lange wachten begon.

De verhalen van de kinderen die al drie en soms vijf keer waren gezakt wilde ik niet meer horen. Ineens gaf het jurylid papieren door en zag ik de coaches gaan lezen. Er gebeurde verder niets. Dick heeft Vera naar haar coach gestuurd en zij las voor aan Vera wat de opmerkingen van de jury waren. We snapten het, we weten waar ze aan kan werken. En o ja, ze was toch geslaagd!!!!!!!!!!! Geslaagd voor een internationale danstest die over de hele wereld hetzelfde wordt gedanst op die zelfde Dutch waltz.

Tjonge, wat was ze trots. Snel wilde ze even terug naar school om het haar klas te vertellen. Nou is die in dezelfde straat, dus dat was makkelijk. Ze werd langs alle kanten gefeliciteerd. Naar huis mocht ze niet want er moest nog een spellingstest gedaan worden.

‘s Avonds gingen we ook nog naar het bedrijfs kerstfeest voor kinderen. De entertainment hal was afgehuurd en de kinderen konden overal gratis in. Gewoon lol hebben dus (voor de mensen die ervan houden). Zelfs Ivo is in veel dingen geweest. De zweefmolen en botsautoootjes waren favoeriet voor onze kinderen.

Ivo mocht vandaag ook nog mee naar dezelfde plaats voor het kerstfeest van Shell. Zou hij weer lekker vliegen als een vogel zo vrij?

Soms zit het mee, soms zit het tegen.

2011-11-27T19:59:00.001+01:00

Komende week is er een luxe etentje van het bedrijf voor de jubilarissen waar Dick ook bij hoort. Eindelijk weer eens een keer er op uitje, onder de mensen en je optutten. Het kerstdiner voor volwassenen hadden we afgezegd omdat Ivo dan juist moet voetballen met zijn coach Dick, dua dan wordt er op je gerekend. las wij ons etentje hebben zouden de kinderen eens mogen proberen om alleen thuis te blijven met de buurman als “back up”. Een jongen van 12 wilt niet meer een babysit van 14 over de vloer en ze denken het zelf te kunnen. Laat ze het maar eens bewijzen. Het enige wat roet in het eten kan gooien is een zakenreis van Dick, maar ach dat zal toch wel niet doorgaan want bijna niemand mag reizen in verband met een bezuinigsronde. Helemaal mis! Dick moet op zakenreis dus geen etentjes voor mij dit jaar…Sterker nog, hij is net opgehaald voor drie dagen om erachter te komen hoe hij het project kan financieren.

Ivo heeft wel de wedstrijd gewonnen tegen een team met overwegend meiden. Het is hier vrij normaal dat meisjes en jongens worden gemixed. Misschien is dat wel de reden dat ze hier niet douchen na het sporten.

Het goede nieuws is dat Ivo zijn lichaam het toelaat om weer flink te sporten zonder tape, banden or whatever. Dinsdag kan de sportfysionog eens bekijken hoe het met zijn knie is en hoe we verder kunnen.

Ivo had van de week wel te kampen met pijn aan zijn tanden. Ze hebben de beugelplaatjes op zijn tanden geplaatst en een soort van dracula tanden aan de achterkant van zijn voortanden . Het duurde even voordat ze er allemaal op zaten maar het vervelendste kwam toen nog: pijn, slecht kunnen eten, moeilijk kunnen flossen en tanden poetsen. Kortom hij voelde zich rot. Toen ik op zijn school bezig was met lunch supervision vroeg hij heel zielig of hij mee naar huis mocht gaan. Tuurlijk. Daar kwam nog bij dat vrijwel direkt een plaatje los liet waardoor er een puntig, mentaal draad los in zijn mond hing. Ik vond het ook vervelend dat ik weer die reis naar de orthodontist mocht maken. Ze gaven toe een droogfoutje gemaakt te hebben…Vera werd ondertussen opgevangen door Ant dus dat was toch ook weer fijn geregeld.

Gelukkig werkt het weer goed mee. Geen sneeuw maar dooi. Heel ongebruikelijk. Ik was nog even zo stom om de auto die onder de modder zit af te spoelen. Ik geloof dat ie 5 minuten schoon is geweest want bij het verlaten van de wasstraat spatte al de smurrie weer op de ruiten en auto.

Ondanks alle ongemakken waar onze puberzoon mee heeft te maken kwam hij aan het eind van de week thuis met een heel goed rapport. We hebben dus de juiste beslissing genomen door hem naar deze school voor gifted students te sturen. Hij lijkt zich ook thuis te voelen op die school. Ik hoop er meer over te horen als ik (en misschien ook Dick) naar de ouderavond gaan komende week.

Gelukkig heb ik altijd nog mijn uitdaging van het maken van een ijsjurkje voor Vera. Ik krijg echter maar niet dat rokje aan het lijfje. Ik moet nog eens zien hoe ik dat oplos. Niet vandaag want Natasha belde net of ik met de kinderen mee ga om te wandelen. Just what I needed.

Gisteren hebben we het nog wel heel koud gehad toen we credit points hebben verdiend voor Ivo voor zijn adventure schooltrips die hij gaat maken in Junior High. Op allerlei manieren kan hij hiervoor sparen en dat is natuurlijk heel mooi. Echter het fundraisen door het verkopen van kaarsen, zeepjes enz. is fijn voor de leerlingen met grote familie- en vriendenkringen maar dus niet voor ons. Wij hebben flink geholpen met de bottel drive. Verschillende ouders en leerlingen gingen met grote auto’s langs de huizen voor het ophalen van lege flessen, drinkpakjes etc. Deze worden dan uitgesoteerd bij het bottle depot door andere leerlingen. De fundraisingclub van school krijgt dan het bedrag van het statiegeld zonder aftrek van de arbeidskosten. Dat bottle depot is nog steeds een smerige, tochtige plaats waar je een vies stinkend werkje moet doen, staand aan steeds viezer wordende tafels. Het was hard werken voor de kinderen. De teamspirit zag je groeien en op het eind is er voor 1300 dollar opgehaald. Ik denk (hoop) dat Ivo het maximale aan creditpoints heeft opgehaald. We hebben ook een spaarrekening voor hem geopend waar hij geld op krijgt voor het schoon houden van de driveway, maar er valt geen sneeuw dus op dit moment. Toch wel vervelend.

Niet in het normale ritme te krijgen!

2011-11-20T22:40:00.001+01:00

Om te beginnen ging maandag de wekker niet af. Bijna een uur later dan normaal werden we wakker. Dick heeft flink gehaast om nog een beetje op tijd te komen. Ivo moest nog meer haasten om met Dick mee te kunnen rijden nu hij de bus zou missen. Een dag later ging de wekker natuurlijk wel af toen we de pm en am knop hadden omgezet. Echter Ivo miste zijn bus. Hij kwam nu dus wel echt te laat op school.

Dick kwam vershillende dagen eerder thuis omdat hij vreselijk aan het hoesten was en slecht sliep. Na veel aandringen is hij zelfs even naar een walk-in clinic geweest. Aangezien wij nog steeds het bed delen werd ik er ook niet fitter op. Met hier een daar een nap heb ik me staande kunnen houden om het moment dat de kinderen thuis kwamen. Natuurlijk heb je op die dagen dat dan ook nog eens de wc verstopt (alweer) en de slang die we daarvoor gebruiken, af brak. Er liep hier een man van maintenance rond voor de gaskachel, die niet meer werkte, en hij had duidelijk geen zin in een verstopt toilet. Ik kan me er wel iets bij voorstellen. De volgende dag toen hij terug moest komen omdat we de gashaard niet meer uit konden zetten was de wc al ontstopt.

Zo’n gashaard heb je hard nodig want bij temperaturen rond de –30 is het soms heerlijk opwarmen bij een vuurtje. De gewone kachel doet het goed maar geeft niet die gezelligheid. Je snapt dat we blij waren dat de football trainingen zijn afgelopen. Het geeft ineens heel veel vrije tijd in de avonden. Het doet Ivo’s knie erg goed en dat is dan weer prettig.

Donderdag viel er een flink pak sneeuw waardoor het naast de kou ook nog eens heel wit is. Het schopt een dag het verkeer in de war maar daarna rij je hier gewoon weer verder, zelfs over de kleinere straten die niet geveegd worden en je dus op sneeuw rijdt. Lang, leve de winterbanden. Wij ervaren letterlijk, het vriest dat het kraakt want doet het als je over de sneuuw loopt/ rijdt of je iets oppakt.

Vrijdag had Ivo niet een gewone schooldag. Hij had een formal day. Dat betekende dat hij netjes gekleed met stropdas naar school moest gaan. Ik had nog snel tussen de sneeuwbuien door een net overhemd met strop gekocht. Hij werd goedgekeurd maar ik mocht niet een foto maken van hem. Op school zelf zou dat wel zijn gebeurd. Wat ze verder hebben gedaan is mij niet echt duidelijk. ik hoor alleen verhalen van veel eten en kletsen. (???) Als hij maar de oprit sneeuwvrij houdt want zo kan hij geld verdienen voor zijn einde jaars schoolkamp.

Vrijdagavond mochten we dan toch nog even met dit geweldige football team bijelkaar komen. Door de overkoepelende organisatie van de gemeente was een rewardings night georganiseerd in een kerk.Er waren gast sprekers en veel lovende woorden werden gesproken. De Sabrecats willen flink in de prijzen. Headcoach Bill werd, terecht, overspoeld door trophees en muurschildjes maar ook het team viel in de prijzen! Zij waren uitverkoren tot best aanvallende, verdedigende en sportiefste team van het jaar, en dat was een grote verrassing.

Hier zie je Ivo, een laatste keer, met de City cup.

Dit waren de begeleiders van het dream team the Sabrecats, die naar voren werden geroepen door hoofd coach Bill. Maar ook alle spelers van alle football teams (6x) werden opgenoemd en kregen een kleine trophee met naam erop.

Dit was nog een keer het dream team the Sabrecats met rechts onder onze zoon. Hoe kun je het zo treffen om in zo’n team te komen als je een paar jaar in dit land mag wonen geen ervaring in deze sport.

Met een laatste knuffel van hoofdcoach Bill en het inleveren van de shirts gingen we naar huis voor een rustig weekend, zonder football maar met een wedstrijd indoor soccer (die ze verloren).

En als je wilt weten hoe Vera het doet.? Ze oefent hard op haar solo en ik zie vooruitgang. Met de Dutchwalz (zeg maar, het zwieren met een partner op een oud Hollands deuntje) gaat het goed. Op 2 december wordt ze hierop getest door een jury en als ze deze haalt mag ze weer een stapje hoger. Toch wel spannend want het wordt heel officieel aangepakt. Daarnaast moet ze vrij nemen van school want het is onder schooltijd (!?) dat ze dit doen. Ik zal proberen dan haar nieuwe jurkje af te hebben.

Een rare vakantie week

2011-11-13T21:24:00.001+01:00

Het begin van de vakantie was vooral uitslapen en luie kinderen in huis hebben. Ivo was natuurlijk aan het nagenieten van hun City kampioenschap. Zo is er op de training van maandagavond “champagne” gedronken uit de cup voordat zij zich gingen voorbereiden op de laatste kampioenswedstrijd voor de provincie. Later hebben ze nog wel mee moeten helpen met wat huishouden: ze hebben geholpen met koken en de badkamers zijn met veel(!) water de badkamers gaan schoonmaken. Vera heeft ook nog een sleepover gehad en dat vriendinnetje is hier nog komen spelen en Ivo hebben we na veel aandringen een afspraak laten maken met Isaac om samen op de WII te spelen en rond te hangen. Dick had ook wat vrije dagen maar hij moest ook nog van alles doen thuis en voor het werk. De week was eigenlijk zo voorbij. Vera en ik hadden tussendoor nog wel tijd gevonden om naar de dvd serie Remi te kijken. Die lag hier al maanden in de doos te wachten op een goed moment. Halverwege zijn we gestopt toen de emoties te hoog opliepen. Wat een rot verhaal eigenlijk. Niets kan normaal verlopen en de ene ellende is nog niet voorbij of de volgende komt alweer. Ik denk dat we nog maar tijd moeten vinden om alleen naar het mooie einde te kijken.

Dick wist te regelen dat ik met een andere football moeder mee kon rijden naar Calgary. De coaches en de stadskampioenen werden, vroeger op de dag, in een luxe bus naar het zuiden gereden om nog te kunnen trainen.

Deze moeder was wel gewend om op een dag twee maal drie uur te rijden. Nou ik zag daar toch nogal tegenop. We hadden, met haar en haar moeder (Susan and Suzan) rustig gezelschap in de auto en reden vlot naar het Stampeders field. Dat leek ‘s ochtends anders te worden. Toen we wakker werden waren we verrast door de sneeuw. De eerste van dit jaar.

Iedereen was gespannen. En dat was misschien wel goed want het was ijzig koud met een straffe wind uit het noorden. We zaten dus weer te “cheeren” in dikke kleding onder een dikke deken.

Onze jongens speelden tegen het team de Cowboys uit Calgary en zo zagen ze er ook uit. Er leken wel reuzen te spelen in dat team. Eentje was een kop groter dan de meeste volwassenen. Hij schijnt 11 jaar geweest te zijn. Ik heb mijn twijfels en ben niet de enige. Als hij pas 11 is dan heeft hij te veel groeihormonen gehad in zijn eten of hij moet nu snel aan de anti groehormonen. Er was toch een soort van schrik aan onze zijde.

Gelukkig wist ‘onze’ Chuba snel te scoren. Zo die is binnen. Echter de giant van het andere team scoorde twee touch downs daarna. Voor het eerst in het seizoen keken we tegen een achterstand aan. Help! Ondanks deze mentale tik hebben de Sabrecats geknokt voor wat ze waard waren. Maar liefst 60 punten wisten ze te scoren, en dat is heel veel voor een finale. Echter de cowboys wisten er 78 te scoren. Onze jongens waren geknakt en dan zie je gezichten die je snel wilt vergeten.

Allemaal kregen ze een medaille mee die ons doet herinneren aan een onvergetelijke wedstrijd met een prachtig team die ons een geweldig seizoen heeft bezorgd. We hebben echt een football family gehad en dat had ik van te voren niet kunnen bedenken. Gelukkig volgen er nog twee feesten.

Ivo’s knie is nog getaped en hij slikt nog ontstekings remmers. We hebben wel het idee dat het beter gaat en hopen dat het helemaal overgaat nu hij niet meer 3 tot 4 keer in de week hoeft te trainen.

Er is nog een heel mooi verhaal over de cup die zij hebben gewonnen met het city kampioenschap. Een oud Sabrecat speler van 10 jaar geleden ligt in coma na een heel stom fietsongeluk; zijn voorwiel verloor hij in een afdaling. De dominee in het team (coach James) is met de cup naar hem toegegaan in het ziekenhuis. Toen de oud-sbrecatter dit zag(?) en hoorde gaf hij ineens het teken van ok, zijn eerste levensteken.

We did it!

2011-11-07T05:56:00.002+01:00

Vrijdag was ik toch maar even met Ivo langs de huisarts gegaan. Nu was ik bijna zeker dat hij een typisch geval van Osgood-Schlatter is en dat hij rust moet hebben, toch hoopte ik op een oplossing zodat Ivo mee kon spelen in de kampioens wedstrijd. Bovendien heb ik iets teveel patienten zien eindigen in drie maanden gips. De huisarts was het weer helemaal met me eens maar adviseerde toch vooral even langs te gaan bij een zekere sport fysiotherapeut. Als ik zou zeggen dat het haast heeft zou ik tegen flinke betaling misschien al binnen 24 uur terecht kunnen. Als ik het via de gebruikelijk health care zou doen moet je 4 weken wachten. Voor mijn oud collega: dit is de manier om geld te verdienen, $100 (=70 euro) is toch snel verdiend voor enkel een onderzoek dat voornamelijk bestaat uit formulieren invullen (en geloof me dat het zwart op wit staat dat je hun niet aansprakelijk kunt stellen).
Inderdaad konden we na 24 uur langskomen, een paar uur voor dé wedstrijd. Ik moest het helaas uit handen geven omdat ik had toegezegd te zullen helpen bij de concession op het football field hier achter. Dat betekende 4 uur lang broodjes inpakken en hot chocolade maken. En nog meer, maar dit warme eten vond gretig aftrek bij een kou van ongeveer –8 graden. Dick wist dus de volgende foto van Ivo te maken in een ijsbad:
Ivo houdt de klok goed in de gaten wanneer hij er weer uit mag naar het warme bad. Daarna nog ultra sound en tape en toen was hij klaar voor de wedstrijd. Na de uitleg dat je tegenwoordig wel met pijn door mag gaan is Ivo ervoor gegaan. Als een wonder heeft hij veel meer kunnen sporten dan voorheen.
Heel dik aangekleed en onder een deken keken we toe hoe onze jongens speelden tegen de Raiders voor de City Cup van Greater Edmonton. We hadden de pech dat ze (we?) de laatste wedstrijd van de dag waren dus rond zonsondergang, half in het donker én als het nog kouder wordt. De football moms hadden al gezegd dat het er echt bij hoort om tenminste één wedstrijd in de kou mee te maken. Ach, het was best wel te doen en het laat je harder schreeuwen.
Veel aanmoediging hadden ze niet nodig want ze waren duidelijk sterker dus werden ze de kampioen!!!
De kampioenen met enkele coaches. Coach Dick rechts en Ivo is onvindbaar in de blije massa.
Hier staan we onze helden op te wachten als ze het veld afkomen.
Dit blije gezicht van onze zoon wil ik nooit vergeten.
Hier loopt coach Dick van het veld met de sterspeler Chuba. Wat kan die jongen hard lopen, sterk blokken en zelfs nog doorlopen als hij wordt geblokt. De tegenstanders hebben hem flink te grazen genomen. Voor een hersenschudding wordt gevreesd, daarom kijkt hij niet blij en krijgt hij enige steun van de coach.
In de kleedkamer was ‘t feest:

Bij de coaches staat in het midden head coach Bill met the cup in zijn hand. Hij is de enige in korte broek, het zou zijn lucky shorts zijn, dus ook bij deze lage temperaturen gaat ie aan. Hij zegt(!) het niet koud te hebben. Ik heb al meerdere coachen zo gezien. Zouden ze deze succes coach aan het copieren zijn?
Maar ook in de bus waren ze hoorbaar en zichtbaar blij:

Morgen gaan we eens kijken of er een stukje in de krant staat geschreven want tot nu toe valt de publiciteit van de media tegen. De Sabrecats hebben nog wel het hoogste niveau in de provincie bereikt. Volgende week gaan ze voor de Alberta cup in Calgary (3 uur rijden hier vandaan).
Tot die tijd kunnen we genieten van the cup. Toevallig hebben wij ‘m in huis voor een dagje.

Wie had gedacht, dat we, na 18 jaar, meer zouden genieten van dit stuk lelijk, glimmende metaal dan van onze trouwringen op 0611?

Trick or treat

2011-11-01T16:57:00.001+01:00

Na een onrusrig dagje op school met twee EHBO gevallen kon Vera naar huis om zich te verkleden. Ik denk dat school volgend jaar toch maar een Halloween feestje geeft op de dag zelf. Dat geeft één chaotische dag in plaats van twee.

Met de haren weer op de knot en extra lagen kleding konden we op pad. De mannen bleven thuis om de deur langzaam in het donker te openen en tractaties uit te delen. Zij hadden het niet druk. Wij wel.

Sommige mensen pakte flink uit met de decoratie van huis en tuin. Gelukkig bleef het allemaal kindvriendelijk om de geesten te verjagen die op Halloween uit de graven komen.

Zo’n onschuldig meisje durf je toch ook niet angst aan te jagen. Toch zou ik maar uitkijken want deze snow queen kan je zo laten bevriezen met haar toverstaf (met echte lichtjes erin).

En dit was het eindresultaat van een paar uur langs de huizen lopen en te roepen `trick or treat`:

Gelukt

2011-10-31T03:11:00.000+01:00

De Sabrecats zijn door naar de finale om stads kampioen (Edmonton) te worden. Ze hebben dus gewonnen na een goede wedstrijd. De tegenpartij kwam er eigenlijk niet aan te pas. De eindstand bevestigt dit wel: 31-0. Helaas heeft Ivo weinig kunnen doen door zijn pijnlijke knie/ voet/ been.
Het weer werkte goed mee, we hebben heerlijk in de zon zitten genieten. De wedstrijd begon wel met een moment van stilte als teken van medeleven voor de vier omgekomen footballspelers in Noord Alberta. Ons team en supporters droegen daarom ook een oranje band om de linkerarm, de kleur van het football team the Warriors die moeten leven met dit grote verlies. Het was indrukwekkend om even zo met z'n allen letterlijk stil te zijn.

Feest

2011-10-30T19:59:00.002+01:00

Vrijdagochtend kwam Ivo stralend de trap af alsof hij wilde zeggen kom maar op met die verjaardag. Op de ontbijttafel lagen de gebruikelijke felicitaties in de vorm van kaarten en emails. Van ons kreeg hij het boek: obsessed by Star Trek, voor de kenner.

Hij ging keurig op tijd naar de schoolbus met zijn tractatie. Ik wist niet dat ze dat nog doen in Junior High. Ik had bij toeval chocolade euro’s gevonden en daar is goed van gesnoept en de leraar heeft het opgepakt om te vertellen over Euros.

Ivo weg, dus was er tijd voor Vera want die had haar Halloween feestje op school. Haar haar heb ik in een stevige mooie “drol” op het hoofd gekregen zodat daar haar grote, zelfgemaakte, mooie kroon tegen kon staan. Die ze dan ook later met trots droeg.
‘s Middags was daar dan het Halloweenfeest op school waarvoor ik haar snowqueen jurk moest brengen en haar helpen aankleden. Daarna was de chaos compleet op school. Na het afleveren van de popcorn met popcorn maker (lang leve de garagesales)en de parade kon ik gelukkig naar huis het verjaardagsfeestje verder voorbereiden.

Terug naar Ivo’s verjaardag.
In twee ploegen haalden wij de kinderen op voor het feestje. Natuurlijk had ik de school op de hoogte gebracht dat een vreemde man de kinderen zou meenemen van school. Slechts één kind mocht niet mee en werd later gebracht. De directeur wenste Ivo een hele fijne verjaardag.
Na de taart en kadootjes zijn we naar Gateway Entertainment gereden voor Lasertag en bowling.

De host kwam daar niet opdagen dus ik heb enorm moeten pushen en zeuren om te krijgen waarvoor ik had betaald. De kinderen hadden veel plezier en dat is het belangrijkste.

Snel terug,door het drukke verkeer van Edmonton, naar huis waar de pizza werd bezorgd. We genoten van de verhalen en de vragen die ze hadden aan tafel. De balangrijkste vraag was: kan een dier verder leven als het geen hersenen meer heeft?
Hier de left overs van 4 pizza`s aangevallen door 8 kinderen.
En toen naar de kelder to hang out. Wij als ouders mochten daar niet bij zijn. Gelukkig kwam Ant nog even op de thee zodat we niet in de verleiding kwamen. Dick heeft toch nog snel even een foto gemaakt met de Iphone:

Rond half negen werden ze volgens afspraak weer allemaal opgehaald. Het is hier niet gebruikelijk dat je kinderen zo op sleeptouw neemt voor een feestje maar het is gewaardeerd.
De volgende dag was er nog een Hollandse lunch voor onze Canadese vrienden. Lekker met homemade kipperagout en brood met boter (wat je hier dus niet op je brood smeert) en hagelslag of Hollandse kaas. Dit bracht automatisch Hollandse gezelligheid met zich mee.
Voordat we konden lunchen moesten Dick en Ivo nog even naar de kerk. Ja, je leest het goed. De dominee coach had zijn kerk beschikbaar gesteld voor training en video kijken van vorige wedstrijden. Misschien is er door sommige ook wel een gebedje gezegd. Vandaag spelen ze namelijk in de halve finales voor het Alberta kampioenschap. Spannend!!!!!!! Misschien vieren we wel meer feest vandaag. Ik hoop dat Ivo`s knie niet teveel opspeelt want daar heeft hij nog snel flinke pijn. Gisteren was een beetje indoor soccer spelen al teveel. Ivo zat in zak en as.
Deze football mum gaat zich voorbereiden op de game.

Hard werken

2011-10-24T03:11:00.001+02:00

Over een week is onze zoon 12! Toch een mijlpaal. In ieder geval voor Air Canada. Toen ik van de week bevestigde dat we onze tickets voor December omzetten naar Juli moesten we zijn ticket omzetten naar een volwassen ticket. Slik. Jje moet dan nog eens 300 dollar meer betalen. Alles bijelkaar veel geld voor een reis die niet doorgaat. Het is prettig dat de kinderen (met name Ivo) tot de laatste dag op school kan blijven en dat we ons niet voor twee hele dag in overvolle luchthavens en vliegtuigen hoeven te storten voor een korte vakantie. Maar je familie, buren en vrienden missen voor kerstmis is voor de vrouwelijke kant van deze familie toch heel moeilijk. Ook voor de mannen maar die laten dat toch wat minder merken. Laten we hopen dat de kerst hier ook iets leuks brengt.

Dat is nog ver weg. Eerst hebben we nog verjaardagen te organiseren en kunnen de mannen met hun football team nog kampioen worden van de provincie Alberta. Vorige week moesten ze zij zich eerst plaatsen voor de play offs. Dat is gelukt, weliswaar met een tegen touchdown, voor het eerst. Dat was toch heel moeilijk voor al die mannen dat ze niet zonder tegenpunten de play offs in konden. Tijdens het etentje bij de pizzaria was daar niets meer van te merken. We hadden er allemaal veel plezier in. Kan ik niet zeggen van het personeel daar. The Sabrecats invasie konden ze niet helemaal aan ondanks de gemaakte reservering. Enfin, we lagen allemaal laat in bed voor een nieuwe week hard werken op school, werk of thuis.

Hard werken was het ook bij Zumba, toch vind ik het wel leuk en hoop dat vaker te doen. Ik moet nog wel een nieuw maatje vinden die de coordinatie in up tempo onder de knie kan krijgen.

De kinderen hebben het druk gehad met hun sporten. Helaas krijgt Ivo wel last van zijn spieren en doen we er alles aan om hem fit te houden voor die play offs. Het is toch een bijzondere ervaring voor onze Nederlandse jongens.

Bij indoor soccer deze week ging het er ook hard aan toe. Ivo en zijn team moesten tegen grotere jongens en ze hebben flink geknokt om toch te kunnen winnen. Het was een sportieve strijd waarbij Ivo een geweldig hard schot op iemands neus wist te krijgen. Dat was niet helemaal de bedoeling zeker niet toen de bril van die jongen in twee gelijke delen uitelkaar spatte. Oeps. Gelukkig gaf dat geen problemen. Even voor het einde waren er wel problemen. Een jongen van ons team bleef liggen na botsing(?). Hij had geen gevoel meer in zijn been vanaf zijn knie. Bij football en hockey zijn ze daarop in gesteld maar bij deze sport niet. Dick was zo slim om de ouders erbij te roepen om te voorkomen dat er beslissingen werden genomen waar zij niet achter konden staan met alle gevolgen van dien. Uiteindelijk is de wedstrijd gestaakt en hebben de ouders hem naar het ziekenhuis gebracht. Helaas weten we nog niet hoe dit is afgelopen.

Luc (collega en mede coach, Isaac, Ivo en coach Dick).

Hard werken mocht ik doen als vrijwilliger op de scholen bij de hotlunches en bij de schaatsclub. Terwijl die jongens(!) en meisjes hard werken op het ijs moest ik deze keer de muziek draaien voor de kinderen met solo’s, zeg maar kurs. Maar dan wel op het juiste moment. Ik ga het langzamerhand onder de knie te krijgen doordat ik kinderen ga herkennen. Morgen mag ik het nog een keer doen. Met twee keer muziek spelen voorkom ik een boete van 100 dollar. 100 dollar hoef ik ook niet te betalen voor de fundraising omdat ik met 8 grote vuilniszakken aan recyclebare flessen stond bij het bottle depot vanmorgen. Ik moest daar ook meehelpen met uitsorteren als vrijwilliger. Dat betekent 2 uur lang graaien naar blikjes en drinkpakjes in een ongeorganiseerde chaos. Gelukkig zat ik niet in de middagploeg want die moeten de drinkpakjes tellen en ik weet dat het er heel veel zijn. Op de foto zijn we halverwege de berg vuilniszakken. Ik ben benieuwd hoeveel zoiets opbrengt.

Bij football ging het beter. Organisatie was weer geweldig, de blessures vielen aan de andere kant en bij een gelijke stand in de rust wisten de coaches de jongens zo op te peppen dat ze uiteindelijk weer flink hebben gewonnen. Ze zijn een stap dichterbij het kampioenschap. Spannend.

Op de foto’s de eindstand, Kyle op weg naar een touch down met op de achtergrond die ouders die helemaal uit hun bol gaan en Ivo met kameraden met een roze tape op hun helm ivm de breast cancer awarness hype in Canada en America.

Zo onschuldig!?

2011-10-15T20:45:00.001+02:00

Gisteren was het nog net warm genoeg om te kunnen golfen toch heb ik mijn T-time afgezegd. Vera kwam enthousiast uit school dat ze was ingeloot om een gedicht voor te lezen in de kerk tijdens de jaarlijkse mis. Je moederplicht roept dan dus zat ik ook in die kerk.

Keurig heeft ze het voorgelezen. Het was maar drie zinnen lang.

In grade 4 krijgen de kinderen ook hun bijbel. De kinderen zien dat toch als een plechtig moment. Gelukkig was ik er nog om foto’s te maken.

‘s Avonds kwamen we helemaal in de Halloween sferen want dat ligt om de hoek. Straks gaan Vera en ik ook in en om versieren. Dit was groots aangepakt. Een kinderziekenhuis heeft als fundraising (daar gaan we weer) in een particuliere tuin een wandeling uitgezet langs griezelige dingen gemaakt door vrijwilligers. Met een shuttlebus gingen we ernaar toe. Het was hier en daar echt eng en dan deden wij nog de kinderroute. Dick en Ben gingen nog terug voor de volwassen versie en dat was nog heftiger.

Het blijft een andere cultuur waarbij de kinderen aan de ene kant worden overbeschermd en aan de andere kant hele enge dingen meemaken rondom dit volksfeest. Nee, ik ga er niet over nadenken en zeuren, ik ga gewoon leuk mee doen. De meisjes lijken heel dapper op de foto’s maar de werkelijk lag toch wat anders.

Ivo was te moe om mee te gaan. Het vele sporten eist zijn tol. Football, de zomersport, is nog niet klaar en de wintersport indoor soccer is al begonnen. Waarschijnlijk heeft hij geen sport in Maart/ April als de wintersporten klaar zijn maar de zomersporten nog niet zijn begonnen.

Winter ligt dus om de hoek. Ik ben er klaar voor. De winterbanden liggen er weer op. De zomerbanden waren flink afgesleten na ons ritje Yellowstone. Maandag moet ik ze dan dus ook nog weer uitlijnen. Zo blijf je bezig.

Dit smaakt naar meer

2011-10-11T02:02:00.001+02:00

Vanochtend was de discussie tijdens het eten van een warme wafel aan de kleine ontbijttafel van het motel: hoeveel treinen zijn er vannacht langsgekomen? De kinderen hebben er slechts een gehoord, ik drie en Dick twee. Fijn zo’n motel aan het spoor. Dat vermelden ze niet op de website. De jachthonden die mee mochten op de kamers van de jagers waren gelukkig stil.

Om 8.30 vertrokken we richting grens. Ik heb heel wat schietgebedjes gemaakt dat ze niet de nummers op de work permission zouden vergelijken met die van de paspoorten. De nieuwe paspoorten van de kinderen hebben namelijk een ander nummer, een verkeerde ook nog. Hoe lang zou het duren om Canada in te komen? Een uur, langer of misschien toch iets korter. Het duurde maar liefst….5 min. Misschien helpt het dat we met de Canadese vlag voorop de auto rijden.

Na deze meevaller was het alleen nog maar gas geven en af en toe een plas- en eetpauze. Het was opmerkelijk druk op de weg. Het leek of iedereen zich verplaatste over de weg om op Thanksgiving bij elkaar kalkoen te gaan eten. Wij deden andere dingen in die auto. Dvd’s kijken, lezen (Ivo!), spelen met de Ipod, muziek luisteren en natuurlijk iemand moest opletten op de weg, die wat landschap betreft steeds saaier begon te worden.

Eigenlijk ging het weer verrassend goed en snel. De kinderen snapten heel goed dat het gewoon lang zou duren en dat je niet moet zeuren. Dit zouden we vaker moeten doen. We weten al waar we naar toe zouden willen.

Ivo las zelfs verder tijdens de pauzes. De motorkap was een fijne steun daarvoor.

Om vier uur waren we thuis. We hebben zelfs al wat kunnen opruimen, want morgen is het een gewone school- werkdag.

Een gat der gaten.

2011-10-10T04:09:00.001+02:00

Vanochtend stonden we op bij mooi weer na een slechte nacht, waarbij Vera wakker werd naast haar vader in bed nadat ze ‘s nachts haar knuffel was kwijtgeraakt.

We gingen naar Yellowstone met sneeuw en gaan weg met zon. Nog even wilden we ook de Mammoth hotspringsin terrasvorm meenemen bij de north entrance voordat we aan de terugweg zouden beginnen. Het was een lange weg door het park maar dat gaf helemaal niets. Het landschap blijft mooi en veranderd om iedere hoek.

Onderweg zijn we nog even gestopt bij Roaring mountain. Een berghelling met gaten waar stoom uitkomt. Stoom kwam er ook van de rivieren in het park, de zgn. smoking rivers, die je krijgt bij koud weer.

We bleven opletten of we nog meer wild zouden zien. Gisteren een beer en een wolf gespot dus we hoopten nu op een moose. Bij een open veld stonden veel auto’s stil. Een man met prachtige verrekijker op statief liet ons in de verte de beer met zijn jong zien. Wat was Ivo teleurgesteld dat het geen moose was…

Dus snel door naar die terrassen bij de Mammoth hotspring. Eerst reden we nog door een soort van maanlandschap. De oohs, aahs en wat is het mooi, bleven maar uit ons mond komen.

Die terras hotsprings zijn ook weer heel anders dan de eerdere hotsprings die we zagen. Het was opmerkelijk dat sommige stromen zijn opgedroogd. Seizoensverschijnsel, aardbeving of een soort van relatieve ouderdom?

Met weemoed namen we afscheid van dit hele mooie, bijzondere park. Nou werd de lange reis door Montana eigenlijk helemaal niet vervelend want ook dat landschap blijft mooi en verrassend, zoals je kunt zien op de foto’s genomen tijdens de plas- en eetpauzes.

Even dachten we een verkeerde afslag genomen te hebben. Helaas was dat niet waar ondanks alle mooie plaatjes en verhalen.

Zoals gepland overnachten we een uurtje rijden vanaf de grens in Conrad, een gat der gaten. Dit is echt platteland. Bij het benzine tanken stonden we naast een grote pick up met twee vers geslachte, opgesneden herten in de achterbak. Even dacht ik dat de kinderen vegetariers wilden worden. Het motel is hier volgeboekt voor het “bird season”. En dat betekent dat het motel vol ligt met jagers op fazanten. Het volgende motel heeft ook op zijn gevel staan dat the hunters welkom zijn.

In een plaatselijk zeer goedkoop familie restaurant hebben we lekker gegeten. Het ligt slechts 9 blokken van ons motel, het andere eind van het stadje.

Hoe gelukkig kan je zijn?

2011-10-09T05:41:00.001+02:00

‘s Ochtends bij het opstaan was er nog nauwelijks sneeuw te zien dus we hadden er weer zin om naar het park te gaan. Misschien kwam het wel door de rustige nachten die we maken doordat we ieder in een eigen bed slaapt verdeeld over twee interconnected kamers.

Na een rondje supermarkt waren we weer zo in het park. Even doorrijden naar de andere zijde naar de mud vulcano. Onderweg genoten we van het landschap.

Er hingen dreigende wolken boven de bergen dus het was nog spannend of we het droog zouden houden. Doorrijden was geen probleem. We hoefden alleen maar af te remmen voor de buffalo’s.

Bij de Mud volcano werden we welkom geheten door de de stank van rotte eieren. Die stank is vervelend maar de plaatjes van de grillige warm water/modder bronnen en geijser maakten het allemaal goed en soms ook nog met veel geluid. De laatste foto is “the dragon” met een bulderend geluid terwijl anderen weer juist alleen sissen.

Terug naar de Canyon moesten we eerst flink in de remmen voor de kudde buffalo’s en daarna voor een wolf. Helaas waren we net iets te laat voor een foto.

Bij de canyon werden we verrast door mooie uitkijkpunten.

En we kwamen tot de conclusie dat het ineens warmer was en dat de lucht hier en daar blauw kleurde.

Bij het visitor center waar we nog meer informatie kregen over dit ontzettend mooie park heeft Ivo, zowaar na veel wikken en wegen, zijn verjaardagsgeld van opa Marius en oma Til omgezet in een gipsen wolfafdruk. Ook daar kreeg hij weer veel uitleg over de afdruk en deze wolf

nummer 21. Het is echt opmerkelijk hoe vriendelijk ze hier allemaal zijn. We maakten ons op voor een saai stukje door de eindeloze dennenbomen. Ineens zagen we veel auto’s stilstaan met een heleboel mensen ernaast.

Dit betekent er moet iets speciaal te zien zijn. Nu wordt je overal gewaardeerd om wilde dieren niet te benaderen dus dat kan het dan toch niet zijn, alhoewel vanochtend zagen we dit nog:

Wat kan het dan nu zijn??????????? Een grizzly beer.

Deze beer was heel druk om op die ene plek te graven met veel kracht. De park ranger legde ons uit dat hij/zij dat gisteren ook al had gedaan en dat het of een nest gophers of wortels aan het uitgraven was. Lang hebben we gewacht maar na een half uur hebben we toch maar besloten verder te gaan. De dag kon niet meer stuk.

Nog een paar geijsers konden we bezoeken. Na de vele die we al gezien hadden, werden we wat stoom en pruttel moe. Toch zijn we nog gaan wandelen langs deze geijsers en andere magnifieke ontwerpen gemaakt vanuit de aardkorst. We hebben er geen spijt van gehad.

Twee mooie plaatje van de Norris basin.

En een grapje:

Maar ook Artist paintpot is erg mooi met zijn mengeling van kleuren alsop een schilders pallet.

Een pruttelende, kokende modderpoel

Yellowstone Park

2011-10-08T04:42:00.001+02:00

Vanochtend bij het ontbijt vertelde de manager van het ontbijt dat het park gesloten was door de vele sneeuwval. Het was nog niet veel voorgekomen dus dat valt wel tegen als je van zover komt gereden. Op de website was te lezen dat alleen de zuidzijde dicht zou zijn dus hebben we maar gedaan alsof we gek waren en zijn we naar het park gereden. Eerst hebben we bij de bakker vers belegde broodjes gehaald.

Bij de west entrance van het park werd ons vriendelijk verteld dat we konden rijden tot aan Old Faithfull, de meest bekende geijser in het park. Om daar te komen zijn we eerst langs andere gaten van de aardkorst gereden. Voordat het zover was kwamen we nog wat wild tegen. We begonnen met een Bambi.

En natuurlijk kwamen we buffalo’s tegen.

Bij de eerste geijsers hadden we geluk want de grootste begon mooi te spuiten.

Ondanks de kou waren de kinderen snel overtuigd dat dit de lange reis waard was.

Nadat we vele geijsers en basins hadden gezien snappen zijn we tot de conclusie gekomen dat er vele kleuren zijn te zien rondom dat water dat uit de aarde komt.

Hier een verzameling:

En die Old Faithfull nam ons allemaal in het ootje. Deze begon 20 min. voor voorspelde tijd maar wij waren daar toevallig. De grote groep mensen die daarna kwamen en in de kou stonden te wachten zagen dus weinig gebeuren. Daardoor kon Vera in alle rust met haar nieuwe vriendje kijken.

Sneeuw geeft een extra dimensie maar het is af en toe wel heel koud en glad. Het kon ons niet verhinderen om nog wat rond te lopen daar. Het is toch wel heel bijzonder dat wij daar bijna 20 jaar geleden zonder kinderen waren en nu met een zoon en dochter.

Na een wandeling konden we zelfs nog verder rijden naar West Thumb. De wegen waren allemaal geopend dus dat viel mee.

Dus een dag die slecht leek te beginnen werd een hele mooie dag.

Na een snelle hap snel terug naar het motel om verder op te warmen, huiswerk te maken en uit te rusten.

Neerslag

2011-10-07T04:49:00.001+02:00

We werden al vroeg wakker van de gietende regen. De kinderen werden pas wakker van de wekker na een goede nacht als koppel op hun eigen kamer. Na een snel ontbijt op weg naar de USA. Binnen het uur stonden we daar in een rij te wachten. Waar komen die auto’s vandaan? Onderweg leken we tussen die eindeloze graanvelden één van de weinige auto’s te zijn. Na het maken van de foto van de auto en een kort intervieuw mochten we de auto parkeren en binnen wachtten. Na nog meer vragen beantwoord te hebben, vinger afdrukken gemaakt te hebben en een betaling van 24 dollar konden we na een klein uur verder. We hadden nog geluk want sommige mensen moesten autosleutels afgeven voor auto inspectie en ze bleven maar zoeken naar die ene stempel die Dick had moeten krijgen na zijn laatste reis naar de Verenigde Staten, twee weken geleden.

In de US veranderde het landschap niet in eerste instantie, totdat na een uur rijden we ineens gingen stijgen en dalen. Later kregen ook nog een prachtig landschap en mooie uitzichten langs de hele brede snelweg die absoluut niet druk was. Het was gelukkig ook droog geworden. Eigenlijk verliep de reis heel vlot. Op de achterstoelen waren er ook geen klachten. We kwamen zelfs enkele herten onderweg tegen. Je zou ze verwachten aan de rand van het bos maar hier staan ze gewoon in het open veld.

Bij Helena gestopt voor een lekkere lunch in een echte cowboy saloon met van die klapdeuren. Niet vreemd want het landschap was als in een western film. De galoperende paarden zagen we niet maar leken zo om de hoek te kunnen komen. Hierna was het even zoeken naar de weg met het juiste wegnummer. We gingen de interstate af het wild westen landschap in met zijn ranches. Het weer werd beter dus het was wel weer leuk voor de verandering.

Een half uur voor onze eindbestemming West Yellowstone ging het weer regenen en even later ging dit zelfs over in sneeuw en daalde de temperatuur tot rond het vriespunt. Later bleek ook dat we al op een hoogte zaten van 2000 km., dus zo heel vreemd is dat niet. Enfin gisteren in Edmonton vertrokken we bij 15 graden op zomerbanden en hier rijden we dus op die zelfde banden door de sneeuw. De eerste sneeuw van het jaar, voor hier en voor ons.

Gelukkig kwamen we aan in een fijn motel met een aardige manager die koekjes aan het bakken was voor zijn gasten.

In het dorp West Yellowstone merk je duidelijk dat het siezoen aan het aflopen is. Lekker rustig dus. Zelfs de grote deers gaan op weg stil staan.

We zijn nu dus vlak bij de ingang van dat mooie park waar we al die kilometers voor hebben gereden. Misschien zein we het morgen wel allemaal in de sneeuw liggen.

Live long and prosper

2011-10-06T05:23:00.001+02:00

Vandaag begonnen we dan aan die lange reis naar Yellowstone Park in de US. Het favoriete park van Dick en mij dat we zo graag eens aan onze kinderen willen laten zien. Omdat het zo’n 1200 km bij ons vandaan is trekken we twee dagen uit voor het reizen. Dit betekent dat het aankomende lange Thanksgiving weekend niet lang genoeg is voor ons. Het was onvoormijdelijk dat onze kinderen een paar extra dagen vrij moesten nemen van school. Schande zouden we dat vinden in Nederland maar hier is dat vrij normaal. Nou voelt het voor mij nog steeds niet goed. Een heleboel excuses gaan door mijn hoofd om dit gevoel toch te kunnen veranderen. Dat het bij Vera op school alleen maar wordt toegejuicht dat je kinderen zo’n mooie ervaring wilt meegeven wisten we wel. Bij Ivo wordt er weinig over gezegd. De “hot lunch moeder” die ik vanmiddag nog hielp vertelde mij dat het ook daar vrij normaal is en wenste me een hele leuke vakantie toe. Toch liep ik met een onbehaaglijk gevoel door die school tijdens mijn rondje supervising bij de Junior High leerlingen. Daarna gingen we direct op pad. Even voor één uur gingen we op pad naar het zuiden over Highway 2. Het verliep allemaal heel soepeltjes en lang leve de dvd speler achterin.

Voor onze Trekkies aan boord hebben we die snelweg na Calgary verlaten om naar Vulcan te rijden. Voor de niet Trekkies onder ons.Vulcan is een begrip in Star Trek daar waar mr. Spock met die puntoren vandaan komt en in dat dorp hebben ze van alles bedacht dat met die science fictie serie te maken heeft.

In dit gebouw konden onze mannen dan eindelijk naast een favorieten staan.

Dick kon seven-of-nine omarmen en Ivo had zijn Geordi Laforge.

Toch wilden de mannen weer snel verder, we hadden nog een uurtje te gaan en zo heel spectaculair was het nou ook weer niet. Een uur verder door akker landschappen die niet op leken te houden. In Lethbridge hadden we een motel geboekt en dat kregen we zo gevonden. Heel handig dus. In dezelfde straat bij Denny`s gegeten om zo ons bed in te rollen. Ik ben benieuwd, Vera en Ivo liggen nu op een eigen kamer naast ons. Wel ieder in een eigen bed want dat geeft toch wel rust, hopen we.

Wij doen weer effe normaal

2011-09-26T20:01:00.001+02:00

Dick is terug op zijn honk met een lading aan ontbijt- en eierkoeken dankzij Jelle die ook in Houston was (eigenlijk moet ik natuurlijk Patty bedanken). Dat maakte de avonden voor hun prettiger als “single” men. Ik ben dus ook weer single af en dat bevalt goed. Het was iedere dag druk met de kinderen om ze op tijd bij de sport te hebben en andere afspraken na te komen. Maar het is gelukt. Van de vier trainingen bij Ivo heeft hij er drie kunnen volgen en Vera was telkens ook op tijd op het ijs.

Die ene training die Ivo miste, kwam door het apparaat in zijn mond, de expander. Deze is bij hem geplaatst en we hebben uitgebreid uitleg gekregen hoe het werkt. Ik heb daar zelfs ter plekke, onder het toeziend oog van de tandarts, op een model en op Ivo moeten oefenen om het op te schroeven. De eerste avond was echt vervelend. Ivo wist niet te eten en er was een overvloed aan speeksel doordat je lijf dan denkt dat je voedsel in je mond hebt. Het slurpen dat hij moest doen ging door merg en been. Nu gaat het gelukkig beter. Praten is nog af en toe grappig maar het slurpen is voorbij en hij heeft een weg gevonden om te eten. Met behulp van een loep en zaklamp kan ik ‘s avonds het juiste gat vinden waar ik mijn pin in moet stoppen om het op te draaien.

Dan zit het weer een stuk strakker maar Ivo valt ermee in slaap. Ik denk al te kunnen zien dat zijn voortanden aan het wijken zijn, dus dat het werkt. Volgende week controle.

Vera was even minder in beeld en dat was wat moeilijk voor haar. Terwijl ze het zo goed deed toen ze even alleen thuis moest zijn als ik Ivo ging ophalen van de trainingen. Zolang ze maar gezelschap krijgt van Hannah Montana en de crew van Suite life on deck en hoe ze ook allemaal mogen heten bij het Family channel.

Nu had ik ook minder tijd om haar te bewonderen bij het schaatsen en haar solo. Ik ontmoette namelijk een moeder daar die nieuw in Canada was gekomen vanuit de Oekraine en nog niet helemaal haar weg had gevonden. Goh, dat komt me bekend voor. Het was fijn om te zien dat ik toch al aardig wat stappen verder ben en haar heb kunnen helpen door mijn ervaringen.

Vera werd vrijdag getrakteerd om een dagje vrij doordat de leerkrachten van het katholieke onderwijs een dagje naar school moesten. We hebben er maar een vrouwen dagje van gemaakt door naar de kapper te gaan en wat te winkelen. Met de bonnen die Dick kreeg voor 20 jaar trouwe dienst bij het bedrijf hebben we een nieuwe Lumix camera gekocht (voor in mijn handtas). Aangezien ik eindelijk beter de weg kan vinden in Edmonton (hoera!) heb ik tijd gehad om Ivo te brengen en te halen van school. Dat scheelt hem een lange rit met de schoolbus en kocht ik zo mijn schuldgevoel af naar hem toe (ik ben en blijf een moeder).

Toen ik daar op school kwam werd ik vriendelijk begroet door sommige moeders die ik de dag ervoor nog had ontmoet op een lunch van het kleine maar zeer goed georganiseerde fundraising team van school. Dick had verwacht dat ze mij zouden proberen te ronselen voor de fundraising en hij weet wat een haat- liefde relatie ik daarmee heb. Maar bij deze goed lopende groep hadden ze me helemaal niet nodig. ‘s Ochtends had ik nog op Vera’s school geholpen en daar weten ze niet hoe ze aan genoeg vrijwilligers kunnen komen. Wat een verscihl, de ene of de andere school. Ik heb wel een idee hoe dat zo komt maar zomaar je mening daarover geven is zo Hollands en ongewenst dat ik dat al niet meer doe. Ja, ik leer bij. Wat ik nog steeds niet begrijp waarom zo’n fundraising groep zich netjes aan mij voorstelt maar vervolgens niet mezelf laat voorstellen. Ik begon toch zo netjes uit te leggen dat" “I appreciate” dat ze zich voorstelden en toen ik even pauze nam om adem te halen en daarna mezelf voor te stellen gingen ze over op de agendapunten en ik kon mijn verhaal dus niet afmaken ?????? Aan het eind vroegen ze nog wel of ik volgende ook weer mee uit lunchen wilde gaan? Is het te prive om meteen meer over jezelf te willen vertellen. Ik heb nog wat pogingen gedaan om een meer persoonlijk gesprek op gang te krijgen maar het bleef inrichtingsverkeer.

Ik was verrast dat ik die middag meteen al een emailtje kreeg of ik ze alstjeblief uit de brand wilde helpen door op woensdag lunch supervisor te worden voor de Junior High leerlingen. Met toestemming van Ivo lijk ik nu mijn eerste baantje te hebben…

Na zo’n week kun je echt genieten van het weekend. Nu is dat ook niet zo moeilijk bij het prachtige mooie weer en de hersfstkleuren die steeds mooier te lijken worden.

Onze voor- en achtertuin in de herfst.

Het was eigenlijk te warm om football te spelen. En het werd een verhitte strijd want onze jongens hebben de koploper flink ingemaakt en zij konden slecht tegen hun verlies.

Ivo heeft hier geen wallen onder de ogen maar zwarte facepainting om de felle zon niet in z’n ogen te laten schijnen. Het schijnt echt te helpen.

Hier blokt Ivo goed nummer 6 om zo ruimte te maken voor Chuba die weer eens een touch down scoorde.

En dit was een mooi enthousiast meisje (op nieuwe hippe laarzen) die onze jongens aanmoedigde toen ze terugkwamen naar de kleedkamers.

Zondag hebben we lekker gewandeld langs de rivier valley in Edmonton.

En deze jongen kwam nog voorbij gezwommen. Een muskusrat dus, terwijl ze er hier zo trots zijn dat Alberta ratten vrij is…

In de war

2011-09-20T18:32:00.001+02:00

Heerlijk zit ik hier op de bank in de zon. Buiten is het nog wat koud maar ze verwachten van de week nog 27 graden. De bomen zijn allemaal prachtig aan het verkleuren, soms lijken ze wel van goud.

Wat moet het toch raar zijn voor een boom om ‘s nachts hele lage temperaturen te hebben en de volgende dag in de volle zon te staan. Zijn er verhalen bekend van bomen die in de war raken? Misschien toch eens op zoek naar een boom fluisteraar. In ieder geval weten wij soms niet meer wat je kan verwachten.

De ene week sta je nog te golfen in een mouwloos shirt om een paar dagen later met vele lagen kleren aan en een muts op te staan swingen. Overigens lukt dat niet om met veel lage kleding te swingen. Goed excuus dus voor mijn soms toch zeer slechte golfspel. Ik dacht dat ik eindelijk weer in de lift omhoog zat met die club en dat stomme balletje, om dan even later weer zeer teleurgesteld te zijn in wat je doet. Het blijft me uitdagen dus we gaan dapper door. Heb ik zo niet alles bereikt in mijn leven?

In de war was ik net ook met de verschillende maten die ze hier hanteren in recepten. Cups, inches, pounds, Fahrenheit, ik raak er maar niet aan gewend. Ik probeer nu als echte Canadeese moeder koekjes te bakken maar had de oven weer te laag ingesteld. Ik keek naar de Celsius. Wie weet worden het wel hele lekkere koekjes.

De kinderen wil ik vanmiddag wat verwennen met home made havermout koekjes omdat het een pittige week is waarbij onze hele routine in de war is geschopt. Ik ben namelijk onbestorven wedeuwe voor een week en moet beide kinderen bij de sport krijgen rond dezelfde tijd. Hoe doen single moeders dat? Ingewikkeld genoeg als je er alleen voor staat en zeker nu de football een extra training heeft ingelsast met andere teams die weer op andere velden oefenen. Alsof dat niet genoeg is ons team ook verhuisd naar een ander trainingsveld met verlichting en dat ligt op een 20 minuten rijden, precies naast Ivo’s nieuwe school vanwaar hij drie uur eerder met de bus naar huis komt. Vanmiddag hoeft hij een keer geen bus te nemen want dan haal ik hem op om door te rijden naar de orthodontist. Ik geloof dat hij dan zijn expander krijgt in zijn mond. Dat zal vast heel raar aanvoelen.Ik hoop maar dat hij niet gaat slissen en gewoon kan eten. Overigens lijkt zijn voet het weer goed te doen, zeg ik met enige voorzichtigheid. Ivo schijnt het goed op school te doen als ik zijn leraren mag geloven. Ze vinden hem goed passen op die toch leuke, bijzondere school.

We zijn ook wat in de war doordat het nu definitief is dat we van de zomer dit fijne huis uit moeten. Eigenlijk wisten we het wel maar zaterdagochtend is de huiseigenaar het persoonlijk komen bespreken. Dus als we besluiten hier nog een paar jaar te blijven zal ik weer op huizenjacht moeten. Alles waar we zo aan gewend zijn geraakt, en soms ook wel aan gehecht, wordt dus weer helemaal in de war geschopt. En dan praat ik nog niet over de hele papier winkel die vast zit aan een adreswijziging. Maar zover is het dus gelukkig nog niet. We hebben nog even de tijd. Ik had me vorige week suf gepoestst om het huis spik en span te krijgen voordat hij zou komen. Het beoogde resultaat heb ik bereikt. Hij is blij dat we goede huurders zijn en dat maakt hem flexibeler.

In dit soort situaties ben ik blij enig naaiwerk te hebben. Die creativiteit ontpant echt en hopelijk krijgt Vera daarmee een mooie Halloween jurk.O jee, ik ruik aangebrande koekjes…

More family events

2011-09-13T03:54:00.001+02:00

Voordat dan ook wij eens een kijkje mochten nemen op “papa’s werk” moesten er nog eerst foto’s gemaakt worden van het football team en de coaches.

Vera en ik hebben alvast wat voorproefjes gemaakt.

Hier wordt Ivo precies gesitueerd.

En daarna opstellen voor de groepsfoto.

Tijdens het wachten is Dick gezellig in gesprek met James. Jawel, Dick heeft hier weer contact met een dominee. Wat is het toch dat deze atheist telkens weer fijn contact krijgt met een dominee?

‘s Avonds op de pub night voor fundraising (daar gaan we weer) voor het football team schijnt hij ook al zo leuk gepraat te hebben met hem en zijn vrouw. Ik hoefde daar gelukkig niet naar toe maar de volgende dag kwam zijn vrouw mij dit vertellen, maar ik had dat al van Dick gehoord.

Door een strikt regiem verliep de foto shoot sneller dan verwacht en konden de jongens zich weer omkleden. Dick naar het volunteer ‘t shirt voor de familie dag van zijn werk en Ivo in een korte broek vanwege het warme weer.

Ze hadden flink uitgepakt op het bedrijf. Het was een flinke tractatie voor het feit dat ze 50 jaar in Fort Saschatchewan zijn. Bij aankomst werden we flink overladen met bonnen voor eten en attracties. Als eerste gingen we op de trein mee op het spoor waar normaal gesproken de goederentreinen rijden.

We moesten nog flink rennen want we vergaten de tijd doordat we in een goed gesprek zaten met een Olympische medaille winnaar voor bobslee rijden. En raad eens waar deze is gemaakt? In Venlo, Nederland…

Na een wat duffe treinrit waarbij we een keer op en neer zijn gegaan konden we mee op de bus met onze speciale gids Dick Verhoeven. Eindelijk zagen we ook eens waar hij bijna dagelijks naar toe gaat en in welk gebouw hij werkt. We waren nog al een tijdje onderweg want het is heel erg wijds. Het is geen wonder dat je daar maar liefst op verschillende plekken 60 km/u mag rijden, wat toch behoorlijk hard is als je bedenkt langs welke brandbare stoffen je rijdt in al die pijpen en opslagtanks. Van Dicks project zie je niet zoveel want dat is ondergronds. Wel zagen we dan eens zijn kantoorgebouw. Toch raar dat je het zo leuk vindt om te zien waar hij dan werkt.

Ondanks de vele popcorn die we al naar binnen hadden gewerkt waren we hongerig geworden en konden we ons te goed doen aan een buffet. Gelukkig waren we daar met onze vrienden, die hun geld verdienen op dezelfde sight maar voor een ander bedrijf, zodat we nog wat gezelligheid hadden.

Met een volle maag hebben we nog gewerkt aan vogelnestjes voor op de sight en tegels van klei voor een kunstwerk.

Vera heeft mijn naam ook vereeuwigd ondanks dat ik dan niet op de pay roll sta. Toevallig had ik mijn zegelring om zodat ik een mooie afdruk kon maken.

Ivo was ook erg geintresseerd in de labopstelling en die kans greep Dick natuurlijk aan.

Vera was meer geintresseerd in de spray tattoos. Samen loopt ze nu met Zoe met een tijdelijke tattoo.

Later hoorden we dat deze wel 5 – 6 weken blijven zitten. Nu maar hopen dat ze dan voor altijd genezen is van tattoos.

De volgende dag was het uitslapen en weer voorbereiden voor een football wedstrijd. De coaches waren niet zo fit van de pub night, de spelers wel. Ze speelden weer fantastisch en maakten de tegenstanders wederom dik in. Ivo’s naam werd deze keer ook genoemd door de luidsprekers. Hij blokte goed af waardoor er een touch down gescoord konden worden. Yeeeehhhh, riep deze trotse moeder en dat wordt niet eens raar gevonden.

Ik was blij dat Ivo mee kon doen. Hij heeft sinds het begin van het schooljaar regelmatig pijn aan zijn voet en soms zo erg dat hij niet kan lopen. Vanochtend hebben de huisarts en ik, in een leuk consult, de diagnose gesteld dat deze knik platvoet voet is overbelast met het vele football, dagelijks gymles en ook nog voetbal spelen in de pauzes. En niet te vergeten de groeispurt die Ivo heeft ondergaan. Het advies is nu rust en langzaam weer de belasting opbouwen. Kan ik weer even mijn vak uitoefenen. Gisteren hadden de verpleegsters van het football team het opgelost door zijn voet volledig in te tapen. Het hielp dus wel goed maar even toch maar niet meer.

Op school werd er alleraardigst gereageerd op het feit dat ik Ivo kwam ophalen voor een huisartsen bezoek. Ik hoefde me niet eens voor te stellen, ze wisten al wie ik was en natuurlijk gaat zijn gezondheid boven alles.

Gewoon heel bijzonder

2011-09-10T16:36:00.002+02:00

Gisteravond gingen we met ons football team naar de Eskimos, de professionele club in Edmonton. Het was al een hele bijzondere dag doordat de bomen mooie hrfstkleuren krijgen, op de negende van de negende, bij een temperatuur zo’n 30 graden! En de hele week is het al mooi weer en het einde is nog niet in zicht.
Coach Bill had kaartjes geregeld voor de spelers met familie, maar ook twee schoolbussen met chaufeurs. Deze zetten ons af, in de verkeerschaos, vlak voor het stadion. Zeg maar, alsof je op schoolreisje gaat. Om dat gevoel te vergroten hebben we vooraf met z’n allen pizza gegeten in een zaaltje.
Hier zie je coach Dick die mede verantwoordelijk is voor 28 jongens die erg opgewonden waren.
Voor veel Canadezen, van jong tot oud, is dit een heel normaal uitje en eigenlijk niets bijzonders. Als expats kijken daar toch anders tegenaan. Ze maken er dan ook weer een hele show van met vuurwerk, spelletjes tijdens de commercials, kleine shows, muziek en natuurlijk de cheerleaders die erg mooi werden gevonden door de jongens en op een andere manier door Vera. Nu moet ik zeggen dat “onze” cheerleaders vele acrobatische kunsten uithaalden. Die van de tegenpartij uit Calgary waren echt een categorie minder.



Na een minuut stilte in verband met de opkomende “viering” van 10 jaar 9/11 ging ineens de wedstrijd van start. Helemaal gedirigeerd door de televisie en de commercials. Vorige week speelden ze nog tegen elkaar en was het een prachtige wedstrijd voor onze Eskimos met verschillende touchdowns. Gisteravond liep het even anders. De Stampeders uit Calgary waren vanaf het begin sterker.
Tijd genoeg dus om een beetje popcorn te kopen met drank. Volwassenen natuurlijk bier en voor de kinderen voornamelijk emmers met popcorn.

Het is hier heel normaal dat er vrijwilligers achter de kraampjes staan zoals het meeste vrijwilligers werk is, rond deze avond. Iedereen moet zijn steentje bijdragen in het community gebeuren ook bij het professionele football.
Het begrip hooligans lijken ze hier ook nog niet te kennen. Ik had wel wat tegenstand verwacht want wij zaten in de verkeerde kleuren in het Eskimo vak. We zaten zelfs in de kleuren van de tegenstander, omdat dat toevallig ook de kleuren zijn van de Sabrecats uit Sherwood Park.
Op het laatst was er dan toch een touchdown van onze mannen maar die kregen Vera en ik maar half mee doordat zij net naar de wc moest. Het gejuich was tot in de wc’s te horen. Na de werkelijk touchdown was het helemaal show en feest op de tribunes en dat kregen we volledig mee.
Pas heel laat waren we weer in Sherwood Park. Bij het uitstappen keken verschillende mensen naar een groene streep in de sterrenhemel. Meteen werd er gezegd: dit is noorderlicht ga maar naar een donkere plek dan zie je meer. Dit werd onze achtertuin. Daar kregen een prachtige dansende kleuren te zien. Het was een soort van natuurlijke lasershow. Soms gaat het weer even weg om even later weer in andere vormen en kleuren op te duiken. Awesome, adembenemend bijzonder.
Foto’s konden we niet maken met onze camera’s. Om toch een idee te krijgen heb ik een paar plaatjes van internet geplukt.


Deze ontvingen we een dag later van iemand die van "onze" northern light in Edmonton foto's heeft gemaakt.

Blackfoot in het lange weekend

2011-09-05T18:40:00.001+02:00

Een lang weekend met mooi weer en een hoop hout in de garage van een pallet, nodigt uit tot een bbq. Na veel heen en weer gepraat besloten we samen met de Rush family naar Islet Lake te gaan in Blackfoot Provincial Park.

Dus de Wye road af en de afslag naar Islet lake genomen. Wild rooster over, oftewel een Texas gate zoals ze dat hier noemen.

Fietsen uit de auto en op de fiets of op de benen een uitgezet pad volgen in een prachtige natuur.

Nadat we verse uitwerpselen van een beer waren tegengekomen kon Vera minder genieten van onze wandeling en werd de pas versneld.

Daarna een picknick tafel met fire pit uitgekozen en lekker uitrusten met uitzicht over het meer. Deze keer zelfs een echte Hoegaarden bier voor mij.

We hebben geprobeerd om corn on the cob te maken en dat was een lekker en geslaagd experiment.

De kebabs volgden ook nog met salades en brood. En toen was het spelen met het vuur tot na zonsondergang. De zonsondergangen lijken hier iedere avond heel mooi maar deze was toch net iets mooier.

Toen ik even naar het meer liep werd ik verrast door een hele grote bever die het water kwam uitgelopen om te knabbelen. Ik ben naar boven geslopen om de cameramannen erbij te roepen.

Hier het resultaat gemaakt met een Iphone (dus zonder steady shot):

Zelfs toen het donker was zaten wij nog lekker rond het kampvuur om de laatste stukken hout van de pallet te verbranden en als laatste reden we weg van de parkeerplaats die `s middags toch heel druk was.

Eerste week school, eerste lange weekend

2011-09-04T20:34:00.001+02:00

Daar ging hij. ‘s Ochtends om 7.45u met de bus richting zijn nieuwe school: Junior High van New Horizons. Even dacht ik nog terug aan zijn eerste schooldag op de kleuterschool waar we hand-in-hand naar toe gingen, maar dit is natuurlijk zo’n stom moeder ding.

Bij aankomst stond wel zijn vader hem op te wachten want Ivo kon onmogelijk al zijn gekochte spullen meenemen op de bus.

Het is allemaal erg wennen voor Ivo en ik probeer me in te houden door hem niet uit te vragen hoe het is. De verhalen die spontaan loskomen zijn positief. En dat terwijl hij ook met twee elastieken in zijn mond loopt als voorbereiding op zijn beugel. Bij math gingen zo snel door de stof dat ze albijna klaar zijn met de eerste unit en gaan ze nu verder met spelen met de geleerde stof, en die is niet eenvoudig. Hij moet ook een project bedenken voor de science fair. Iets waar beide mannen in huis zich op hebben gestort al weet Ivo nog niet wat hij wilt.

Voor Vera is het allemaal vertrouwd. Zelfde juf, zelfde klas, zelfde regels alleen wat meer kinderen uit een lager jaar zijn erbij gekomen omdat ze in een zgn. combinatieklas zit. Zij vindt het heerlijk dat ik alle aandacht voor haar heb totdat Ivo om 4.15u weer thuis komt.

Eigenlijk was die eerste schooldag ook Dick’s verjaardag. Volgens de kinderen wordt hij bijna 60 en dat vrijwen ze er flink in. Arme man. ‘s Ochtends hadden we nog even tijd voor wat kadootjes aan de ontbijttafel. Verder heeft hij veel post gehad digitaal en ook nog per gewone post en wisten sommige mensen hem te bereiken op zijn telefoon. Sommige waren echt heel verrassend. Veel tijd voor zijn verjaardag was er niet want ‘s avonds moest Vera weer klaarstaan voor haar schaatsles dat ook weer is begonnen. Zo is iedere avond van de dag gevuld met een sportbeoefening van de kinderen. Ik doe mijn best om toch nog een uur ervoor een gezamelijke maaltijd te nuttigen. Ik sta dus al te koken als Ivo uit school komt.

Vrijdag kon Dick mee naar Vera’s schaatsles. Zo kon ook hij zien hoe ze hard werkt aan haar eerste echte solo.

Coach Shelley Douglas teaches Vera the beginning of het solo.

Dick was thuis omdat hij ‘s ochtends naar het Nederlandse consulaat moest (ik was lekker aan het golfen). Ondanks alle papieren en schriftelijke toestemmingen konden we niet zonder Dick de paspoorten van de kinderen verlengen. Zijn toestemming had getekend moeten worden door iets van een notaris. Waar je die vindt en hoe het dat werkt weet echter tot nu toe niemand mij te vertellen. Er gaat een verhaal dat ingenieurs ook officiele papieren mogen goedkeuren???? Allemaal vreemd maar de ervaring doet ons leren daar vooral niet over na te denken en gewoon de orders van Den Haag op te volgen.

Orders opvolgen is iets wat ik wederom net heb gedaan bij de garage. We konden na zes dagen onze eigen auto ophalen na veel bellen en informeren. Er is een nieuwe radio besteld voor onze “maandagochtend” auto, in de hoop dat dit de nodige problemen oplost. De man van de service vond dat ik wel erg lang in een auto van hun had gereden, dus die mening deelden we. Echter de regeling dat ik dan ook maar de helft moest betalen voor een auto die we als service gratis mochten gebruiken deelde ik niet. Meer dan een uur heb ik daar gezeten en gebeurde er eigenlijk niets. Nadat Dick mijn verhaal kon bevestigen was het goed en hoefde ik niets meer voor die auto te betalen. Zucht. Volgende week mag ik terugkomen en is mij beloofd dat de plaatsing heel snel zal gaan. Geloven wij dit?

Eerst maar eens genieten van het lange weekend. Een lang weekend omdat Labourday aan het weekend is geplakt, en dat betekent dus een extra dag vrij!

Opwinding

2011-08-28T21:42:00.001+02:00

De opwinding bij Vera over haar paardenkamp bleef groot de hele week. Voor de donderdagavond waren we uitgenodigd voor een pot luck bbq (alweer) en capture the flag te spelen met de kinderen. Dat was erg leuk. Vera bleef daar om ook nog een nachtje te slapen.

Hier luisteren Finn, Zoe en Vera naar de uitleg over het spel tussen de ouders en de kinderen.

Dit was de bbq plek bij de stal en tussen de paarden.

En dit waren haar laatste momenten op de boerderij tussen de paarden. Het groene lint kreeg ze omdat zij het best waren in opzadelen.

Ook zij kwam na een geslaagd zomerkamp heel moe en vuil terug.

Even leek het erop dat we ik niet naar de bbq. kon komen doordat onze auto weer in de garage staat. Nog steeds hebben we electriciteits problemen en kunnen ze niet vinden wat er aan de hand is. Wij hebben ook nog steeds niet het gevoel dat ze bij deze dealer efficient kunnen werken en dat laten wij ze ook steeds duidelijker weten. Het resultaat tot nu toe is dat we gratis in een “huur”-auto rijden, in de hoop op een oplossing. Dat wordt morgen flink bellen en pushen.

Maar morgen moet ik ook bij het consulaat zijn om de paspoorten van de kinderen te verlengen en daarna door met het tweetal naar de orthodontist voor een laatste foto en beslissing. Ik hoop dat ik alle juiste papieren en copieen bij me heb want anders mag ik nog eens terugkomen. Ik wil natuurlijk alles afgerond hebben voordat woensdag de scholen beginnen. Bovendien met dit mooie weer doen we liever andere dingen.

Vrijdagochtend heb ik nog met mijn mannen gegolfd en dat is gewoon heel lekker. Kon ook wel wat onstspanning gebruiken nadat ik van de week weer een mammogram heb laten maken. Het blijft spannend met de cystes in mijn borsten en een familie geschiedenis. Het was wel heel handig dat ik de vorige uit Terneuzen mee had gekregen op CD rom. Wat dat betreft liep het gesmeerd en ondanks een extra foto die gemaakt mocht worden hoef ik na dit zweetmoment pas weer volgend jaar terug te komen.

Je snapt dat ik de opwinding rond de eerste football game erg wist te relativeren. Dit werd natuurlijk niet door mijn mannen gewaardeerd. Zij werden flink opgefokt om te presteren. Het was in het sportpark bij ons achter het huis dus dat was makkelijk. Voor Vera had ik nog pompeonen kunnen scoren en ik zat daar als echet football mom in het oefenshirt van mijn zoon te schreeuwen, of moet ik zeggen aan te moedigen. Eigenlijk word je heel makkelijk in de sfeer meegenomen. Ze doen dan ook wel heel veel om er iets bijzonders van te maken. Er is een omroeper die de spelers het veld oproept en de respect en discipline die je al merkt bij de training voel je ook bij de wedstrijd. Nu weet ik ook waarom want het kan er heel hard aan toe gaan. Het lijkt erop dat een jongen van de tegenpartij zelfs even buiten westen is geweest. Ter geruststelling Ivo’s positie is het minst gevaarlijk.

Hier blokt Ivo goed af.

De wedstrijd was een droomwedstrijd. In de eerste minuut scoorde “wij” al met een touchdown. Nu is onze nummer 29 een hele goede renner en eigenlijk te goed voor alles en iedereen. Na deze touchdown volgde er nog twee en met een trap door de goal werd het 32 voor de Sabrecats en 0 voor de tegenstanders (en dat vond ik toch wel heel zielig voor hun). Met veel applaus kwamen alle spelers, scheidsrechters en coaches het veld af.

Die strijd was gewonnen. Mijn strijd met de figure skating club is ook gewonnen. Ik weigerde bij de inschrijving om een cheque af te geven die zij innen op het moment dat ik te weinig zou doen aan fundraising. Tja, dan heb je dus duidelijk weer te maken met een cultuur verschil. In Nederland zijn we sowieso al niet gewend aan fundraising, wij betalen daarom ook meer belasting, en een betaalcheque kennen wij al niet meer. Een conflict zoeken is eigenlijk al helemaal not done. Ik vrees nu te boek te lopen als die bitch uit het buitenland maar ik kan toch niet al mijn principes overboord gooien?

Gisteravond hebben we wat aandacht besteed aan Dick die deze week gaat verjaren. Samen met onze Canadese vrienden hebben we hier een etentje in de tuin gehad. Dit keer geen hotdogs op de bbq maar eigengemaakte kebabs. Natasha was zo lief om voor Dick een appeltaart te bakken met Happy Birthday erop geschreven.

Het was ook weer fijn te zien dat Zoe en Vera verder gaan met hun vriendschap want er had een kleine scheiding opgetreden op het pony kamp.

Na dit lekkere toetje met z’n allen op de fiets naar Movie in the park. Op een filmscherm werd de film Rio geprojecteerd. Zo met z’n allen hangen op een picknickkleed onder de heldere sterrenhemel maakt het toch weer bijzonder. Ivo en ik hebben maar dicht tegen elkaar aangelegen om warm te blijven.

Het is trouwens vreemd om te fietsen zonder licht op de fiets maar slechts met wat reflectoren. Het kan dan ineens heel donker worden op het fietspad.

Canadian Football League

2011-08-25T00:11:00.000+02:00

Dick had een collega kunnen strikken die scheidsrechter is in CFL op hoofdklasse niveau. Het was de vraag of het werd gewaardeerd omdat men niet direct enthousiast reageerde. Toen ik een kijkje kwam nemen zaten de kinderen op een knie aandachtig naar hem te luisteren. Zo hoort dat in deze sport. Als iemand je toespreekt ga je op een knie zitten. Discipline is erg belangrijk in deze contactsport. En zou je niet luisteren dan ga je nog maar eens tien keer opdrukken.

Ik heb het idee dat het zinvol was voor coaches en kinderen. Ik von het in ieder geval leerzaam want het is echt een moeilijk te begrijpen spel. Zaterdag is hun eerste echte wedstrijd en dan moet ik natuurlijk wel weten wanneer ik kan juichen.

En Vera. Zij was er ook, aan het spelen in de speeltuin, zand taarten bakken met een meisje met het Down syndroom. En verder is ze alleen nog maar geintresseerd in paarden, want deze week gaat ze iedere morgen naar de stallen voor haar summer camp. Ik vrees dat bij haar het paardenvirus zijn werk doet. Graag tips voor medicijnen.

Spelen met vuur

2011-08-22T00:10:00.001+02:00

Dick ging weer terug aan het werk na onze eerste weekend samen op Canadeze bodem en wij zijn verder gegaan met vakantie vieren. De kinderen waren zo relaxt dat ze meteen mee wilde naar de winkels om schoolspullen te kopen. Het onderwijs is heer gratis behalve de aanschaf van potloden, papier, mappen etc. Zelfs een grote doos tissues mag niet worden vergeten bij de aanschaf. Je krijgt een lijst mee wat je per kind precies moet kopen. Per kind ben je ongeveer 150 dollar kwijt, zeg maar 100 euro. We hebben dan wel zakken vol in huis die wachten op de eerste schooldag als je ‘t allemaal mee moet nemen.

Voor school zijn we klaar dus er was nog tijd om te spelen. Vera wachtten nog even met die lol, zij wilde eerst gaan voor nieuwe schaatsen. Vera bleek meer dan een schoenmaat gegroeid te zijn en voor het starters jump pakket kwam ze ook niet meer in aanmerking. Dat werden dus nieuwe betere spring schaatsen die groter en zwaarder zijn dus niet meer passen in een gewone tas. Nu hebben we een rol koffertje met lichtjes in de wielen waar ik op kan zitten om haar op maat gevormde schaatsen op een speciale strakke manier te strikken. Mijn beroep als credi cardholder kon ik meteen ook hier weer waarmaken na twee-en-een-half uur passen.

Later op de week haddenwe hier een sleep-over met de Rush kinderen. Ivo kreeg zodoende Finn van 7 te slapen en dat was heel speciaal voor hem. Ivo is een soort grote broer voor hem. Gelukkig kon Ivo ook nog spelen met zijn vriend Isaac die hij niet meer had gezien sinds het zomerkamp.

We zijn ook gestart met het verlengen van de paspoorten maar daarvoor kun je natuurlijk niet even naar het gemeentehuis om de hoek. Had misschien wel gekund tijdens onze vakantie, maar we waren bang dat we dan onze verblijfvergunning, die er ingeniet zit, kwijt zouden raken en het land niet meer mochten komen. Dus doen we het hier bij het consulaat in Edmonton. Hebben wij even geluk dat we zo dicht bij Edmonton wonen.

Vrijdag was het tijd voor de orthodontist. Ook wij ontkomen er niet aan om de kinderen met een beugel te laten lopen. Vera kan waarschijnlijk nog wachten als het al nodig mocht zijn maar bij Ivo gaat ‘t waarschijnlijk al snel beginnen. Eerst zal hij de kaken op moeten laten rekken met een spreider, zoals hier beneden. Is toch even wennen als je dat hoort.

De van origine Pakistaanse orthodontist wist het ons zakelijk doch vriendelijk uit te leggen en stuurde ons naar huis met een offerte die je even tot denken zet. De smoelsmit van vroeger die je martelt en je laat rond lopen met een ontsierend geval in of rond de mond is echt verleden tijd. Dat is toch wel prettig.

Na dit nieuws kon er weer gespeeld worden, ook door de volwassenen. De desert barbecues hebben plaats gemaakt voor de outdoor barbecues in de bossen. In dit geval bij Blackfoot Provincial Park:

http://www.dotheblackfoot.ca/

Slechts met twee gezinnen zijn we op pad gegaan naar de Islet picknick area waar je echt alles kan vinden om te picknicken. Barbecues met roosters, picknick tafels, afvalbakken, wc’s en natuurlijk hele mooie natuur. Helaas was het hout onvindbaar en dat wat wij vonden was nat. Er was aardig wat rookontwikkeling maar dat kon de pret niet drukken.

De vrouw die net wegging zei nog net een baby moose gezien te hebben dus we hoopten op een ontmoeting Echter de kinderen waren zo opgetogen en lawaaierig dat we geen beest in het vizier hebben gehad. We hoorden later wel dichtbij de coyoten janken en wat maken die beesten een herrie. Ik denk trouwens dat de beesten ook wel op de vlucht gingen voor ons gelach want dat was er volop.

De volgende dag zaten we weer bij een vuur, maar nu met een deel van Ivo’s football team en de ouders. Dit in het kader van teambuilding voordat volgende week de wedstrijden beginnen. Nu was er een (gas-) barbcue en open vuur bij een team lid thuis. Zo’n iemand met een groot huis met veel garage en een tuin met een vijver, net buiten de bebouwde kom. Heel intressant om al die Canadezen te ontmoeten. Sommige gewoontes snappen we nog steeds niet, zelfs na een jaar hier wonen.

Ik begin me onsterfelijk te maken als patatoe salade queen. Deze keer heb ik ook oliebollen gemaakt omdat me van de week tijdens de training duidelijk werd dat een aantal moeders oliebollen kenden en lekker vinden. We kunnen het niet laten om te herinneren aan onze afkomst.

Zomervakantie Nederland 2011

2011-08-15T17:13:00.000+02:00

Het is alweer mijn tweede dag terug in Canada. De jetlag doet zijn werk en dat is minder plezierig. Toch had ik de vakantie in Nederland niet willen missen. Ons huis blijkt toch echt een thuis te zijn met veel lieve vrienden, familie en buren. Een heerlijke zoete inval was het soms en die had ik zo gemist aan die andere kant van de wereld. Het werd dan ook eens tijd dat we energie stopten in ons nest. De eerste weken dat we thuis waren hebben we geschilderd en de speelkamer veranderd in een gezellige eetkamer. Eigenlijk een hele mijlpaal. Klinkt niet echt als vakantie maar was toch heel heilzaam voor ons. Patty was daarbij extra welkom. Dick veranderde van een kantoorclerk in een klusjesman die ook nog een veel kookte zodat zijn schilder kon doorstoten. Het ontspande hem enorm. Tussendoor hadden we natuurlijk ook tijd voor bezoekjes, Tour de France, vrienden helpen, frietjes avond met de buren, een barbeque en een dagje strand enz. Strand ligt er om de hoek maar het weer was meestal te slecht om er naar toe te gaan. Het weer werkte dus ook mee aan het klussen. Op die enige dag na toen we wel naar het strand konden. Per ongeluk kwamen we terecht op het naaktsstrand zodat we een lesje kregen hoe mensen er in het echt uit zien. Overigens serveerden ze daar lekkere lunch in een rustige omgeving.
Toen we alweer veel te snel terug reden naar het vliegveld om afscheid te nemen van Dick ben ik verder door het land gereden om meer bezoekjes af te leggen. De laatste avond was het traditie getrouw om pannekoeken van oma Pannekoek te eten.
Wat was het leuk om al die bekenden te zien. Ondanks dat ook dat heel vermoeiend was. Ben ik terug gegaan naar Canada om uit te rusten?
Die indruk kreeg ik niet op de eerste ochtend dat Dick voor mij had geregeld dat ik al vroeg op de golfbaan zou staan met vrienden. Een betere start had hij me niet kunnen geven op die bos rode rozen na, natuurlijk.

Outdoor summercamp Ivo

2011-07-09T20:45:00.001+02:00

Maandag heb ik Ivo samen met Isaac afgezet bij het outdoor center van YoWoChas bij het Lake Wabamun, zo’n 80 km ten oosten van Edmonton.

Ik had twee gespannen jongens in mijn auto op de heenreis.

Het was een snel afscheid waarbij Vera moest huilen, als enige. Ik had er alle vertrouwen in. De lodge was schoon, het was goed georganiseerd en Blizzard, hun leider, had er zin in.

Dit is een slaapkamer waarin de campers slapen.

In totaal waren er zo’n 96 kinderen die week, een paar koks en veel begeleiding in en om de lodge. De kinderen werden opgedeeld in kleinere groepen waarbij Ivo en Isaac in een groepje van 8 kinderen zaten: de Flizzards.

Een lange week brak aan waarbij we geen contact mochten hebben met de kinderen om heimwee problemen te voorkomen. Je mocht een email sturen. Dus dat hebben we gedaan. Het zou toch wel heel sneu zijn als Ivo als enige geen post zou krijgen. De met humor opgestelde email had hij ontvangen. Hij bleek de enige te zijn te ooit post heeft gehad. Waar doe je goed aan?

Ivo heeft heel veel gedaan: boogschieten, kanovaren, klimmen, abseilen, zwemmen, touwklimmen en spelletjes. Maar ook vlag strijken, volkslied zingen en zitten bij het kampvuur.

Het buiten slapen was op het laatste moment afgelast doordat het begon te onweren toen ze klaar waren met de tenten bouwen in het open veld.

Deze informatie kregen we half door op een tweet. Net zoals dat de meeste kinderen ‘s ochtends dapper een polardip hadden ondergaan. Zeg maar een emmer koud water uit het meer over je heen gestort krijgen om wakker te worden.

Tjonge, wat had ik graag heel even zijn stem gehoord: mam, het gaat goed hoor.

Toch had ik wel leuke dingen gedaan die week. Vera genoot van alle aandacht.

Vrijdagmiddag mochten wij ze dan eindelijk ophalen. Samen met Vera, de vader en zusje van Isaac reden we door de zeikende regen weer naar het outdoor center.

We troffen twee zeer vermoeide, vuile jongens die snipverkouden waren. Ivo kon nauwelijks meer praten maar vertelde onderweg toch veel over zijn onvergetelijke ervaringen.

Op weg naar boven naar de snelweg kwamen we nog één keer langs het waarschuwingsbord:

Op de vraag of ze volgend jaar weer willen gaan, krijgen we als antwoord: “jawel, maar dan wel met oordoppen in op de slaapzaal”. Ivo heeft zijn lange slaap echt nodig en had deze weinig gekregen doordat anderen of aan het kletsen waren of wel aan het snurken.

Vandaag regent het nog steeds, heel veel. Ivo slaapt, leest en speelt Lego.

Onze eerste Canada Day, awesome!

2011-07-02T19:38:00.001+02:00

De overbuurman liet duidelijk zien dat het Canada day was, mochten we het gemist hebben.

Op de fiets zijn we in de morgen naar de parade gegaan.

Achteraf bekeken hadden we de vouw stoelen mee moeten nemen want dat is de gewoonte hier.

Daarna zijn we naar het grote park geweest om een heleboel te zien en spelletjes te doen. Het was erg druk met hier en daar hele lange rijen, waar we niet in zijn gaan staan. Al het andere was intressant genoeg. De vergelijking met “onze” koninginne dag is natuurlijk snel gemaakt.

‘s Avonds waren daar de popconcerten en wij kozen voor diegene in Fort Saskatchewan, waar Dick zijn werk staat.

Zijn bedrijf dat daar precies 50 jaar geleden is geopend had een optreden verzorgd van Gord Bramford. Velen kennen hem niet maar het is The male artist of 2010.

Als medewerker mochten wij naar een meet and greet met hem voor het optreden. Dat blijft natuurlijk vreemd als je hem eigenlijk helemaal niet kent.

Sowieso hebben wij niet zoveel met country and western music, maar we wonen nu eenmaal op de prairies van Canada. Gelukkig hadden we ons huiswerk gemaakt dus konden we met deze aardige man een praatje maken over zijn mooie nummer My daughter’s father:

Ik heb ‘m beloofd beroemd te maken in Holland…

Het was echt genieten toen even later Dick met zijn dochter op schoot naar dit liedje luisterde, live. Het was trouwens helemaal relaxed. Midden in een park, bij een mooi podium, na een leuke dag met mooi weer kwam jong en oud zitten met zijn vouwstoeltje, of hangen op een kleed, om te luisteren naar deze man met mooie stem. De sfeer was goed. Het enige dat deed vermoeden dat hij echt beroemd is waren de vele politie- en security mensen.

Ik had Ivo op schoot (ja, we hadden nu wel aan die vouwstoeltjes gedacht) toen hij: my little guy, speelde. Ivo vond het voelbaar mooi, en dat hadden we toch niet verwacht van onze puber.

Canada day werd afgesloten met een groot vuurwerk.

Precies een jaar geleden.

2011-06-29T21:56:00.001+02:00

Vorig jaar op de house hunting trip bezochten we voor het eerst deze school tijdens de hot dog lunch van de laatste schooldag. Automatisch kijk je dan even om. Cliché: wat is het snel gegaan.

Het was niet altijd makkelijk in deze zeer gesloten gemeenschap maar ik heb er alle vertrouwen in dat het alleen nog maar leuker kan worden. We weten beter de weg, letterlijk en figuurlijk.

Zo zijn we afgelopen weekend nog even naar de farmer’s market in Edmonton geweest. Ooh, wat vonden Vera en ik dat leuk. Veel creatieve dingen te zien en te koop en veel lekker eten ook nog.

Hier zitten onze twee met een geweldige grote, warme cinnamon bun, een kunstwerkje van ballonnen en rabarber stengels die Dick heeft gekocht en later lekker heeft klaar gemaakt.

Hier heeft Ivo nog lang haar. Een uur later was hij goed geknipt door onze vertrouwde kapster Joyce. Naar haar toe was een korte wandeling langs leuke etalages en terrasje. Geweldig om zo’n plek te ontdekken. Diezelfde avond zijn we met vrienden op ontdekkingstocht gegaan naar een Caboose restaurant dat we al een paar keer waren gepasseerd. Het was onze laatste avond samen voor de grote vakantie dus dat was een mooie aanleiding. Wij aten voor het eerst van ons leven het plaatselijke gerecht Poutine; friet met kaas en jus….En dat is ook nog lekker. Een idee voor frietjes avond met de buren in Nederland?

En die Vera heeft velen weer blij verrast op het podium. Ze wilde per sé meedoen met de talentshow van school. Aangezien ik niet wist wat het inhield was ik wat afhoudend. Je wilt toch niet dat je kind voor schut komt te staan voor een groot publiek. Zij zette door en oefende dagelijks op een stukje muziek dat we samen hadden uitgezocht. Niet te lang want dat zou eens vervelend kunnen worden.

Vera maakte de pasjes en ze kreeg mij nog zo gek om even een rokje te fabriceren ondanks het mooie weer.

Het werd een leuke show met allerlei verschillende acts op verschillend niveaus met als publiek de leerlingen van grade 1 t/m grade 6 en een paar trotse ouders. Het deed me denken aan een bonte avond zoals je die vroeger had op een schoolkamp. Vera was één van de laatste wat me niet blij stemde want het publiek begon al aardig verveeld te raken doordat er problemen waren met de muziek (ook dat hoorde toch bij die bonte avonden?)

Maakte niets uit voor Vera. Ze deed heel gracieus en met flair haar dans zoals ze die had ingestudeerd. Wat was ze trots dat ze het had gedaan. En ik natuurlijk niet minder ondanks dat ik had kunnen weten dat Vera als een vis in het water is op dat toneel.

Hier zie je haar op het eind van haar dans.

En dit is Vera in de armen van andere deelnemers, een Ukraïn dancer en een Tae Kwondo meisje (die noem je vast anders).

Haar juf zei later met een lach: wat zal dat later worden? Ze houdt deze fijne juf volgende schooljaar dus ze krijgt een beetje antwoord op deze vraag.

Ik ga zo naar school de kinderen op de fiets ophalen op hun laatste schooldag en voor Ivo zijn allerlaatste dag op deze school en op een elemantary school. En ze hebben dan ook nog eens mooie rapporten. Wie had dat allemaal bedacht een jaar geleden.

Alweer zoveel gedaan.

2011-06-22T22:46:00.001+02:00

De dagen lopen wat rommelig doordat het einde van het schooljaar in zicht is en de normale routine eruit is op de scholen. Vandaag loopt Ivo een dagje mee op zijn nieuwe school. Ik ben zo benieuwd hoe het is. Ontvangst was leuk en hij kende al meteen iemand van de voetbal. Ik hoop dat hij nu eindelijk eens uit school komt zonder te zeggen dat het saai was.

Vorige week was het op school nog vrij normaal voor de kinderen. Cheryl is hier voor haar home leave uit Koeweit. Dat is ongewoon voor mij. Ooh, wat is dat toch leuk om weer eens over dat midden-oosten land te hebben en de gezamelijke vrienden die we daar hebben/ hadden. Zo luxe om weer eens met een expat uit die leuke groep te kunnen kletsen en golf te spelen. Dat geklets komt je golf niet ten goede. Maar wat wel? Op het moment speel ik het slechtste golf ooit. Wist ik maar wat ik er aan kan doen? Morgen gaan we met drie expat vrouwen uit Koeweit lunchen. Ik ben benieuwd. Eerst moet ik wel even roze muisjes kopen bij de Nederlandse bakker in Edmonton want Ivo’s juf komt de baby showen en zij hebben dan feest. Ivo heeft verteld dat zijn moeder wel weer die lekkere traditionele traktatie uit Nederland zal maken.

Vera had afgelopen weekend een sleep over dus die was helemaal uit ritme. Lol had ze wel gehad met vier meiden op een grote matras. Hiedoor had ik tijd om eens foto’s te maken van mijn mannen bij de football training.

Zondag was het vaderdag met het gebruikelijke ritueel van ontbijt op bed en kadootjes met eigen maaksels. Het zal wel de laatste keer zijn dat Ivo iets heeft gemaakt voor zijn vader of moeder nu hij naar de middelbare school (Junior High) gaat. Slik.

Dick wilde die dag eens naar het Energie centrum in Leduc. daar waar voor het eerst olie werd gevonden in Alberta. Natascha was daar met de kinderen in de buurt dus die gingen ook gezellig mee. Tussen de buien door zijn we eerst naar buiten geweest. De oude boortorens en ander materiaal dat daar staat weg te roesten, bleek een mooie speelplaats te zijn voor de kinderen.

Vluchtend voor de regen zijn we naar binnen gegaan om de rest te zien. Echter de electriciteit was uitgevallen. We hebben een voucher ontvangen om eens terug te komen. Wij zijn gaan lunchen in de plaatselijke Inn.

Maandag was het weer niet beter maar moesten we er toch op uit. Dit keer was het een schoolreisje met Vera’s klas naar Ukrain Village. Een openlucht museum waar de kinderen terug werden gebracht naar het leven zo’n 100 jaar geleden toen de immigranten naar Canada kwamen. De acteurs speelden hun rollen goed en openden echt de ogen van de kinderen. In ieder huis konden ze wel wat doen of maken. Het breien hoefde Vera al niet meer te leren, kon ze demonstreren.

Dit was mijn groepje.

Hier zitten de jongens en meisjes gescheiden op harde houten banken met een lei op hun tafel.

Ze waren erg onder de indruk van de strenge schoolregels.

Eigenlijk hebben we de regen weinig gevoeld met al die intressante dingen. De niet verharde straten was een groter probleem. Het was ploeteren door de modder.

Ja, er schijnt abnormaal veel regen te vallen. Van de winter had je de abnormale neerslag in de vorm van sneeuw en nu is het regen. Zo is het altijd wat. Mijn vriendin wist er een mooi plaatje van te maken.

In de ban van een bal

2011-06-13T18:23:00.001+02:00

Nu met het mooie weer probeer ik veel te golfen of iets dat daar op lijkt. Vorige week is het me drie maal gelukt om aan mijn golf techniek te werken. De les heeft me geholpen om te verbeteren (wat hard nodig was).Een paar aanwijzingen waren voldoende om weer een love relation te krijgen met het spelletje.

Vera houdt het nog steeds bij schaatsen alhoewel zij ook steeds meer zin krijgt in een balletje slaan. Eindelijk is haar jurkje klaar dat ik voor haar gemaakt heb. Viel niet mee met deze stretch, glibberige stof. Stress stof, dus. Een volgende keer gaat ‘t vast al makkelijker.

Dit creatieve werk vind ik leuk, de muziek moeten spelen bij de training dus niet. Ik ken geen namen dus hoe moet ik weten dat kinderen er wel of niet zijn. Dit maakt de coaches erg ongeduldig. Gelukkig was er een moeder die me toefluisterde: dat is normaal zo’n reactie. Voor dit blok zit mijn muziek taak erop. Veel aandachtig voor Vera had ik dus niet, gelukkig kwam haar Engelse bijles juf onverwachts kijken. Zij heeft een “klik” met Vera en was zelf eens kunstrijdster en moeder van. Zij heeft Vera ook nog op een hoger niveau gebracht met Engels en heeft ons en Vera met een test kunnen overtuigen dat ze klaar is om naar Grade 4 te gaan. Hoera!

Ivo en Dick (en dan automatisch de hele familie) worden meegesleurd door de plaatselijke football club Sabrecats:

Naast het drie maal per week oefenen (waarbij dan de meeste ouders in klapstoeltjes langs de kant zitten twee uur lang) was er dit weekend ook een barbeque. De hoofdcoach Bill heeft uitgelegd dat het de bedoeling is dat we als vrienden onze kinderen helpen met het spel en daarmee een goed voorbeeld kunnen zijn, wat ze nodig hebben in deze maatschappij. Bill is gevangenisbewaarder. Vorm je eigen mening wat je daar van vindt maar ventileer deze niet want dat is typisch Nederlands en dat wordt niet gewaardeerd hier in Canada. Uit ervaring weet ik dat dit hele pijnlijke situaties kan opleveren.

Hier zie je enkele foto’s van die barbeque aan de rand van het speelveld dat overdag door de aangrenzende scholen wordt gebruikt als schoolplein. Op de naastgelegen parkeerplaats werd de pick up met aanhangende gas barbeque voorgereden om makkelijk voor 120 mensen worstjes te braden. Vrijwilligers (moeders) zorgden voor de salades, groenten, chips, drinken en desserts. Oftewel een “pot luck barbeque”. Eigenlijk een hele eenvoudige, gezellige, snelle manier die veel saamhorigheid met zich meebrengt en die heel normaal lijkt te zijn in de Canadese cultuur.

Hier zie je Coach Dick. Links op het veld en rechts wordt hij door hoofdcoach Bill voorgesteld als iemand die ondanks zijn gebrek aan kennis van het spel wel veel hulp kan bieden, iets dat hij graag ziet.

Om toch meer kennis op te doen van het echte football werk zijn we een kijkje gaan nemen op de open dag van de Eskimo’s in Edmonton.

Ivo en Dick hebben zich geconcentreerd op de patronen. Vera heeft zich bezig gehouden met alle leuke speelse dingen erom heen en scoorde daarmee een golfbal en handdoek.

En ik heb me vermaakt met alle mooie plaatjes.

De tijd stond even stil

2011-06-05T06:20:00.001+02:00

het kwam zo uit dat opa en oma meekonden naar de toneelvoorstelling van school waarvoor ik enkele rokken had gemaakt. Het was leuke entertainment en zeker voor diegenen die toen werkelijk hebben geleefd.

Hier een exemplaar van mij. En hier nog meer van de cast.

De volgende dag kwam Vera thuis met de mededeling dat ze na het weekend allemaal in een jaren ‘50 stijl moesten verschijnen op school. Very short notice. Om te voorkomen dat ik ook nog een puddle skirt moest maken hebben we een leuk jurkje met paticoat gekocht waarvan we het lijfje hebben weggewerkt. Het resultaat mocht er wezen. Oma kon niet slagen in die winkel maar dat is later op de week gelukt.

Hier laat Vera dat trots zien samen met haar juf.

Ivo deed niet mee, hij had een uitstapje naar het parlements gebouw waar ze moesten debateren.

Dat was weer een ander uitje dan hij had gehad met opa en oma naar Telus World of Science.

Terwijl zij daar waren hebben wij Dick en ik golf gespeeld bij de Victoria public golf course. Heerlijk weer dus dat was lekker. Het afslaan vlak voor het clubhuis en samen moeten spelen met een ander koppel vond ik minder. Ik hou er niet van dat er op mijn vingers wordt gekeken. De kinderen en de groot ouders kwamen laaiend enthousiast terug van het museum en dat was dus voor hun ook quality time. Maar wat is het toch dat kinderen vervelend worden op het moment dat de ouders er weer bij zijn?

Enthousiast over de auto garage zijn we niet. Na veel gezeur heb ik net de auto terug met nieuwe lagers maar de auto moet nog wel weer een keer terug voor de rest. Of de garantiepapieren nu in orde zijn is nog steeds onduidelijk. De hele week zijn we bezig geweest met het delen van de kleine auto en heeft Dick regelmatig mee gereden met een collega. Het vele fietsen was geen straf bij het lekkere weer. Het weer waarbij opa en oma veel buiten in de tuin hebben gezeten. Wel handig extra personen in huis te hebben die hier en daar een handje uitsteken. Vera’s nieuwe danspakje heb ik zo bijna af kunnen maken.

Natuurlijk zijn ze ook meegeweest naar Vera’s schaatsles. Hoe kon oma nou toch zeggen dat ze het knap vond dat een ander meisje zo goed een dubbele sprong achterwaarts kan maken? Vera heeft even gedemonstreerd dat ook zij dat goed kan. Met vallen en opstaan zag je haar steeds beter worden in die demonstratie. De football van Ivo kreeg iets minder aandacht. Zo ver zijn ze nog net niet genoeg geintegreerd om de grote outfit van zo’n footballer te waarderen aan het slanke lijf van hun kleinzoon.

Ze kijken al wel ijshockey op tv en opa heeft koffie meegenomen in een travelmug in de auto. Een uitgebreide lunch in een cafetaria slaan ze ook niet af.

Even zijn we nog in het oude Edmonton geweest waar “mijn” kapper Joyce is te vinden. Ze heeft oma mooi geknipt terwijl zij haar Nederlandse ophaalde. Opa genoot ondertussen van de ambiance van deze intressante kapsalon.

Een hele lange terugreis

2011-06-05T06:18:00.001+02:00

Opa en oma zijn aan hun terugweg begonnen en een hele bijzondere. Via Jasper en Banff national park zet ik ze af bij Calgary National airport over twee dagen. Dat betekende voor vandaag meer dan vier uur rijden. En Vera mocht mee, totaal opgewonden. Ivo had een uitje naar Fort Edmonton, als bedankje voor het klaarover zijn. Zodoende hebben de dames acherin de auto elkaar kunnen vermaken met breien, lezen en spelletjes doen. Nou ja, Vera heeft ook nog heel modern een dvd gekeken.

Het weer werkte niet mee zodat we niet gezellig aan een tafeltje hebben kunnen picknicken. Dat gaf allemaal niets. Opa en oma vonden het prachtig. Zelfs die hele lange saaie weg naar Jasper toe. Een stop bij een wegrestaurant annex postkantoor, slijter en plaatselijke kruidenier in de middle of nowhere, om een sanitaire stop te maken op een soort van gierput, werd nog gewaardeerd.

Eénmaal in Jasper National Park werden we getracteerd op veel wild. De berggeiten liepen zelfs over de weg en wij moesten er maar omheen rijden.

Natuurlijk heb je altijd de vele herten en hertachtigen. Vera en ik hebben nog een echte wolf gespot. Oma zag ook veel bloemetjes langs de weg maar dat is niet vreemd voor diegene die haar kennen.

De eerste stop was bij het Teahouse bij de Maligne canyon. Oma heeft daar nog leuke oorbellen kunnen scoren die helemaal passen bij haar nieuwe kapsel. We hebben toen nog een eindje kunnen wandelen langs een paar bruggen over het wilde waten in de canyon. Ongelooflijk dat wij daar een paar maanden geleden nog over het ijs liepen.

Op het eind van de middag verlangde ze erg naar de rust van een motelkamer na alle grote indrukken. Zodoende zitten we hier in the Maligne Lodge.

Zo net zijn we gezellig en lekker wat gaan eten met het uitzicht op meer herten. Vera is al in slaap gevallen.

We zijn er bijna maar liever blijven we hier

2011-06-05T06:13:00.001+02:00

We zijn aangeland in ons laatste hotel. Een soort Center Parc huisje voor de prijs van een motel. Opa en oma kunnen hun laatste nacht in Canada doorbrengen in een heel groot bed. Ook in een minder bed zouden ze wel slapen want we hebben een hele intensieve dag beleefd. De Ice Parkway zijn we helemaal afgereden. Eerst hebben we een stop gemaakt bij de Athabasca falls die mooi zijn en blijven. Van oma moet ik vertellen dat daar ook uitleg werd gegeven over herten en hertachtigen door een aantal jonge, enthousiaste mensen.

En toen verder naar het zuiden. En ja wel, we zijn onderweg letterlijk oog-in-oog komen staan met een grizzly beer op zo’n 10 meter afstand. Hij liep langs een rand (tussen ons zat dus een grote greppel) en we wisten met hem mee op te rijden tot hij weer in de bossen verdween. Geweldig, prachtig dat beest. Vera kon er maar niet over uit. Oma durfde de auto niet uit te komen, grappig want gisteren wist ze nog niet eens te geloven dat hier beren voorkomen.

Ondanks dat we geen beren meer zagen wisten we te genieten van het mooie uitzicht. Bij de Clombia Icefields zijn we eruit gegaan en toen voelde we pas hoe koud het was op 2000m. hoogte. Een warme kop koffie zou er wel ingaan. Oma moest hiervoor een hele lange trap op en jawel het is haar gelukt. Later zagen we dat je ook via een helling rustig naar het infromatie centrum met koffiebar kunt lopen. Gelukkig werd ze ook getrakteerd op een mooi uitzicht over de gletsjers, zo werd de pijn letterlijk verzacht.

Vanaf de Icefields gaat de weg vrij steil naar beneden en zien de bergen op weg naar Banff er anders uit dan bij Jasper. We hebben lekker in de bossen aan een tafel kunnen picknicken. Daar waren zelfs geen muggen.

Ik heb een lange weg naar Lake Louise gereden. Ook daar werden we weer getrakteerd op een mooi plaatje. Het thee drinken in de Lakeview Lounge van het Fairmont hotel was ook leuk. Prachtige decoraties kent dat hotel en lekker was het kopje thee. Het was daar wel ineens druk met busladingen verschillende nationaliteiten en dat terwijl ik soms lange tijd dacht alleen op de weg te zitten.

Via een strakke snelweg zijn we in Harvie Heights tussen Banff en Canmore zo’n 1 1/2 uur rijden van de luchthaven waar we ze morgen zullen afzetten. Het lijkt wel of we dagen onderweg zijn in de bergen.

Is de garantie verlopen?

2011-05-27T02:17:00.001+02:00

Het bezoek is er nog en je raakt er makkelijk aan gewend. Ideaal natuurlijk dat zij de kelder tot hun domein hebben met eigen bed- en badkamer. Vorige week hadden we nog mooi weer dus konden we volop buiten zijn, ondanks de vele(!) muggen. Als zij vet in plaats van bloed zouden zuigen dan was ik nu slank geweest. Op het golfterrein zijn we een regelmatig door hordes aangevallen dus daar spuit je zo een flesje DEET leeg als je 18 holes lopen, en dat deden we voor het eerst. De kinderen hoeven niet alleen te zitten dus daar maken we even gebruik van. Bovendien heeft oma zo alle tijd om haar kleindochter breien te leren als ze niet de haren van elkaar hoeven te borstelen of ander “tut”-werk. We hebben ze “terugbetaald” met cedar hout gerookte zalm van de barbeque. Maar ook een etentje, met Ant en familie, bij de Japaner werd gewaardeerd.

We kregen een privékamer toegewezen dus moesten ook de senioren onder ons van een lage tafel eten. We zaten aan (in?) een zitkuil waardoor er een normale zit kan zijn en met wat hijswerk kwamen ze ook weer uit deze positie. Het toetje werd geserveerd bij Ant thuis waardoor ze ook nog eens een ander Canadees van binnen konden bewonderen, nieuwsgierig als ze altijd zijn naar bouw ontwerpen.

Gelukkig werden niet zij ziek van het eten en moest alleen Vera overgeven om 2 uur ‘s nachts. De volgende dag ging ze weer vrolijk naar school dus kon ze eindelijk haar grootouders haar school laten zien. Goh, iedereen daar wist dat Vera’s grootouders op bezoek waren. Details als leeftijd en beroep waren ook vermeld.

Als de kleinkinderen naar school zijn hebben we tijd voor uitstapjes. Naast winkels bekijken zijn we ook naar Muttard conservatory geweest. Vier grote, glazen pyramides aan de skyline van Edmonton die botanische tuinen bezitten. Dit is natuurlijk een mooie plaats, zeker voor oma die zo van die plantjes houdt. Op hun beurt hebben zij getrakteerd op een lekkere lunch van regio producten.

Aangezien ze al aardig de weg weten in ons huis konden ze bijspringen toen ik vroeg moest eten koken zodat Ivo naar football training kon en ik tegelijkertijd naar de garage moest om de auto op te halen. Wel handig, zeker nu de auto nog een keer terug zal moeten. Ze mochten daar de kapotte lagers niet repareren omdat er bij de administratie iets fout is gelopen waardoor onze garantiepapieren niet op orde zijn, bij hun @#**!!!!????***. Lange afstanden mag ik dus ook niet rijden. Fijn te weten nu ik net hotels heb geboekt in Jasper en Banff in de Rocky Mountains voor over een week. Ik probeer op een vriendelijke manier de garage te pushen om de auto op tijd klaar te hebben. Zal het lukken?

Muis family welcome and Ant bedankt

2011-05-21T19:50:00.001+02:00

Donderdag vlak voor de avond werd er gebeld en stond Ant met mijn ouders op de stoep. Na een goede vlucht naar Calgary en een snelle rit kwamen ze vroeger dan ik had verwacht. Maar ja, Ant rijdt een Porsche dus dat had ik eigenlijk wel kunnen verwachten. Voor mijn ouders was het dus midden in de nacht dus het was vechten tegen de slaap. Wat doe ik die oudjes toch aan.

De volgende ochtend waren ze vroeg op en konden ze mee naar de golfclub waar ik tussen hun leeftijdgenoten een uur les had. Ik kan niet wachten om weer eens echt te spelen, moet toch lukken met 24/7 “babysit”. Er is wel een probleem met de vele muggen die zijn uitgekomen en mij erg zoet vinden en hele lelijke, jeukende plekken achterlaten. Maak je geen zorgen de oudjes doorstaan dit beter.

Na dit uitstapje was er genoeg gedaan voor die dag. Na een nachtje slapen was er weer energie voor een autorit Elk Island National Park. Op de Bison loop kwamen we geen bizon tegen, wel rennende chipmunks. Vederop op een parkeerplaats stonden er wel vier van die hele grote jongens te grazen.

Toen we ze van dichtbij hadden bewonderd konden we ook weleens proeven hoe hun vlees smaakt. Dit hebben gedaan bij de golfclub waar we buiten konden zitten met mooi uitzicht over het meer.

Vandaag hebben we wat meer rust ingebouwd. Dick is met Ivo weg op de mountain bike en opa en oma genieten van hun kleindochter. Vanmiddag moet ik nog boodschappen doen bij een hele grote supermarkt dus dat zal wel het uitstapje van de dag worden.

Zomaar een week als expat vrouw

2011-05-16T17:39:00.001+02:00

Kinderen naar school, huishouden, naaien aan een jurk voor kunstrijden, huiswerk begeleiden, speel afspraken enz., maakte de laatste week tot een normale week. En dat alles bij lekker weer. Aan het eind van de week was er weer tijd om leukere dingen te doen. Eerst was ik woensdagavond met 3 kinderen uit eten geweest. Onze kinderen hadden een vader die een zakendiner had en ons tijdelijke naschoolse oppaskind ook. De lust om dan nog te koken was er niet meer dus zijn we een hapje gaan eten. Nee, fast food wilden ze niet, maar wel een cheese burger van een echt restaurant. Naast de gebruikelijk boeken en Ipod’s hebben we ook leuke gesprekken gehad over wat ze later willen worden. Ze hadden er flink over nagedacht.

Donderdag ben ik begonnen aan mijn golf clinic voor dames. Altijd goed om weer wat bij te leren en wie weet wie je daar ontmoet. Dat eerste is gelukt dat laatste ligt toch wat moeilijker. Ik was de enige beneden de 60 jaar als het geen 70 was. Aardige dames, maar ik heb weinig raakvlakken met ze. Ik had nog graag willen spelen maar dat zat er even niet in en het waaide hier zo hard dat ik ook niet graag op een golfbaan had gestaan.

Bovendien op vrijdag had ik weer een afspraakje met Monica. Wij expat vrouwen moeten dit toch ver vooruit plannen anders komt het er niet van en dat zou toch heel jammer zijn. Volgend jaar is dat al niet meer mogelijk want helaas gaat deze familie terug naar Nederland (waardoor wij de enige expat familie worden van het bedrijf). Wij konden het ook niet laten om even een paar garage sales aan te doen. En we hebben gescoord!

We hadden nog tijd voor een lunch. Monica wist me te tracteren op een heerlijke salade op een terrasje. Dat was lang geleden.

Van het weekend heeft Vera nog weer een sleep-over gehad en heeft Ivo zijn football spullen kunnen ophalen. Regelmatig zit hij nu met zo’n grote helm op om te wennen aan dat gewicht.

Ik heb ‘m al verteld dat ik niet kom kijken want ik ben bang dat ik het niet kan aanzien hoe ze mijn “baby” onder uithalen. Ivo hoopt op mijn support en dat ik het veld opkom om zijn aanvaller te belagen (zegt hij nu).

Zondag nog gezellig een lunch met hindernissen gehad bij ons thuis. Die Nederlanders zoeken elkaar toch weer op. De hindernissen werden gevormd door de storm die de barbeque bijna uitblies en de frituurpan die een open klappende deur moest opvangen. Het poetsen kan dus weer beginnen.

Maar nu ga ik eerst beschuit met roze muisjes tracteren aan Ivo’s klas want zijn juf is bevallen.

Echt Canadees

2011-05-08T01:25:00.001+02:00

Zomaar stonden ze daar bij ons in de buurt, op dezelfde dag:

and

Echte Canadese nummerplaten (of eigenlijk Alberta nummerplaten). Gelukkig is het niet onze auto want dan zou je als Hollander toch wel voor paal staan.

Gisteren hebben we voor het eerst golf gespeeld dit seizoen. Het was heerlijk weer dus gingen we in bermuda, want iedereenlijkt hier loopt in shorts zodra de thermometer boven 0 aangeeft. Aangezien ze, gisteren, in Koeweit een memorial tournament speelden als eerbetoon aan de vorig jaar overleden golfleraar speelden wij in het zwart. Hij leek het te waarderen want iets heeft me geholpen bij het spelletje waardoor ik geen slechte start maakte. Nee, goed is het nog niet dus ik heb me meteen aangemeld voor een ladies clinic op de donderdagen.

Bij deze country club waren ze heerlijk relaxed. Dat moet ook wel want met gansen op de green zul je toch enigzins flexibel moeten zijn.

Het is een beetje zoeken maar links kun je Dick zien en rechts een door Dick subtiel verjaagde gans.

Hier troffen we ook een bbq. aan op de vijfde hol.

Volgens mij kan zoiets ook alleen maar in Canada.

Dick had ‘s middags nog een rondleiding op een groot bedrijf voor een hele grote order en de directeur (heet vast anders) liep op afgetrapte schoenen in een ‘t shirt. Ook dat kun je allen maar hier verwachten.

‘s Avonds is Dick voor het eerst naar een training van Ivo’s nieuwe sport geweest (voor het outdoor seizoen), namelijk American football. Ivo hoopt de receiver te worden die de bal vangt en heel hard naar voren rent om een touch down te kunnen maken. Ik hoop maar dat er niet teveel tegenstanders zijn die hem onderuit halen.

Ondertussen zijn Vera en ik naar een hall geweest net buiten de stad om een feestje te vieren met de figure skating club. Het verzoek was potluck items mee te nemen. Help, wat moet ik meebrengen? Woordenboeken en vertaalsites hielpen niet. Gelukkig ben ik er toch achter gekomen dat je iets van eten moest meebrengen. Is dat dan hetzelfde als: “going dutch”?

Vera stapte trots de hall binnen met zelfgemaakte gevulde eieren die op een tafel werd gezet met heel veel eten, home-made of van de supermarkt. De hall bleek een feestzaaltje te zijn midden tussen de weilanden waar tijdens het eten country music op gitaar werd gespeeld, zoals in de film.

Gelukkig herkende ik iemand van de les en kon ik daar aan tafel zitten. Meteen kon ik kennis maken met een andere moeder die het ook allemaal niet zo snapte. Vera heeft veel buiten gespeeld en in bomen geklommen terwijl ik na het eten heb gekeken naar uitreikingen van certificaten en prijzen. Hoe en wat snap ik dus ook nog niet zo en hoop dat later nog eens te leren. Vera heeft even gekeken toen ze een film vertoonde die stratte met een plaatje van haar. Ze was daar heel blij mee.

Vandaag gingen Dick en Ivo verder met die nieuwe sport waarvan ons afvragen of het wel iets voor Ivo is en hebben Vera en ik Nederland geproefd op de “springmarket” bij de Nederlandse club. Blijft toch leuk. Helaas sloeg het weer om in regen dus zijn we niet zo lang gebleven.

Kom in actie

2011-05-03T00:35:00.001+02:00

Lekker passief en heel vroeg zaten Vera en ik vrijdag voor de tv om naar de Royal wedding van Kate en William te kijken. Gelukkig hadden de kinderen een vrije dag dus we hoefden niets te missen van de herhalingen, want de live-uitzending begon al om 2 uur ‘s nachts en dat was toch wat te vroeg voor ons.

Het is trouwens opmerkelijk hoe de verschillende landen over het huwelijk verslag doen. Cultuurverschillen blijven overduidelijk. Vera kreeg later op deze specilae dag een prinsessen behandling van de kapster Dus haar dag toch kon niet meer stuk. Ivo had voornamelijk lol op een feestje van een klasgenoot.

Zaterdag was een rotdag ondanks het mooie weer. Je weet dat het in Nederland dan feest is en dat het hele land,, en ver daar buiten op z’n kop staat voor ons koningshuis en hier doen ze helemaal niets. De Nederlandse club heb ik nog even gecheckt op internet en wat denk je? Zij hadden hun mooie clubgebouw verhuurd aan de Finnen. Dat is toch , zoals deze nummerplaat mij vertelde.

Het blijft leuk die nummetplaten hier. Je kunt je eigen tekst erop laten zetten, maar de meeste kiezen voor een standaard nummerplaat en daar staan drie letters op. Ook nu kun je leuke woorden krijgen. Je snapt natuurlijk wel waar we nog eens op hopen. De camera ligt klaar in de auto.

Ik hoop volgend jaar iets te kunnen doen met koninginnedag. Hoe? Dat weet ik nog niet. Zou je Oranjebitter mogen invoeren of moeten we toch weer zelf brouwen/ destileren?

Zondag konden we weer ballen slaan op de driving range en dat is toch weer lekker ondanks dat het blijft uitdagen. De kinderen hebben geoefend voor sportdag op de ateliekbaan achter het huis. en vandaag konden ze dan presteren op Track&Field zoals hier sportdag heet. Het was echt geweldig weer. Voor het eerst kwam de zonnebrand uit de kast. Zelf heb ik natuurlijk weer geholpen en dat was dus absoluut geen straf zo vlak achter het huis in het zonnetje. Dick belde nog op, vanuit zijn donkere kantoor in een kelder, om te zeggen hoe jaloers hij was. Ik stond bij hoogspringen en kon zo mooi mijn kinderen spotten.

Vera van dichtbij en Ivo natuurlijk op een afstandje.

En na afloop liet Vera heel trots alle lintjes zien die ze had gewonnen:

En o ja, poodle skirt nummer 5 is al bijna klaar.

Pasen

2011-04-27T21:43:00.001+02:00

Vera en Ivo waren helemaal in de paassfeer. Vera had het paasverhaal nog eens in alle details gezien op school. Normaal vragen ze toestemming van de ouders als er een film wordt gedraaid die aanstootgevend kan zijn met een kus of iets dergelijks, maar nu was dat niet nodig. Het slaan van spijkers door een hand die vervolgens flink bloedt zou dus niet aanstootgevend zijn. Vera was toch erg geschrokken.

Het weerhield haar er niet van om enthousiast uit te kijken naar de doop van haar vriendinnetje. Vrijdagavond waren we al uitgenodigd voor de gezamenlijke maaltijd met de peettante en de oma’s. Wederom was dat weer heel gezellig. Het niet hoeven koken gaf mij de ruimte om te werken aan de drie poodle skirts (jaren 50 cirkel rok) die gemaakt moesten worden voor de toneelvoorstelling van school. Ik heb mijn hulp aangeboden want de Junior Highs en ouders waren al weken bezig om deze rokken te maken en ze waren nog niet verder dan het uitknippen van een tailleband. Natuurlijk was het weer moeilijker dan gedacht want ik kreeg minder stof dan gezegd en van maten wist ik ook niets. Het eindresultaat mocht er wezen en ze waren er blij mee.

Na het etentje kwam Dick binnen van zakenreis dus de kinderen (en ik) waren ook weer heel blij.

De volgende dag hebben we ons rustig gehouden omdat we aan het eind van de dag werden verwacht voor een drie uur durende kerkdienst rond de doop van onder andere Zoë en Finn.

Tot mijn grote verbazing gingen onze mannen ook mee. Dick zou foto’s maken zodat ze later een mooi aandenken zouden hebben.

De eerste helft van de dienst was in het donker om de wedergeboorte van de gedoopten te symboliseren want die vond plaats in het licht. Het was een hele show in een volle kerk met bijbelverhalen vanuit verschillende hoeken en veel kaarslicht, zang en gebeden.

Sommige kinderen sliepen al bijna toen om 10.30 de lichten weer aangingen, klaar voor de doop. Daar mocht je geen foto’s maken dus Dick heeft dat gedaan van de beeldschermen voorin de kerk waarop het ook was te zien. Vera nam daar niet genoegen mee. Zij wilde bij het zwembadje, acherin de kerk, staan en was zwaar onder de indruk. De tranen konden niet uitblijven nadat haar vriendin was ondergedompeld.

Rond middernacht konden we naar huis.

De volgende dag zagen we elkaar alweer voor een brunch. Eindelijk konden we de kadootjes ook geven. Vera had een “best friend” ketting met foto gegeven aan Zoë en voor Finn hadden we het boek van Laurentien van Oranje: Mr. Finney and the world turned upside down wat erg toepasselijk lijkt voor “onze” Finney.

Ik had nog even voor paashaas gespeeld door hun tuin vol eieren te stoppen die de kinderen mochten terug vinden. De kinderen mochten immers weer snoepen en cholcolade eten, nu ook het vasten was afgelopen met Pasen.

Veel tijd om te snoepen was er niet want we zijn lekker gaan wandelen met de twee gezinnen. In totaal zijn we vier uur buiten geweest. Lekker wandelen, ijsje eten in de zon en de kinderen hebben veel gespeeld.

Tweede paasdag was er weer volop ruimte voor de kinderen om met hun nieuwe Ipod- touch te spelen. Bij elkaar gespaard via opa en oma. Ik kon lekker verder met naaien en Dick is vooral veel buiten geweest. ‘s Middags hadden we nog tijd om een paar golfballen te slaan op een driving range. Dat was weer lang geleden maar geheel verleren doe je het niet. Veel ruimte om te verbeteren is er ook nog.

Dit geldt dus niet meer voorlopig:

Waar zie je dat nog?

2011-04-21T01:14:00.001+02:00

Gistermiddag geen Engelse conversatie les voor mij maar een Volunteer tea van school. Na een persoonlijke uitnodiging werden we verwacht voor een kopje thee met gebak in de versierde gymzaal van school. Ook de senioren van het senioren project waren welkom met hun buddies uit Junior High.

De directeur heeft ons van harte welkom geheten en liet de volgende slideshow zien.

appreciation volunteering

Toch wel erg leuk om zo gewaardeerd te worden en daarnaast was het nog gezellig ook.

We moesten erg lachen om het zakje met Jellybeans dat op onze tafel stond:

Het is moeilijk te zien maar een leerling had erop geschreven: my name is cardboard. Tja, wat kun je anders op zo’n zakje schrijven.

Hier zie nog meer aankleding gemaakt door de leerlingen.

Daarnaast waren er ook nog optredens van leerlingen. Van zang tot en met blokfluiten. Ze zijn er allemaal echt druk meegeweest.

Ik heb al op verschillende scholen in verschillende landen geholpen maar kan me niet herinneren dat we ooit zo zijn bedankt.

Vandaag was ik weer op school. We waren uitgenodigd voor een reflectie Lent concert (vasten concert). ‘s Ochtends even op de koffie in de bossen bij Jolanda, daarna lekker een lunch gehad met Ant om vervolgens door te gaan. O ja, tussendoor kon ik nog even een pakje ophalen want iemand uit Nederland heeft ons een miniatuur curlingspel opgestuurd. Heel toepasselijk, net zoals de Nederlandse CD.

Het was een optreden van een mandolin orkest met zo’n 20 senioren die tussendoor spraken hoe we ons leven met God toch zouden kunnen verbeteren. De kinderen luisterden braaf en keken toe. Ze zitten nu eenmaal op een katholieke school.

Er is een brief binnengekomen dat Ivo is geaccepteerd op een andere school, komend schooljaar. Misschien is dat toch wel prettig voor hem. Vera spreekt zo’n optreden meer aan en zij zal dus ook op deze school blijven.

En ik durf het nog niet hardop te zeggen: ze willen vrijdag de driving range van de golfclub openen voor het seizoen.

Hoe wit grijs wordt

2011-04-18T20:52:00.001+02:00

De vorige week startte met veel zon dus met veel smelten van de sneeuw. Even dachten we aan een golf balletje slaan op een driving range maar die gedachten was snel vervlogen want het begon weer te sneeuwen.en was het weer glad op de wegen. Slippartijen en botsingen waren er voldoende. Nu moet ik ook zeggen dat men even vergeten was hoe je onder slechte weersomstandigheden moet rijden, volgens de radio. Ik kan het helaas niet ontkennen. Natuurlijk moest ik net die dag verder rijden dan school. Ivo had namelijk zijn trompet (eigenlijk die van zijn oom) keurig schoon gemaakt zoals deze leraar hem had geleerd. Uit elkaar halen is dan geen probleem maar in elkaar zetten dus wel. Het leek goed maar er kwam bij één ventiel geen geluid uit, wat we ook probeerden. Bij mijn inspectie kneep ik ook nog een kurkje stuk kapot en internet was ook geen help, want daar wordt verteld dat je vooral dus niet een trompet schoon moet maken. Gelukkig zit er aan de andere kant van dit stadje een trompet reperateur die meteen ook de veren kan vervangen. Er is dus een oplossing maar deze chauffeuse moest er wel weer achteraan. En misschien moet ik toch eens nadenken over een andere trompet leraar. Zal niet makkelijk zijn want trompetten hoor je niet zo vaak bij country en western music en daar zijn ze hier toch op ingesteld.

Enfin, mijn auto is nog heel en de trompet bijna.

Zo ik ben weer terug, ik moest even de cinnamon rolls uit de oven halen.

Van het weekend heeft het nog meer gesneeuwd terwijl Dick naar Houston vertrok om bij 32 graden in de zon te zitten tussen mensen in bikini. Jaaah, ik weet het, hij moet daar veel meer doen dan in de zon zitten. Toch viel zijn telefoontje verkeerd. Voor mij werd het allemaal erg grijs die vele witte sneeuw.

Ivo en ik hadden een gezellige avond want zijn zusje had weer een sleep over. Eigenlijk moet je dan zeggen een no- sleep over maar Vera snapt dit grfapje niet zo, want ze was toch rond 3.30u in slaap gevallen en pas om 8.30 wakker. Ivo en ik hebben lekkere “Ivo-made” quiche gegeten op de bank voor de tv met een goede film (al denkt Ivo daar anders over) met de kachel aan. Toch lekker om nog zo’n knuffelbeer in huis te hebben.

Zondagochtend scheen de zon en zijn we samen gaan hardlopen. Ook daar moet ik nog hard aan gaan werken. Ondanks de paar plekken met sneeuw op de fietspaden hebben wij de fiets gepakt naar een bruch iets verderop. O ja, Vera wilde niet fietsen. Zij op de roller blades heen en achterop terug, ze was namelijk inmiddels toch wel erg moe. Bij deze gezellige groep Nederlanders hebben we een echte Canadese lunch gehad, namelijk vlees van de barbeque. Gelukkig konden we binnen zitten want het begon dus weer te sneeuwen. En daar zit je dan als eigenwijze Hollander die zonodig moest fietsen. Gelukkig sneeuwde het niet hard.

Het grijs is bij mij inmiddels helemaal opgetrokken want ik schrijf deze blog lekker op het terras,zittend met een dik vest, in de zon. Het gras is nog bedekt met witte sneeuw, but who cares. Overal hoor ik water druppelen en zal de pomp onder de kelder wel overuren draaien om ons huis water vrij te houden.

Meiden

2011-04-10T19:37:00.001+02:00

Deze week kon ik dat ook voor het eerst mijn verjaardag vieren in Canada. Al dagen deden ze geheimzinnig in mijn huis. De avond ervoor werd de kamer versierd en op de morgen zelf konden ze dan eindelijk het kado geven. Het was een koffiezetapparaat zodat ik zelf lekkere Capuccino kan maken en dus niet naar the Starbucks hoef te gaan.

Ik kreeg ook nog wat toegezongen via een opname op de Iphone, dit hadden ze al opgenomen in het hotel in Vancouver. Vera en Ivo moesten gewoon naar school en dat vonden ze niet leuk. ze wilden graag snoepen van het gebak dat ik had gemaakt en waar zij aan mee hadden geholpen.

Aangezien ze Early Dismissal hadden, waren ze eerder uit en konden zo langer snoepen.

Het mooiste kado was misschien nog wel het weer. Het werd maar liefst 8 graden met een strak blauwe lucht.

We waren al twee ochtenden op de fiets naar school geweest. We waren de eersten en enige die hun fiets bij school parkeerden.

Het werd me ook al snel duidelijk waarom mensen nog niet fietsen. ‘s Ochtends zijn de fietspaden nog glad van het vele smeltwater dat ‘s nachts nog opvriest. Ivo is zo een paar keer gevallen. Ik ben zelf hard gevallen over gravel dat ze gedurende de winter strooien tegen de gladheid. Zou ik daarom ook al een lekke band hebben gehad? We geven niet op, hoor.

Even terug naar mijn verjaardag. Ik kreeg verschillende meiden (dames) op bezoek naar aanleiding van mijn uitnodiging op Facebook. Zowel Canadese als Nederlandse dames. Natuurlijk is dat gezellig. Het deed me ook goed dat ik na een paar maanden in dit nieuwe land toch al weer deze contacten heb kunnen opbouwen. De vele telefoontjes, emailtjes, post waren ook weer leuk. Ik was een echte “birthday girl”.

‘s Middags kreeg ik op school ook nog onverwachts een gesprek met de support juffrouw en zij lijkt eindelijk de spellingsproblemen bij Vera serieus te nemen, ondanks dat ze niet heel ernstig zijn. Vera had al weken geleden een test gemaakt maar tijd om eens met mij de resultaten te bespreken is er gewoon niet. Ook hier bezuinigen ze enorm op onderwijs en dan vooral op eventuele extra hulp die een leerling nodig zou kunnen hebben. Had ik toch niet gedacht in een rijke olie staat in een westers land.

‘s Avonds werd ik getrakteerd op een lesje Zumba. Heerlijk weer eens een uur lang intensief dansen/ bewegen. Dick had tijd om met Vera naar kunstrijden te gaan waardoor ik vrij was om weer eens aan mezelf te werken. Een hele stap voor Dick om deze toch bijzondere wereld in te stappen. Het gaf hem ook de kans om eens hele mooie foto’s te maken van zijn meisje.

De volgende ochtend heb ik gewerkt aan Ivo’s toekomst door zijn psychologische test samen met hem in te leveren bij zijn eventuele nieuwe school. Ivo kon zo ook zelf eens een eerste indruk krijgen van deze plek. Zijn huidige juf zei dat hij met een lach op zijn gezicht terugkwam in zijn klas. Het is nu aan de toelatingscommisie en Ivo’s eind beslissing.

De werkweek sloten we af met nog een fotosessie. De schaatsclub wilde foto’s van hun leerlingen, groeps en individueel. Ik ben benieuwd. Vera en haar medeleerlingen moesten als volleerde fotomodellen poses aannemen. OOh, ik had dit helemaal verkeerd aangepakt. Andere moeders hadden de mooiste en duurste pakjes gekocht en hadden de meiden make-up opgedaan. Vera zal het moeten hebben van haar natuurlijke schoonheid in haar enige paarse schaatsjurkje.

Van groen naar wit

2011-04-03T19:52:00.001+02:00

Na een uitgebreid ontbijt op weg naar het vliegveld. Dat uitgebreid ontbijten in het weekend met je gezin is heel normaal in Vancouver, misschien wel in Canada. Toen wij weggingen stonden ze in de rij.

Uitchecken, taxi ritje naar het vlieg veld en toen begon het wachten want we hadden totaal twee uur vertraging. Er was onverwachts een sneeuwstorm geweest rond Calgary en dat had de luchtvaart aardig in de war geschopt.

Gelukkig hadden we een goed boek om te lezen (ook op de kindle) en was de computer ook beschikbaar. Wel jammer dat we binnen moesten zitten want het was prachtig lenteweer in Vancouver. Conclusie: we hadden op zee gezeten bij de walvissen op de slechtste dag van onze vakantie.

Na een uurtje vliegen zagen we een nog steeds een wit Edmonton. Maaaar, dichter bij de grond zagen we toch dat er heel veel is gesmolten. De sneeuwbanken langs de wegen en opritten zijn echt kleiner. Dick is nu bezig de fietsen klaar te maken.

Zou het dan echt gebeuren dat ik binnenkort zo in Edmonton sta?

Vancouver, Whale watching (dag 4)

2011-04-02T21:05:00.001+02:00

Het was geen 1 April grap dat we vandaag mee zouden gaan met de eerste walvis boot trip van het jaar, in de zeikende regen.

Het was weken geleden al geboekt dus we gingen ervoor. Snowpants aan en handschoenen mee. We werden een block verder opgepikt door een pick up busje om even buiten Vancouver afgezet te worden bij een havengebied. Zo’n haven met veel visrestaurants en verkoop van verse vis vanaf de vissersboten.

Dit was de snelle, kleine boot waarop we we zaten met zo’n 30 personen:

En iemand die me goed kent weet hoe dapper het is van mij om daarmee open zee op te gaan.

In het begin zag je alleen maar water in verschillende grijstinten. Help, wat doe ik hier?

Toen ging de boot ineens, na een half uur, rustiger varen en keken we tegen een rij rotsen, maar als je beter keek bleken veel van die rotsblokken zeeleeuwen te zijn, een heel harem vol:

Magnifiek om zo dicht bij die grote, lompe beesten te staan.

In diezelfde hoek was er nog meer te zien:

een echte Bald eagle.

Toen maakten we een grote oversteek naar eilanden om zeehonden te spotten, in en op het water.

Zijn ze niet schattig?!

De naturist (zo heet dat echt, zeg maar personeel dat zoiets was als een stewardess, lerares en biologe) voerde de spanning op door te zeggen dat het weleens mogelijk zou kunnen zijn dat we na nog 15 minuten varen echte killer whales zouden zien. Ze hadden een boot vooruit gestuurd die bij de getraceerde groep in de buurt bleef.

En inderdaad de boot ging ineens weer heel langzaam varen en al snel werden de eerste vinnen gezien.

Wouw, daar sta je dan dichtbij zo’n heel mooi groot beest. Het bleek een groep te zijn van wel acht walvissen; moeders met babies van de familie T99. Later zagen we ook nog de mannetjes die apart zwemmen. Zelfs de naturist en de kapitein waren enthousiast. Erg leuk om te zien hoe ze gepassioneerd foto’s maakten voor registratie en vertelden over deze dieren.

Het is erg ingewikkeld om foto’s te maken van de killer whales want ze kunnen vijf minuten onder water blijven om dan ergens anders drie maal boven water te komen.

Hier een selectie van de vele foto’s die we gemaakt hebben.

We hebben zo’n half uur rond deze plek gelegen en/ of gevaren. Het leek erop dat ze met een jacht bezig waren en ze toonden tussendoor ook nog sociaal gedrag (wat dat dan ook mag betekenen). Ineens kwam een grote walvis half staand uit het water. Awesome!!! Dan staat natuurlijk net de camera niet open. De onderwater microfoon stond wel net open toen ze gingen communiceren op zo’n typische hoge toon. Geweldig allemaal.

Voldaan voeren we terug om nog een stop te maken bij een andere harem zeeleeuwen. We werden verwelkomd door nieuwsgierige, jonge zwemmende zeeleeuwen. De grotere lagen lui op de stenen, zo leek het toch.

Er zat niets anders op om na een tijdje zeeleeuwen aanschouwen de lange reis naar de haven te maken en te vervallen in de grijze wereld om je heen.

Na vier uur op zee waren we nat en koud terug in veilige haven. Het busje bracht ons terug en ik ben toen meteen onder een warme douche gesprongen.

Terug de regen in deden we alleen nog voor het avondeten. We trokken daar de conclusie dat we alleen maar buitenlands hebben gegeten de laatste dagen, namelijk: portugees, mexicaans, japans en vanavond grieks.

Hopelijk kan ik vanavond ook nog wat lezen in mijn boek, een thriller.

Vancouver dag 3

2011-04-02T20:58:00.001+02:00

Het beloofde een mooie licht bewolkte dag te worden. De start verliep minder goed want Ivo voelde zich echt ziek. Ik heb een tijdje met hem op de hotelkamer gezeten en na een paracetamol knapte hij goed op. Wij konden een uur later met de pick-up bus richting Capillano (North Vancouver, Suspension Bridge) waar Dick en Vera al waren en op ons aan het wachten waren.

Dit is een rivier in een diepe canyon met daarboven een loopbrug die je leidt naar wandel paden door het bos over de grond en hangend tussen de hele hoge bomen: hemlock, western cedar en douglas fir. De oudste boom is 1300 jaar oud en 62 meter hoog.

Vera liet zich leiden door vragen die ze kon invullen om vervolgens een een mooie badge te krijgen. Het was heerlijk om weer eens bij dit warme weer (+9) door een echt bos te lopen. Door het opwarmen van het bos ging hier en daar het hout zelfs dampen. Heel bijzonder om te zien.

Terug down town in Vancouver hebben we wat geslenterd door de straten en de winkels om langzaam richting hotel te gaan. Natuurlijk hebben we ook even tijd gemaakt voor een ijsje te eten, het is tenslotte toch vakantie. Heel onverwachts zie je soms nog hele mooie ontwerpen.mido

De dag hebben we afgesloten bij een klein Japans restaurantje om de hoek van het hotel.

Vancouver dag 2

2011-03-31T05:39:00.001+02:00

Na een ontbijt in het hotel was het wachten op de trolley bus (die geen echte trolley is) voor het “hoppen”. Gelukkig waren we de avond ervoor nog zo slim geweest om de vouchers uit te printen.

Deze vrouwelijke chauffeur hadden we tijdelijk (voor de foto). Over het algemeen waren het oudere heren die met plezier vertelden over deze stad.

Het weer werkte niet mee dus konden we lekker droog zitten in de bus. Onze eerste stop waren de totempalen in het Stanley Park, het symbool van the natives van dit land.

Hierna hebben we, ondanks de regen, er toch voor gekozen om een stukje te lopen zodat we nog rustig naar de skyline van Vancouver downtown konden kijken.

Links zie je goed de contrasten tussen oud en nieuw Vancouver en dat zouden we nog wel vaker zien. En op de rechter foto zie je een water vliegtuig landen en dat gebeurt ook veel vaker.

Aan de andere kant van het Stanley Park heb je de Lion Gate Bridge.

Toen zijn we een hele tijd blijven zitten tot in the Gastown. Zo kregen we tijd om enkele details van deze verrassende stad vast te leggen.

We waren even voor 12 uur bij the steamclock zodat we het fluiten konden horen.

Erg groot is deze klok niet dus bijna liepen we er nog aan voorbij. De bedelaars kondigden aan dat er een toeristische attracties op komst was dus we konden ‘m niet missen. Klein maar toch leuk zo’n stoommachientje.

Daarna wisten we het even niet meer. Het was te bewolkt om naar het Look Out te gaan op een heel hoog gebouw. Gelukkig zijn er altijd wel vriendelijke Canadezen die je op weg helpen.

We besloten op stap te gaan naar Granville Island. Inmiddels begon het weer ook op te klaren. Na een kleine omweg kwamen we terecht op the markets. Voor the kidsmarket zijn onze kinderen inmiddels te groot dus dat viel wat tegen, maar the public market daarintegen is erg leuk. Veel kleine winkeltjes met veel art en craft. Tijd voor een ijsje aan de voeten van een straatmuzikant die zelfs nog wat Nederlands sprak.

Ivo wilde graag even wat rust zoeken bij ons hotel dat eigenlijk om de hoek ligt. Dus hij en Dick gingen op de aquabus naar de overkant.

Zodoende konden Vera en ik nog even lekker wat rondneuzen in die leuke winkeltjes.

Na een tijdje namen we een andere ferry naar de overkant. Het leek bijna een blauwe, overdekte badkuip die ons snel over de False creek voer.

Daar aangekomen stonden we weer bij zo’n leuk kunstwerk dat we eens rustig van dichtbij hebben bekeken.

Zo kwam er ook aan deze quality time met mijn dochter een einde.

Ter afsluiting van de dag hebben we nog gezamenlijk mexicaans gegeten om de hoek.

Vancouver dag 1

2011-03-30T04:26:00.001+02:00

Met een kleine vertraging vertrok vanochtend het vliegtuig van Edmonton naar Vancouver. Het is nog geen anderhalf uur vliegen dus dat is zo voorbij. Voor Vera leek de vlucht nog korter want zij zat samen met een klasgenootje op de vlucht.

En Vera weet zo’n meisje helemaal gerust te stellen als je boven water vliegt.

Aangekomen in Vancouver bleek toch snel dat een taxi de handigste manier is om met bagage en vier personen te reizen naar het hotel down town; Quality hotel on Howestreet. Overigens zijn de meeste taxi’s electrische auto’s, net zoals de bussen.

De eerste kennismaking met de stad was: groen, warmer en veel bloemen en bomen in de knop. Het voorstuk deed me erg Engels aan. Over de brug down town ziet ‘t er wat grauw uit. Maar dat kan ook door het regenachtige weer komen.

Meteen op stap voor een lunch en richting Stanley park waar een heel mooi aquarium is. Het plan om met de bus te gaan hebben we laten varen want het busplan was ingewikkelder dan het in eerste instantie leek. Dus weer met een taxi na een wandeling. Je moet echter wel even weten dat je deze alleen op een hoek van een straat mag aanhouden. Helaas was het te ver weg om te wandelen want het lopen in zo’n echte grote stad is toch weer heel leuk. Echter spijt van het snellere transport was er niet want het aquarium is inderdaad de moeite waard.

Van zeeotter (mijn favoriet) tot dolfijnen (Vera’s favoriet).

Zeeschildpadden in een indoor aquarium:

Een Amazone jungle met papegaaien, vlinders, Ibissen en een luiaard die net werd gevoerd.

En tot slot nog een rare snuiter in het 4D theater. Die dimensies staan dan voor: geluid, gevoel, beeld en geur.

Kortom gewoon mooi en leuk. Op de terugweg troffen we een taxi chauffeur die het leuk vond om veel uit te leggen zodat we ons weer even realiseerde in een andere stad te zitten. Een stad met hele grappige dingen als mooie kunst etc. Dat belooft wat voor morgen als we gaan hoppen on and off a trolley.